All Chapters of ข้าขอนอนสักงีบเถิด: Chapter 11 - Chapter 20

第二章ท่านอานอนละเมอกลิ่นอาหารหอมฉุยปลุกให้ผู้ที่แอบงีบหลับบนตั่งยาวสูดหายใจเข้าลึก ครั้นลืมตาตื่นขึ้นมาก็เห็นร่างสามร่างซึ่งผูกผ้ากันเปื้อนไว้ครึ่งตัวกำลังง่วนกันอยู่ในครัว พวกเขาล้วนต้องใช้เก้าอี้ต่อขายืนเรียงกันไปเพื่อเพิ่มความสูง แลดูน่าขันและน่าเอ็นดูไปในเวลาเดียวกันความจริงเด็กเหล่านี้ก็น่ารักอยู่หรอก หากไม่ติดตรงที่ว่า...“อาหลง ไฟอ่อนแล้ว” ร่างเล็กๆ ของมู่หรงอู่กระโดดลงจากเก้าอี้พร้อมกับเอียงหน้ามองเตาฟืนที่เริ่มริบหรี่หงหยางจู่ได้ยินดังนั้นก็หยุดมือที่กำลังหั่นผัก เคลื่อนนัยน์ตาสีน้ำเงินไปยังผู้ที่กำลังนั่งแกะเปลือกผลเหอเถา[1] ไว้รอกินเป็นของว่างอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล “เฟิงหลง เจ้าก็พ่นไฟเติมให้เสียสิ”เด็กชายผู้มีใบหูแหลมยาวผ่อนลมหายใจอย่างเบื่อหน่าย “หากไฟอ่อนก็ให้เติมฟืน ไม่ใช่เติมไฟ”“อ้อ... แล้วเวลาเจ้าหิวต้องกินข้าวหรือว่ากินฟืนเล่า”“แล้วงูอย่างเจ้าต้องกินข้าวหรือกินหนูกับกบ?”หลิวฟางซวงหยัดตัวลุกขึ้นยืนพลางบิดขี้เกียจ ชายเสื้อตวัดพลิ้วครั้งหนึ่งขณะเสกให้ท่อนฟืนซึ่งวางเรียงอยู่อีกฟากหนึ่งของถ้ำลอยเรียงต่อกันไปหามู่หรงอู่ ปากก็เอ่ยกับลูกครึ่งเทพและปีศาจที่ยังคงหาโอกาสกัดกัน

ยามค่ำคืนจันทราส่องสว่าง แสงเหลืองนวลอาบไล้บึงใหญ่ให้เปล่งประกายวิบวับ อากาศริมน้ำเย็นยะเยือกชวนให้ไหล่บางๆ ของหงหยางจูสั่นสะท้าน ในที่สุดเขาก็ยกมือกอดอกพร้อมกับจามออกมาหนึ่งทีจ๋อม!...ร่างในชุดสีฟ้าน้ำทะเลแตะเท้าลงไปในน้ำ เด็กน้อยทั้งสามพากันตาเหลือกโตด้วยความตกใจเพราะเกรงว่านางจะจมลงไป ทว่ามันกลับไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อมีแสงสีขาวเรืองรองออกมาโอบล้อมเรือนร่างอรชรให้สามารถเดินบนน้ำได้อี้เฟิงหลงหรี่ตา หงหยางจูกะพริบตาถี่ ส่วนมู่หรงอู่เบิกตาโตด้วยความตกใจเรือนผมสีดำเงางามยาวถึงข้อเท้าของหญิงสาวปลิวสยายตามกระแสลม เจ้าของร่างหลับตาพริ้มร่ายรำอยู่เหนือธาราด้วยท่าทางงดงามอ่อนช้อย หากในขณะเดียวกันก็ดูเหยาะแหยะตามบุคลิกของเจ้าตัวแต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด... มันกลับเปี่ยมไปด้วยพลังและมนตร์เสน่ห์จนคนทั้งสามมิอาจละสายตาไปได้ทว่าจู่ๆ สรรพสิ่งรอบกายเริ่มผิดแปลกไปจากเดิม เมื่อแสงที่เรืองรองออกมาจากร่างของหญิงสาวคล้ายกับเปล่งรัศมีเจิดจ้ามากขึ้น“นั่น!”มู่หรงอู่ซึ่งปรับสายตาให้คุ้นชินกับแสงได้เป็นคนแรกชี้นิ้วไปทางซ้ายมือคนทั้งสามสะดุ้งพร้อมกัน ก่อนหน้านี้ยังเป็นรอยไหม้จากเปลวเพลิงของอี้เฟิงหลงไปแถบ

“อือ” นางพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะเหลือบดวงตาสีอำพันไปทางคนที่ขู่จะไม่ทำอาหารให้ตนเมื่อครู่ “ข้าตื่นขึ้นมาก็รีบเย็บชุดให้พวกเขา ยามนี้หิวโหย...”ไม่ต้องรอให้หลิวฟางซวงโอดครวญไปมากกว่านี้ เมื่อร่างในชุดสีดำเดินผ่านหน้านางพร้อมกับวางถ้วยบรรจุของบางสิ่งลงบนโต๊ะ“เอาเหอเถาไปกิน แล้วนั่งรอก่อน”อี้เฟิงหลงพูดเสร็จก็หันไปจัดการกับของในครัวต่อ ปล่อยให้มู่หรงอู่กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะขมวดคิ้วมือของท่านอาไม่เห็นจะเป็นแผลอันใดเลยเด็กชายมนุษย์เกาศีรษะอย่างงงงวย ขณะที่หลิวฟางซวงหยิบเหอเถาใส่เข้าปาก เคี้ยวอยู่พักหนึ่งตาก็เริ่มปรือ ก่อนจะสังเกตได้ว่ามีเด็กภายใต้การดูแลหายไปหนึ่งคน“หงหยางจูไปไหนเสียเล่า”“เขาไปอาบน้ำขอรับ” มู่หรงอู่ดันตัวเองขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ข้างคนเป็นพี่เลี้ยง “ปกติอาจูไม่ชอบอาบน้ำ วันนี้อากาศข้างนอกค่อนข้างอุ่น จึงได้ยอมไป”“อุ่น?”หลิวฟางซวงถามย้ำอีกครา รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ แต่ก็ดึงตัวเองออกจากความกังวลดังกล่าวเมื่อเสียงหัวเราะแผ่วเบาดังมาจากบริเวณหน้าถ้ำ“ท่านอาซวงคิดถึงข้าหรือ” หงหยางจูยิ้มกว้าง การอาบน้ำช่วยให้เขารู้สึกปลอดโปร่งไม่น้อยยังไม่ทันที่หญิงสาวจะอ้าปากตอบ เสียงเรียบๆ ติด

第三章สหายของท่านอา อุณหภูมิทางด้านนอกอุ่นขึ้นดังคาด ให้ความรู้สึกเหมือนเซี่ยเทียน[1] มากกว่าชิวเทียนเสียด้วยซ้ำ หลิวฟางซวงสูดหายใจเข้าช้าๆ ก่อนจะวาดมือไปมาในอากาศ ละอองน้ำโปรยปรายออกมาจากมือของนาง ก่อนจะเหือดแห้งโดยที่ยังไม่แตะถึงพื้นด้วยซ้ำ พลังธาตุทั้งหมดในสามโลกแบ่งออกเป็นแปดแขนง... ดิน น้ำ ลม ไฟ ไม้ ทอง แสง และเงา เทพธิดาผู้ก่อกำเนิดจากน้ำค้างเยี่ยงนางถือครองพลังธาตุน้ำและแสง จึงมิแปลกที่จะรู้สึกไม่สบายตัวเมื่อพบเจอกับอากาศที่ค่อนข้างอุ่นและแห้ง นางยืนนิ่งอยู่พักหนึ่งราวกับกำลังใคร่ครวญว่าควรจะทำเช่นไรต่อ นิ่งมากๆ นิ่งจนรู้สึกว่า... เริ่มง่วงนอน หญิงสาวหลับตาลงอย่างเชื่องช้า จนกระทั่งสัมผัสถึงความเคลื่อนไหวบางอย่างทางทิศอุดร จึงใช้พลังวัตรพาร่างอรชรเหาะไปยังจุดหมายพงไพรเขียวขจีแลดูมีชีวิตชีวาโบกพลิ้วไปตามจังหวะที่นางพุ่งตัวผ่าน ดวงตาสีประหลาดจับจ้องความเคลื่อนไหวที่ใกล้มากขึ้นเรื่อยๆ แสงสีส้มแสดสาดประกายจ้าจนให้ความรู้สึกแสบตา เสียงร้องคำรามคล้ายพยัคฆ์แต่ก็มิใช่ส่งผลให้เจ้าตัวเลิกคิ้วด้วยความรู้สึกคุ้นเคย“ซวง

ศิษย์คนที่สามขึ้นชื่อเรื่องความขี้เกียจ ซึ่งก็คือนาง และสตรีอย่างหลิวฟางซวงไม่คิดปฏิเสธฉายาที่ผู้อื่นตั้งว่า ‘น้ำค้างหลับ’ เพราะไม่ว่าฟ้าจะถล่ม ดินจะทลายอย่างไร ถ้าหากนางไม่ตื่นเสียอย่าง ก็ไม่มีสิ่งใดในใต้หล้าจะปลุกให้รู้สึกตัวได้ ศิษย์คนที่สี่ขึ้นชื่อเรื่องความโง่เขลา ว่ากันว่าคนผู้นี้มีพรสวรรค์ด้วยการทำนายชะตาที่แม่นยำราวกับหยั่งรู้ฟ้าดิน ทว่าได้อย่างก็ต้องเสียอย่าง การพูดจาอย่างทื่อๆ โดยไม่มีวาทศิลป์ทำให้คนฟังพิโรธอยู่บ่อยครั้ง แม้แต่เง็กเซียนฮ่องเต้ยังพลั้งปากเรียกว่า ‘อัจฉริยะสมองหมู’ ศิษย์คนที่ห้า ฝาแฝดร่วมอุทรของศิษย์คนที่สี่ ขึ้นชื่อเรื่องความเจ้าเล่ห์เพทุบาย เจ้าเล่ห์เสียจนไม่มีผู้ใดในแดนสวรรค์ จวบจนกระทั่งแดนปีศาจกล้าคบค้าสมาคม เพราะมักจะถูกเอาเปรียบอยู่เรื่อยไป ด้วยเหตุนี้ วันๆ จึงเอาแต่เที่ยวเตร่หาผลประโยชน์ไปเรื่อยๆ นานทีปีหนจึงจะกลับมายังหุบเขาไกลภพสักครา หลิวฟางซวงครุ่นคิดอยู่ในใจ ก่อนจะสัมผัสได้ว่าภาพเบื้องหน้าเริ่มหมุนคว้าง ความบิดเบี้ยวดังกล่าวส่งผลให้เจ้าตัวสังหรณ์ใจบางอย่าง หากมันก็จางหายไปอย่างว่องไวเมื่อหลี่ลู่พานางพุ่งทะยานผ่า