All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 131 - Chapter 140

"หมอ!! รอกูด้วย!!" ธาดาไม่สนใจเสียงเรียกของเพื่อนเลยแม้แต่นิดเดียว เขาออกวิ่งหน้าตั้งเพราะเขากลัวว่ามันจะหายไป มันที่ว่าก็คือแสงสว่างที่เริ่มขยายวงกว้างขึ้น คนที่วิ่งตามมาเกือบเบรกไม่ทันเมื่อแสงสว่างจ้นปรากฏอยู่ต่อหน้าเพื่อนสนิท แสงว่างที่เคยเห็นว่ามันกินคนเข้าไป หมวดตะวันแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเองว่าแสงบ้านี่จะเกิดขึ้นมาอีกครั้ง และธาดาเหมือนคนเหม่อลอยแววตาดีใจปนเศร้า รอยยิ้มที่ค่อย ๆ คลี่ออกมาเผยให้เห็นว่าธาดามีความสุขที่ได้เห็นมันหมวดตะวันก้าวเดินไปข้างหน้าช้า ๆ เขากลัวว่าแสงจะดูดเขาเข้าไปเขายังไม่อยากจากโลกนี้ไปไหนยังอยากเห็นลูกสาวเติบโตอยู่อีกใจหนึ่งก็ห่วงเพื่อนที่ไม่มีสติสัมปชัญญะจะควบคุมตนเองได้เลย"ไอ้หมอ มึงคงไม่คิดจะก้าวขาเข้าไปในนั้นใช่ไหมเพื่อน" หมวดตะวันร้องถาม เพราะสีหน้ามุ่งมั่นของเพื่อนมันบอกเขาแบบนั้น ธาดาค่อย ๆ หันหน้ากลับมามองหน้าเพื่อนรัก"กูจะไปหาเมียกู""เฮ้ย! ไม่นะหมอ มึงอย่าคิดแบบนั้นเลยนะโว้ย แล้วแม่มึงล่ะ คุณยายอีก พี่สาวหลานสาวอีก ที่สำคัญกูนี่! จะอยู่ยังไงถ้าไม่มีมึง" คำพูดของหมวดตะวันทำให้ธาดาหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ ธาดาไม่สามารถจะหาวิธีที่ดีที่

พลบค่ำแล้วเรือนใหญ่ยังคงพูดคุยกันไม่มีผู้ใดเข้าห้องนอนเลย แม้แต่ท่านพระยาฯ ก็ยังร่วมวงคุยกับครอบครัว ปรางนั่งเคียงข้างมารดาโดยมีเดือนแรมนั่งพับเพียบอยู่ที่พื้นไม้ ขุนปวรรัชดลยังคงปักหลักอยู่ที่เรือนใหญ่ไม่ยอมกลับเรือนนอนและไม่ได้ใส่ใจว่าเมียท้องโตจะคอยท่า"พ่อดีใจเหลือเกินในที่สุด เจ้าก็มีลูกเสีย พ่อแปดเอ๊ยยังขาดแม่นิ่มอีกผู้หนาเจ้า" ท่านพระยาฯ เอ่ยแสดงความยินดีกับลูกชาย และยังเอ่ยแซวว่ายังขาดเมียเด็กอีกคนที่ยังไม่ได้ตั้งครรภ์ ผู้หญิงที่ถูกกล่าวถึงนั่งก้มหน้าอมยิ้มเอียงอาย"พร้อมจักอุ้มท้องให้พี่เจ้าได้ฤาไม่ แม่นิ่ม" ท่านหญิงเทียนกระซิบถาม แม่นิ่มเป็นเหมือนหลานในไส้ ท่านหญิงจึงเมตตาและเอ็นดูมากกว่าใครในบรรดาสะใภ้"หากพี่ขุนอยากมีอีก น้องก็พร้อมเจ้าค่ะ" คำพูดของแม่นิ่มสร้างเสียงหัวเราะจนดังไปถึงเรือนเล็กที่อยู่ด้านข้าง แม่เกสรนั่งฟังเสียงหัวเราะแล้วเกิดอาการน้อยใจน้ำตาคลอ สมาชิกคนอื่นไปรวมตัวกันอยู่ที่เรือนใหญ่ขาดแต่เธอที่นั่งเหงาอยู่ที่เรือนเล็กคนเดียว ทำไมทุกคนจึงไม่เห็นหัวเห็นความสำคัญของเธอบ้าง เธอก็เป็นสะใภ้ใหญ่คนหนึ่งและกำลังอุ้มทองหลานของท่านพระยาฯ แม้มันจะไม่ใช่ก็ตาม แต่ทว่าห

"แม่เกสรอดทนรอประเดี๋ยว พี่กำลังให้บ่าวไปตามหมอให้อยู่ โธ่…. ลูกพ่อ อย่ารีบเร่งดันท้องแม่เจ้าออกมารอท่าก่อนหนา" เดือนแรมลุกขยับตัวหนีเพื่อหลีกทางให้พี่ชายเข้ามานั่งเคียงข้างแทนตนเอง ขุนปวรรัชดลพยายามปลอบใจภรรยาเอก ยกมือหยาบกร้านลูบกรอบหน้าของเกสรเพื่อเช็ดเม็ดเหงื่อที่ผุดขึ้นมา"มิไหวแล้วหนา ฮึก ข้าเจ็บหนักหนา เมื่อใดหมอจักมาเล่า โอ๊ย…" น้ำเสียงสะดุดขาดช่วงร้องอกสามี"แม่ปราง ออกไปดูน้ำในครัวให้แม่หน่อย หากรอท่าจักไม่ทันกาล ไป แม่เดือนแรมไปช่วยพี่เจ้า" ท่านหญิงเทียนก็กระสับกระส่ายนั่งไม่ได้เช่นกัน กลัวจะเกิดอันตรายทั้งแม่ทั้งลูก ตนนั้นก็ผ่านการคลอดลูกมาตั้งสองคนจะทำคลอดให้ลูกสะใภ้ก็คงไม่ยากเท่าไรนัก บ่าวในเรือนแตกตื่นเมื่อเห็นคนทำคลอดเป็นบุรุษ คงได้โจษจันทั่วพระนครเป็นแน่แท้ เมื่อนางทองเข้ามารายงานท่านหญิงกับท่านขุนปวรรัชดลว่าได้คนทำคลอดมาแล้ว ทั้งสองรีบเร่งสาวเท้าออกไปดู ขุนปวรรัชดลเมื่อเห็นว่าเป็นบุรุษไม่ใช่สตรีจึงโวยวายลั่นเรือน จะให้บุรุษขี้คอกมาทำคลอดให้เมียได้อย่างไรกัน"แม่หญิงที่ทำคลอดเป็นมิมีรึอีสร้อย ไยมึงเอาอ้ายขี้คอกมาทำคลอดเมียกู วอนตีนแล้วมึง!""ชักช้าอยู่ไย

สาวน้อยหน้ามนคนงามไม่ยอมตอบคำถามของเขา เธอหลุบตาลงต่ำจดจ้องไปที่แผงอกแกร่ง ปลายนิ้วเรียวหนาจับคางมนช้อนขึ้นให้เขาได้สบตากับเธอ หมื่นพรรธน์ยศยิ้มในตาแม้นเขาจะหลายเมียแต่หัวใจดวงนี้คงจะหยุดอยู่ที่เธอคนนี้เสียแล้ว"หืม…. เจ้าคิดถึงพี่ฤาไม่ แม่เดือนแรมของพี่ เมื่อใดเจ้าจักใจอ่อนคงไม่รอให้พี่แก่ตายเสียกระมัง""เรามิควร…." สาวน้อยพยายามเปล่าเสียงห้าม แต่ก็ถูกปลายนิ้วเรียวหนาของเขาปิดปากไว้"ขอทีเถิดหนา อย่าใจร้ายใจดำกับพี่เลย" หมื่นพรรธน์ยศอ้อนวอนขอเชยชมดอกไม้แรกแย้มของเดือนแรม ดวงตากลมโตค่อย ๆ ปิดลงนั่นคือคำบอกกล่าวว่าเธอนั้นอนุญาตและรอคอยเขาอยู่ เขาจูบฟ้อนเฟ้นใต้ราวนม สองมือกอบกุมโอบอุ้มบีบคลึง ผลัดเปลี่ยนสลับกับดูดไปมาทั้งสองข้าง เลื่อนมือหยาบลงต่ำไปหาปมผ้าก่อนจะค่อย ๆ คลี่ออก เขาล้วงมือเข้าไปหาดอกไม้งาม ด้วยความโหยหา เดือนแรมครางกระเส่าไม่เป็นภาษาเมื่อถูกจู่โจมจุดอ่อนไหว นิ้วใหญ่บี้สะกิดติ่งเสียว ส่วนสองนิ้วยาวแหย่แทรกกลีบเนื้อเข้าไปในถ้ำสาว เพราะความเสียวทำให้เดือนแรมร้องเสียงดัง หมื่นพรรธน์ยศจึงต้องยกมือขึ้นปิดปากแล้วเปลี่ยนเป็นให้เธอดูดนิ้วที่ชโลมไปด้วยน้ำหวานของตนเอง"ห

หญิงสาวกลับมานั่งในหอนอนของตนเอง หญิงสาวกำลังเลือกสไบที่จะใช้ห่มกายไปทำบุญในวันเข้าพรรษาที่วัด ผ้าผืนใหม่ที่ตนเองสั่งตัดมาหลายผืนทำให้เธอเกิดความลังเลหลายใจเลือกไม่ถูก จึงสั่งให้อีแป้นไปตามเดือนแรมมาพบเพื่อมาช่วยเลือกสไบ"เอ็งช่วยไปตามแม่เดือนแรมมาพบข้าที""แม่นายจักเรียกหาแม่หญิงทำกระไรเจ้าคะ" อีแป้นสงสัย เพราะโดยปกติแล้วเวลานี้เดือนแรมจะอยู่รับใช้ท่านหญิงเทียน หากท่านหญิงเทียนถามจะได้ตอบถูก"ข้าเลือกสไบไม่ถูกมันงามทุกผืนเลย ข้าอยากให้แม่เดือนแรมมาช่วยเลือกให้ ไปตามมาให้หน่อย” เมื่อรู้เหตุผลแล้วอีแป้นจึงออกไปตามเดือนแรมมาให้เจ้านายสาว รออยู่ไม่นานนักเดือนแรมก็เดินเข้ามาหา ปรางจึงหันไปยิ้มหวานให้น้องสาวและกวักมือเรียกให้เข้ามานั่งด้วยกัน"พี่หญิงปรางเรียกหาข้ามีกระไรฤาเจ้าคะ""อีแป้นมิได้บอกรึ""บอกเจ้าค่ะ ไยพี่หญิงมิเลือกเองเล่า อย่างไรเสียก็จักต้องได้ใช้ทุกผืนอยู่แล้ว" เดือนแรมออกความคิดเห็น ไม่ใช่ว่าเธอขี้เกียจหรือรำคาญเพียงแต่กลัวจะเลือกไม่ถูกใจพี่สาวเท่านั้น"มิเอาดอก ผ้าสไบชุดนี้ที่สั่งตัดมาพี่ยังมิได้หยิบมาใส่เลยหนา เจ้าช่วยเลือกให้พี่เถิด""ผืนนี้ดีฤาไม่ ลายดอกชบาง