All Chapters of ข้าขอนอนสักงีบเถิด: Chapter 31 - Chapter 40

“ปากพล่อย!” ผู้มีสายเลือดปีศาจอยู่ครึ่งหนึ่งแยกเขี้ยว มิหวั่นเกรงต่อบุรุษร่างใหญ่ที่มีท่าทีคุกคาม “ชื่อของข้าแปลว่าสีแดง[1] ต่างหาก!”“สีแดง?” หลี่ลู่มองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจดเท้า จากนั้นก็จับปอยผมสีเปลวเพลิงของตนเองขึ้นมาดู “เจ้าไม่มีอะไรเป็นสีแดงสักอย่าง น่าจะหมูมากกว่า”ผู้ถูกหยามหมิ่นซ้ำสองกำมือแน่น แทบจะกลายร่างเป็นงูยักษ์อยู่รอมร่อทว่าต่อให้เขาจะโมโหโกรธามากเพียงใดก็สัมผัสได้ว่าตบะของอีกฝ่ายกล้าแกร่งนัก เขาในยามนี้เป็นแค่เด็กตัวเล็กๆ คงมิอาจเทียบชั้น สู้กันไปก็มีแต่จะแพ้ เสียแรง เสียเวลา ทั้งยังเสียพลังไปอย่างเปล่าประโยชน์ มิหนำซ้ำยังเสียหน้า สภาพคงดูไม่จืดจนเจ้ามังกรสมควรตายผู้นั้นได้หัวเราะเยาะเข้าให้ยิ่งคิดก็ยิ่งเหม็นขี้หน้าอี้เฟิงหลง ควรลากออกมาจัดการเสียตรงนี้!กระฟัดกระเฟียดอยู่ในใจก็ต้องหยุดความคิดเมื่อบุรุษร่างใหญ่แปลกหน้าส่งเสียงขึ้นมา“ข้ากำลังตามหาคนผู้หนึ่ง” นัยน์ตาสีทองของผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำเผ่ากิเลนเบนไปยังมู่หรงอู่ที่ตัวสั่นสู้ “พอข้าถาม เด็กน้อยผู้นี้ก็เอาแต่ร้องราวกับจะถูกข้าจับเชือด โวยวายเสียใหญ่โต”หงหยางจูตวัดสายตาไปหาคนที่น้ำตายังคลอเบ้ามู่หรงอู่ เจ้าขี้ข

“ดี” เจ้าของร่างสูงใหญ่พยักหน้าน้อยๆ “เช่นนั้นเราเข้าไปนอนพักกัน”หลี่ลู่เดินเลี่ยงเด็กน้อยทั้งสองเพื่อเตรียมเข้าถ้ำไปพักผ่อน เดือดร้อนคนขาสั้นที่รีบวิ่งตามเข้าไปกางมือขัดขวาง“ไม่ได้!”เด็กครึ่งเทพกับเด็กครึ่งปีศาจประสานเสียงออกมาโดยพร้อมเพรียงกันหลี่ลู่ถูกขัดใจอีกครั้ง ใบหน้าคมคายก็เริ่มถมึงทึง “เหตุใดข้าจึงเข้าไปนอนด้วยมิได้”“มันเป็นที่ส่วนตัวของพวกเรา” หงหยางจูยืนกราน“ส่วนตัวอันใด ข้ากับซวงซวงไม่มีแบ่งส่วนตนส่วนรวม”หลิวฟางซวงปรายตามองผู้เป็นศิษย์พี่พลางยกมือกอดอก “เถียงกับเด็ก”อายุของหลี่ลู่ก็มิใช่น้อยๆ แล้ว จากที่จำได้ก็ประมาณหมื่นสามพันปีเห็นจะได้ อาวุโสก็ปานนั้นยังต่อล้อต่อเถียงกับเด็กเหล่านี้ หมายความว่าสมองด้านในมิได้เติบโตตามตัวกับตบะที่แกร่งกล้าแม้แต่น้อยยื้อยุดกันอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดศิษย์พี่รองจอมดื้อดึงก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ แต่...“ข้าจะรอเจ้าอยู่หน้าถ้ำ” หลี่ลู่เงยหน้าสบตาหลิวฟางซวงอีกครา “หากเจ้าตื่นแล้วรีบออกมาพบข้าทันที เข้าใจหรือไม่”เทพธิดาผู้ง่วงงุนพยักหน้าหงึกๆ “เอาตามที่ท่านสะดวกใจเถิด”ผู้ใดประสงค์กระทำสิ่งใด สะดวกแบบใดก็ทำไปเถิด สำหรับนางยามนี้มีเพียงเตียงนอน

第六章ท่านอาเอะอะก็นอนณ วังบาดาล เทพมังกรตงไห่หกดินแดนกว้างใหญ่ไพศาล ท่านมหาเทพปกครองแดนสวรรค์เหนือเมฆา เทพมังกรปกครองสี่คาบสมุทรวังบาดาลตั้งอยู่มิไกลจากเสาค้ำเพื่อปกปักรักษา ยิ่งใหญ่โอ่อ่า ประดับด้วยไข่มุกล้ำค่าแห่งท้องทะเล โอบล้อมด้วยสายน้ำกับปราการที่ลงอาคมอย่างแน่นหนา มิว่าผู้ใดก็มิอาจย่างกรายสุ่มสี่สุ่มห้าเข้ามายังสถานที่ประทับของเจ้าสมุทรได้บนบัลลังก์มีร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์สีดำประทับอยู่ ใบหน้าทรงอำนาจเปล่งรัศมีน่าเกรงขาม“จินกุย”ความว่างเปล่าภายในโถงใหญ่พลันปรากฏแสงสีฟ้า“ขอรับ นายท่าน”จินกุยปรากฏกายขึ้นเบื้องหน้าก่อนจะค้อมศีรษะลงน้อยๆ กระตองเต่าที่อยู่ทางด้านหลังรั้งมิให้เขาสามารถโน้มตัวลงได้เท่าไรนัก“เรื่องของจูเอ๋อร์เป็นเช่นไรบ้าง”คำถามราบเรียบจากผู้เป็นนายส่งผลให้ข้ารับใช้ผู้ชราเฒ่าลอบกลืนน้ำลาย แต่เพราะเผลอกลืนอึกใหญ่เกินไปจึงสำลัก ไอแค็กๆ เสียจนดวงตาแดงก่ำ“ว่าอย่างไร”“ฮะแอ้ม...” จินกุยใช้มือเหี่ยวย่นลูบเคราและลำคอ “คาดว่าอยู่ที่แดนปักษาขอรับ”เต่าเฒ่าตอบเสร็จก็เหลือบมองสีหน้าของนายอีกครั้ง ครั้นแลเห็นอี้ปั๋วสีหน้าถมึงทึงดูคร่ำเครียดก็ละล้าละลังกล่าวเสริมเข้าไปอีก “ต

เสียงราบเรียบซึ่งดังมาจากอีกทางหนึ่งกล่าวเสริม ครั้นผู้คนที่อยู่ในวงสนทนาหันหน้าไปมอง ก็พบว่าอี้เฟิงหลงกับมู่หรงอู่กลับมาพร้อมกับตะกร้าใส่เห็ด สมุนไพรและผักสดมากมาย เช้านี้ดูท่าตั้งใจจะบำรุงหญิงสาวที่บาดเจ็บมาเมื่อวานอย่างเต็มที่ หลี่ลู่มองสีหน้าท่าทางของเด็กทั้งสามเด็กเหล่านี้นี่อย่างไร เหตุใดจึงได้ไร้มารยาทและปากร้ายกันเสียหมด แต่ถ้าจะพูดว่าเป็นเพราะซวงซวงเลี้ยงดู ก็มีสิทธิ์ที่จะออกมาเป็นเช่นนี้เจ้าตัวคิดไปคิดมาก็เริ่มหวั่นวิตก หากเขากับนางได้แต่งงานกัน หลิวฟางซวงจะเป็นฮูหยินที่ดี เป็นมารดาที่ดีต่อบุตรของเขาได้หรือชายหนุ่มส่ายหน้าช้าๆ พร่ำบอกตนเองว่าไม่เป็นไร หากนางเลี้ยงบุตรแล้วมีปัญหา เขาก็จะเป็นคนอบรมเลี้ยงบุตรเอง หากจัดการเช่นนี้ก็คงไม่มีปัญหาแล้วรอยยิ้มยินดีปรากฏขึ้นบนมุมปาก ส่งผลให้หลิวฟางซวงขนกายลุกชัน ฝ่ายเด็กน้อยทั้งสามหน้านิ่วคิ้วขมวด ลางสังหรณ์แปลกๆ ทำให้พวกเขาหันมามองหน้ากันโดยมิได้นัดหมายลมฝนวันนี้ดูท่าไม่ดี สกัดกั้นไว้ก่อนเป็นดีที่สุด“ท่านอาซวง” มู่หรงอู่ใช้ทักษะออดอ้อนเดินไปเกาะขาหญิงงาม “ข้าหิวแล้วขอรับ”หลิวฟางซวงก้มหน้ามองเจ้าของใบหน้าหวาน ชั่งใจอ

หลังจากเรื่องราวในวันนั้น ก็ผ่านพ้นไปยี่สิบเอ็ดวันของโลกมนุษย์หลี่ลู่มีโอกาสได้ลงจากหุบเขาไกลภพอีกครั้ง หากความตั้งใจแรกที่มุ่งมั่นจะไปพบหลิวฟางซวงก็แปรเปลี่ยนเมื่อเขารำลึกถึงบางสิ่งขึ้นมาได้ความฝันขององค์หญิงอี้ลิ่วจู... โอวหยางเฮยกับผนึก...เพียงแค่นึกถึงเรื่องเลวร้ายที่อาจจะเกิดขึ้นอีก ร่างของบุรุษอกสามศอกก็พลันหนาวยะเยือกขึ้นมาจับใจ ดังนั้นจึงตัดสินใจมุ่งหน้าไปยังที่แห่งหนึ่งก่อนทะเลสาบจันทราจมแห่งแดนมนุษย์ สถานที่ซึ่งใช้กักขังจอมมารโอวหยางเฮยไว้เป็นเวลากว่าสี่พันปี เขตแดนต้องห้ามที่มีผู้คุมคอยเฝ้าดูแลอย่างใกล้ชิด แม้ยามนี้จะยังไม่มีข่าวร้ายใดๆ แพร่กระจายออกมา หากการมาดูเพื่อความมั่นใจย่อมบรรเทาความพะว้าพะวงได้มากโขกิเลนสีเพลิงพุ่งทะยานผ่านกลีบเมฆ พื้นหลังคือแสงทองเรืองรองจากรัศมีสุริยันที่เจิดจรัส ภาพอันสง่างามส่งผลให้มนุษย์บางคนชี้นิ้วขึ้นฟ้าพร้อมกับเบิกตากว้างกิเลนมีรูปร่างคล้ายกวาง หางเป็นวัว หัวเป็นมังกร เท้าเป็นกีบม้า เหนือหน้าผากมีเขาหนึ่งเขา กำเนิดจากธาตุทั้งห้าคือ ดิน น้ำ ไฟ ไม้ และทอง เชื่อว่าเป็นยอดแห่งสัตว์ทั้งหลาย ครั้นอ้าปากส่งเสียงร้องดุจผืนฟ้าคำรามลำดับขั้นขอ