All Chapters of มนต์รักข้ามภพ: Chapter 151 - Chapter 160

เมื่อไฟพายเรือห่างออกไปจนลับสายตา ปรางจึงหันหลังกลับไปยังทางเดิน เธอเดินลัดเลาะไปทางที่ธาดาเคยพาไปเพราะเขาบอกว่ามันคือที่พักอาศัยของเขา หญิงสาวมายืนหยุดหน้ากระท่อมหลังเล็ก เธอลังเลใจอยู่นานสูดอากาศเข้าปอดเพื่อเรียกขวัญและกำลังใจให้ตนเอง ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้วคงจะถอยหลังกลับไม่ได้ จึงเดินขึ้นบันไดไปเคาะประตูซึ่งทำจากใบจาก"จะไปตลาดแล้วรึแม่แก้ว" ธาดาถาม โดยที่ไม่ได้หันมามองว่าใครยืนอยู่ด้านหลังประตู เขามีอาการตกใจและประหลาดใจเมื่อเห็นหญิงสาวคนรักยืนอยู่ตรงหน้า คราแรกเขาคิดว่าตนเองฝันไปจึงตบแก้มของตนเอง อุ๊ย ยังรู้สึกเจ็บจึงเบิกตากว้างมองเพื่อความแน่ใจว่าคือปรางจริง ๆ แต่ทว่ายังไม่ทันได้อ้าปากเอ่ยถามอะไร ปรางเดินแทรกตัวผ่านช่องว่างเข้ามาภายในกระท่อม"เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนแม่หญิง ไม่งามนะขอรับ" ธาดารีบขวางไว้ไม่ยอมให้หญิงสาวเข้ามาด้านใน แต่เธอไม่ยอมแม้เขาจะเตือนเรื่องความไม่เหมาะสม เมื่อเข้ามาในกระท่อมแล้วดวงตากลมตากวาดมองหาสิ่งที่เธอคิดว่ามี และแล้วก็เจอเธอพบกล่องสีดำวางแอบอยู่ข้างโอ่งดินเผา แม้จะมีผ้าปิดคลุมไว้อยู่ก็ตาม"นี่อะไรคะ กล่องนี้ได้มาจากเมืองทางเหนือหรือคะ"

ปรางไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอแต่งตัวเงียบ ๆ แม้จะมีความกังวลในแววตาแต่ต้องเก็บซ่อนไว้ลึก ๆ ในใจ หากธาดามีใจให้น้องสาวขอเธอด้วย ชีวิตของเธอต่อจากนี้จะเลือกทางเดินให้ตัวเองอย่างไร ก่อนจะออกจากกระท่อมธาดาเดินเข้าไปเปิดกล่องสี่เหลี่ยมสีดำเขาหยิบถุงดำขึ้นมา ในนั้นมีแหวนแต่งงานของเขา นำมาสวมนิ้วนางข้างซ้ายของตนเอง ธาดาพายเรือพาหญิงสาวคนรักกลับเรือน ระหว่างที่พายเรือนั้นเขาก็เอาแต่จับจ้องดวงหน้าไม่ละสายตาไปทางอื่น ธาดาสังเกตเห็นความเศร้าในนัยน์ตาของเธอ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยถามอะไรออกไปเพราะเข้าใจว่าเธอคงกังวลเรื่องอาการป่วยของบิดากระมัง ยาเม็ดแก้ปวดที่ได้รับจากธาดาทำให้ท่านหายเจ็บปวด แม้นมันจะบรรเทาได้เพียงชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้น แต่นั้นก็ทำให้ท่านหลับสนิท ท่านพระยาเกรียงไรเดชานุโสธยาซาบซึ้งในน้ำใจของธาดาเป็นอย่างมาก เมื่อเห็นว่าเขามาเยี่ยมเยียนบนเรือนเพื่อตรวจดูอาการ"ขอบน้ำใจพ่อมากเลยหนา อาการเจ็บปวดทุเลาลงเมื่อคืนนอนหลับสนิท""พ่อกระทา แล้วเจ้ายาเม็ด พ่อได้แต่ใดมาฤๅ มิเคยพบมิเคยเห็น แล้วมีอีกฤาไม่" ท่านหญิงเทียนสอบถามเมื่อท่านเห็นและทราบถึงสรรพคุณของยาเม็ดชนิดนี้ จึงใคร่อยา

ผ่านไปเกือบสามชั่วโมงได้ เดือนแรมแอบขึ้นมาบนเรือนใหญ่เพื่อมาส่งข่าวให้พี่สาวรู้ เป็นข่าวไม่ใคร่อยากให้ได้ยินเท่าไรนัก แต่ทว่าปรางสมควรได้รู้ว่าธาดาบัดนี้ถูกขุนปวรรัชดลและพรรคพวกรุมทำร้ายปางตายนอนรักษาตัวอยู่ที่กระท่อมหลังตลาด"ข้าจักไปหาพี่หมอ" ปรางตกใจและเป็นห่วงคนรักมากเมื่อรู้ข่าวจากน้องสาว แต่ถูกเดือนแรมกับแป้นห้ามไว้"อย่าไปหนาเจ้าค่ะ เชื่อบ่าวหนาเจ้าค่ะแม่นาย""ใช่เจ้าค่ะ เพราะใต้ถุนเรือนใหญ่มีคนของพี่แปดเฝ้าดูอยู่ ข้าเกรงว่าพี่ปรางจักถูกจับขังอยู่ในหอนอนจนถึงวันงาน" ปรางสะดุดกับคำพูดของเดือนแรม เธอจึงทวนถามกลับ"ถึงวันงาน? งานกระไรฤๅแม่เดือนแรม""เมื่อเช้าที่ผ่านมาข้าขึ้นเรือนมาดูแลทานพ่อตามปกติ จึงได้ยินท่านป้าคุยกับพี่แปดว่าจักจัดงานมงคลให้เร็วที่สุดเจ้าค่ะ ท่านป้าไพรมณีแลหมื่นพรรธน์ยศจักมาถึงในวันพรุ่งเจ้าค่ะ" คำว่างานมงคลเป็นที่รู้จักกันดีว่าคืองานอะไร สีหน้าของปรางสลดลงเล็กน้อยเมื่อตนกำลังถูกบังคับให้เข้าพิธีแต่งงานกับคนที่ตนไม่ได้รักและเดือนแรมนั้นมีอาการไม่ต่างจากพี่สาวเท่าไรนักเมื่อรู้ว่าหมื่นพรรธน์ยศกำลังจะแต่งงานกับพี่สาวของตนเองและเขาจะยังยืนยันคำเดิมหรือไม่ ว่าจะให

"พี่กระทา!" เสียงร้องเรียกจากด้านนอกทำให้แก้วชะโงกออกไปมองด้วยความสนใจ เด็กสาวจากเรือนท่านพระยาเกรียงไกรนี่นา แก้วมองเดือนแรมอย่างไม่ไว้ใจเพราะพี่ชายของนางสั่งคนทำร้ายธาดาจนแทบกระอักเลือด"มีกระไรฤๅแม่หญิง"แก้วชิงถามออกไป และเธอยังยืนขวางประตูไม่ให้เดือนแรมเข้าไปด้านใน"ข้ามาหาพี่กระทาเจ้าค่ะ พี่กระทาเป็นเยี่ยงไรบ้างเจ้าคะ""เจ็บปางตาย นำคำข้าไปบอกพี่ชายของแม่หญิงเถิด""โธ่ พี่สาว ที่ข้ามาวันนี้เพราะพี่ปรางเป็นห่วงแต่ออกมาด้วยตนเองมิได้ พี่กระทาให้ข้าได้พบท่านเถิด" ประโยคหลังเดือนแรมตะโกนขอร้องธาดา แก้วต้องยอมหลีกทางให้เดือนแรมเข้าไปด้านในกระท่อม เมื่อธาดาพยักหน้าอนุญาตแต่เพราะกลัวและระแวงน้องสาวของคนร้าย แก้วจึงยังไม่วางใจปล่อยให้พวกเขาอยู่ด้วยกันตามลำพังได้ จึงอยู่นั่งฟังบทสนทนาระหว่างคนสองคน"เดือนแรมเองหรือ" เสียงแหบโหย ไร้เรี่ยวแรงพูดขึ้น ไม่คิดว่าขุนปวรรัชดลกับหมื่นพรรธน์ยศจะซ้อมกันถึงตายเพียงนี้ ใบหน้าหล่อเหลาบวมเบ่ง ปูดแดงเขียวช้ำตามร่างกาย ตาของเขาปูดบวมแทบปิดสนิท เดือนแรมค่อย ๆ ทรุดกายนั่งลงข้าง ๆ สายตาทอดมองด้วยความสงสาร เมื่อเห็นว่าธาดาอาการหนักกว่า

ทว่าการแต่งงานกับหมื่นพรรธน์ยศนั้นคือความหวังดีของมารดา ท่านไม่สามารถทำใจยอมให้บุตรสาวไปแต่งงานกับคนไม่คู่ควรได้หรอก แต่ภาพตรงหน้าก็ทำให้ท่านใจร้ายกับปรางไม่ลงจริง ๆ ขุนปวรรัชดลถูกห้ามไว้ก่อนที่จะเข้าไปแยกคนสองคนออกจากกัน "พี่ธาดา พี่ปราง" เสียงเรียกเบา ๆ จากเดือนแรมเมื่อเห็นว่าไม่ได้มีแค่ตนกับบ่าวยืนอยู่ตรงนี้เสียแล้ว"แม่ปราง….คุยกับแม่หน่อย เจ้าด้วย" ท่านหญิงพูดขึ้นก่อนจะเดินนำไปที่เก้าอี้ไม้สักขัดมันหญิงสาวนั่งพับเพียบที่พื้นต่อหน้ามารดา ส่วนธาดานั่งอยู่ด้านหลังของปรางอีกที หญิงสาวก้มหน้างุดแม้ภายในจิตใจเธอจะกล้า ทว่าพอต้องมาเผชิญหน้ากับมารดาทำให้เธอหวาดหวั่นกลัวความผิด แม้สีหน้าของท่านจะเรียบเฉยไม่ได้บ่งบอกว่าโกรธหรือไม่พอใจใด ๆ"เล่ามาให้แม่ฟังทั้งหมดว่าพวกเจ้า ไปเจอกันได้เยี่ยงไรแลอยู่กันเยี่ยงไร""สิ่งที่ลูกจักพูดต่อไปนี้ คือความสัตย์จริงทุกอย่างแม้มันจักเป็นเรื่องเหลือเชื่อเกินความจริง แต่มันได้เกิดขึ้นจริง ๆ กับลูก" ปรางเกริ่นขึ้นมา เพราะกลัวว่าหากเล่าความจริงออกไปจะทำให้ทุกคนมองว่าเธอนั้นวิปลาส สติฟั่นเฟือน"ลูก…..ข้ามภพไปอีกภพชาติหนึ่งเจ้าค่ะ""ห๊ะ!!!!!!!" ทุกคนต่างอุทาน