All Chapters of ข้าขอนอนสักงีบเถิด: Chapter 21 - Chapter 30

หญิงสาวยิ่งคิดก็ยิ่งสะท้อนใจ นางควรจะนอนหลับอยู่ในถ้ำ ปล่อยให้อากาศร้อนผิดปกติมันผ่านหูผ่านตาไปเสียก็ดี ไม่น่าปล่อยให้ศิษย์พี่รองลากออกมาที่นี่เลย‘อือ... ถ้านอนแล้วตื่นขึ้นมาจะอยู่ในถ้ำเลยหรือเปล่านะ’ คนขี้เกียจหาทางกลับครุ่นคิดอย่างใจลอย กระทั่งเห็นว่ามีเงาดำทาบทับลงมาถึงหันไปมองยังทิศทางดังกล่าว แสงอาทิตย์ยามบ่ายทางด้านนอกสาดผ่านบานหน้าต่างทรงกลมเข้ามาด้านใน ตกกระทบลงบนชายชราร่างสูงโปร่งไว้เคราขาวยาวจนถึงช่วงท้องที่กำลังส่งยิ้มให้พวกนาง หลี่ลู่พิจารณาอีกฝ่ายอย่างถี่ถ้วนก็ได้ข้อสรุปในใจ… เป็นเทพ “คุณหนูท่านนี้ มิใช่คนที่นี่ใช่หรือไม่” ผู้มาใหม่พุ่งเป้าไปยังหญิงงามเป็นอันดับแรก ผู้ถูกถามชายตามองกลับ ไม่วางตัวคุ้นเคยแต่ก็ไม่วางตัวห่างเหิน “ท่านผู้อาวุโสกล่าวไม่ผิดนัก”นางมาอยู่บนโลกมนุษย์สักพักหนึ่งแล้ว ทว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้มาเที่ยวชมย่านที่มนุษย์อยู่อาศัย ก่อนหน้านี้ถ้าศิษย์พี่ศิษย์น้องลากลงมาจากหุบเขาทีไร นางก็มักจะหาที่ไปแอบงีบหลับตลอด ดังนั้นจะพูดว่ามันเป็นครั้งแรกก็คงใช่ทว่านั่นปะไร นางควรเชื่อสัญชาตญาณของตนเองเสียต

第四章ท่านอาเผชิญหน้ากับเทพมังกร สำเภาลำใหญ่สีดำสนิทแล่นเข้าสู่ชายฝั่งอันเวิ้งว้างว่างเปล่า หาดทรายสีขาวทอดลงทะเลสีฟ้าเข้มที่ไกลสุดลูกหูลูกตา งดงามไร้ที่ติประดุจดินแดนเซียน แม้หาดทรายแห่งนี้จะตั้งอยู่บนดินแดนมนุษย์ ทว่าตำนานต่างเล่าขานกันว่าสถานที่แห่งนี้เป็นเส้นทางการเดินเรือของทวยเทพ หากมีมนุษย์ย่างกรายเข้ามามักจะถูกลงโทษ บ้างก็เจ็บป่วย บ้างก็มิอาจมีทายาทสืบสกุล บ้างก็มีอันเป็นไปแบบไม่ได้ตายดี และด้วยเหตุนี้เอง สถานที่แห่งนี้จึงกลายเป็นที่รกร้างว่างเปล่า นานๆ ครั้งจึงจะมีสำเภาไร้ที่มาเข้าเทียบฝั่ง โดยไม่มีวี่แววของผู้โดยสารเดินขึ้นลง บรรยากาศช่วงชิวเทียน เมฆบนท้องฟ้าค่อนข้างหนาจัด ท้องฟ้าปกคลุมด้วยสีเทาขุ่นมาตลอดช่วงเช้า สายลมรุนแรงคล้ายกำลังจะมีพายุโหมกระหน่ำ คลื่นลมเกรี้ยวกราดโถมเข้าสู่ชายฝั่ง สัญญาณบ่งบอกว่ามหาสมุทรทางทิศบูรพามีบางสิ่งผิดปกติ ร่างอรชรยืนนิ่งอย่างโดดเดี่ยว มิหวั่นไหวต่อวาโยที่โบกพลิ้ว เรือนผมสีดำยาวถึงข้อเท้าปลิวไสวดุจเส้นไหมคลอเคลียใบหน้ารูปไข่เกลี้ยงเกลา นัยน์ตาสีอำพันจับจ้องไปที่สำเภาลำนั้น จนกระทั่งพบว่าม

“ยกยอกันเกินไปแล้ว” อี้ปั๋วหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก แม้จะอารมณ์เย็นลงบ้างแล้ว ทว่ากลิ่นอายที่เสียดแทงผิวบางละเอียดลออของร่างระหงยังคงมิจางหาย “เทพธิดาน้อย เจ้าไม่เข้าใจหรอก คนของข้า... พวกเขาไม่เพียงแต่หนีออกจากวัง หากยังนำของล้ำค่าอย่างหนึ่งติดตัวมาด้วย” หากเป็นการหนีออกจากบ้านธรรมดาๆ เขาคงไม่จำเป็นต้องออกมาตามหาด้วยตนเองเช่นนี้ หลิวฟางซวงเริ่มเข้าใจมากขึ้น ที่แท้เป็นเช่นนี้ จิ้งฉายมิได้บอกรายละเอียดอันใดแก่นาง ที่แท้เป็นการปล้นแล้วหนีต่างหาก“พอมีสิ่งอื่นชดใช้ได้หรือไม่” นางกล่าวด้วยสีหน้าวาดหวัง พยายามควบคุมน้ำเสียงให้นิ่งและอ่อนน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ข้าน้อยมิได้ตั้งใจจะก้าวก่ายเรื่องนี้ เพียงแต่ชนเผ่ากิเลนนั้นมีพระคุณต่อข้า ความโกรธแค้นชิงชังรังแต่จะนำมาซึ่งความสูญเสีย หากเลี่ยงการเสียเลือดเนื้อได้ก็ควรเลี่ยง อย่าได้กลายเป็นเรื่องบาดหมางกันเลย”“ชดใช้?”เมฆครึ้มทางด้านหลังมุ่งหน้าเข้ามาพร้อมกับสายฝนโหมกระหน่ำ เสียงคำรามของผืนฟ้าเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด สีหน้าของเทพธิดาคนงามเปลี่ยนไปเล็กน้อย ย่อมเป็นพายุลูกใหญ่ที่จะนำความลำบากมาสู่ชาวมนุษย์อย่างมิอาจเลี่

จิ้งฉายเห็นเช่นนั้นก็ถอนหายใจอย่างกลัดกลุ้ม เบนสายตาไปยังหญิงสาวท้องแก่ “ฟูเหริน[1] ควรทำเช่นไรดี” “หากถูกสาปโดยผู้อื่นยังพอลบล้างได้ แต่ถ้าเป็นของเทพมังกรชั้นสูงแล้ว เกรงว่าถ้าไม่ได้ผู้สาปเป็นฝ่ายถอนเองก็คงทำอันใดมิได้” นางรู้จักบิดาของนางดี หากตัดสินใจใช้คำสาปเยี่ยงนี้ เทพธิดาหลิวฟางซวงคงมิอาจหนีเงื้อมมือของบิดาได้แล้ว“ฟูจวิน[2] พวกเราควรไปมอบตัวกับเสด็จพ่อ” นัยน์ตาของผู้กล่าวแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือน้อยๆ แสดงถึงความอ่อนล้าเต็มที “แม้นเราไม่ควรอยู่ที่วังบาดาล แต่ถ้าต้องแลกด้วยชีวิตของเทพธิดาผู้บริสุทธิ์คนหนึ่ง ข้าย่อมมิอาจปล่อยให้เป็นเช่นนั้นได้”หลิวฟางซวงมองดูพวกเขาพลางพยักหน้าเชื่องช้า เนื้อแท้ของสามีภรรยาคู่นี้มีจิตใจงดงาม ไยจึงได้ขโมยของสำคัญอย่างพระราชลัญจกรสั่งการทัพมาได้เล่าแม้จะอยากรู้รายละเอียด แต่อีกใจหนึ่งก็พร่ำบอกกับตนเองว่าอย่าสอดรู้ให้วุ่นวายไปมากกว่านี้เลยจะดีกว่านางยังโหยหาเตียงนอน โหยหาชีวิตอันสงบสุข ไหนจะอีกสามชีวิตที่ต้องคอยเลี้ยงดู เรื่องราวภายนอกไม่ควรเก็บมาใส่ใจ... ไม่ควรเลยจริงๆ“ความจริงองค์หญิงกับท่านราชบุตรเขยไม่จำเป็นต้องกลับวังบาดาล” เจ้าข

“หลิวฟางซวง” หลิวฟางซวงยิ้มบางเบา นางมีความผิดติดตัว แต่ในเมื่อท่านเทพมังกรทราบชื่อนางก็คงมิอาจหลีกเลี่ยงปัญหาที่จะตามมาได้แล้วเจ้าตัวคิดพลางผายมือออกมาเบื้องหน้า “เร็วเข้าเถิด” ล่วงเข้ายามเย็น ผืนนภาผันเปลี่ยนกลายเป็นสีชมพูอมส้ม เมฆขาวเคลื่อนคล้อยหยอกเย้าสายลมโชยนุ่มนวล แลดูสบายตายิ่ง พวกเขาพลัดหลงกับเทพธิดานับตั้งแต่นางอันตรธานไปในอากาศ ทว่ากลิ่นหอมจางๆ ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวยังคงหลงเหลืออยู่ เมื่อติดตามมาสักพัก กลิ่นหอมนั้นก็พาพวกเขามาถึงทางเชื่อมต่อระหว่างโลกมนุษย์และเผ่าปักษา จินกุยก้มหน้าขมวดคิ้ว เขาจำได้ว่าท่านราชบุตรเขยมีมิตรสหายจากชนเผ่าปักษาสายลมแรงพัดเอาฝุ่นผงลอยคลุ้ง ทหารเผ่ามังกรไม่สามารถใช้พลังปราณต่างเดินเรียงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้านหน้ามีเฒ่าสายตายาวอย่างจินกุยคอยสอดส่องเส้นทาง ยามเห็นเงาสีเข้มอยู่ไกลสุดสายตาก็ตะโกนขึ้นมา “อยู่ตรงนั้น!”ชายฉกรรจ์ต่างเงยหน้าขึ้นมาโดยพร้อมเพรียงกัน และยังไม่ทันที่ชายชราจะสั่งการ พวกเขาทั้งหลายต่างก็วิ่งนำลิ่ว ปล่อยให้ผู้สูงวัยเดินตามหลังเจ้าพวกสมองหมูไร้น้ำใจ!จินกุยบ่นไปหอบไ