All Chapters of ข้าขอนอนสักงีบเถิด: Chapter 51 - Chapter 60

ล่วงผ่านมื้อเที่ยงไปชั่วยามกว่า คนชราสอนพิณให้มู่หรงอู่จนเหนื่อยล้า ครั้นกินข้าวเสร็จก็ผล็อยหลับไป แสงตะวันร้อนแรงอาบไล้ทุ่งหญ้าเขียวขจี เหล่าบุปผาสดใสเบ่งบานแซมสีสัน กลุ่มผีเสื้อโผบินมาดมดอมดูดน้ำหวาน ตะล่อมกับสายลมยามบ่ายที่แสนเย็นสบายทว่าผู้ที่กำลังนอนตะแคงอยู่ท่ามกลางความสวยงามเหล่านั้นกลับไม่มีอารมณ์ชื่นชมมันเลยสักนิดที่ผ่านมาเขาดีกับหลิวฟางซวงมากเป็นพิเศษ หรือนางจะไม่รู้... คิดว่าเป็นเพียงความสนิทสนมของศิษย์ร่วมอาจารย์เท่านั้นน่ะหรือหมับ!สัมผัสบางเบาบนศีรษะส่งผลให้หลี่ลู่หันกลับมามองตาขวาง มันผู้ใดหาญกล้าบังอาจแตะหัวของกิเลน ช่างไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเอาเสียเลย!หากความหยิ่งผยองในคราแรกก็สลายหายไปทันควันเมื่อคนที่เขากำลังเผชิญหน้าอยู่คือเด็กชายหน้าหวานคนหนึ่ง“เจ้าแตะไหล่ข้าทำไม” เขาหรี่ตามองมู่หรงอู่ซึ่งชักสีหน้าหวาดกลัว“พี่ชาย ไยท่านจึงมานอนอยู่นี่ ไม่ไปพบท่านอาหรือ”แม้เขาจะเกรงกลัวเพราะรู้ว่าเขามิใช่มนุษย์เหมือนตน แต่หลี่ลู่ก็ยังเป็นแขกของหลิวฟางซวงซึ่งเขาเต็มใจดูแลเต็มที่ท่านอาหญิงใจดีให้เขาได้เรียนดีดพิณ แม้จะเป็นสิ่งเล็กน้อยที่อีกฝ่ายมอบให้ ทว่าพระคุณนี้เป

ในขณะที่หลี่ลู่พยายามเค้นหาความจริงจากเด็กน้อยทั้งสองอยู่ที่ทุ่งหญ้าที่ไกลออกไป เมื่อหลิวฟางซวงงีบกลางวันเสร็จก็ตื่นขึ้นมาพอดีเจ้าของร่างหอมกรุ่นนอนเต็มอิ่มจึงมีสีหน้าแช่มชื่น ครั้นออกมานอกห้องก็พบว่าบนโต๊ะอาหารมีข้าวสองถ้วยวางอยู่พร้อมกับข้าวที่เหลืออยู่ นางตื่นมาไม่ทันมื้อเที่ยง แล้วยังมีผู้ใดอีกที่ยังไม่ได้กิน อือ... คาดว่าน่าจะเป็นเจ้างูน้อย... หงหยางจู โกรธนางนั้นยังพอให้อภัย แต่ถึงขั้นไม่ยอมกินข้าวมันมากเกินไปหรือไม่ หลิวฟางซวงกวาดมือผ่านอาหารเย็นชืดบนโต๊ะ ให้พลังอุ่นให้ร้อนค่อยไปเรียกเด็กชายที่หน้าห้องอีกครั้ง “หงหยางจู รีบมากินข้าวเถิด” เมื่อยามเช้าตะโกนกลับออกมา พอตกยามบ่าย เจ้าลูกครึ่งปีศาจงูขาวกลับรับบทคนใบ้ เทพธิดาร่างอรชรรับรู้ถึงกลิ่นอายของคนที่ยืนอยู่หลังประตู หงหยางจูได้ยินแต่แสร้งทำเป็นไม่รู้ความ ช่างน่าโมโหเสียจริง! “หากเจ้ายังไม่ออกมา ข้าจะไปจากที่นี่ ชาตินี้ทั้งชาติก็อย่าหวังว่าจะได้พบหน้าข้าอีก” นางไม่ได้พูดเสียงดังโผงผางแบบใส่อารมณ์ แต่น้ำเสียงเรียบนิ่งกลับให้ความรู้สึกน่ากลัวกว่ามาก

อี้เฟิงหลงสบตาหญิงสาวนิ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปยังหน้าถ้ำซึ่งมีเจ้าของเรือนผมสีแสดยืนชะเง้อคอมองอยู่ทางด้านนอก“ข้าไม่ชอบคนผู้นั้น!” ประกาศกร้าวเสร็จก็เดินปึงปังกลับห้องปึง!เสียงปิดประตูดังลั่นตามหลังมาติดๆ เหลือไว้แต่มู่หรงอู่ที่ยืนมองหงหยางจูออดอ้อนออเซาะใส่เทพธิดาสาวซึ่งดูเหมือนจะตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ทันเรื่องของหงหยางจูเพิ่งจะจบไป คราวนี้เป็นทีของอี้เฟิงหลง ไยเด็กเหล่านี้จึงได้อารมณ์แปรปรวนเหลือเกิน!หงหยางจูไม่ชอบมนุษย์ อี้เฟิงหลงก็ไม่ชอบกิเลนเช่นนั้นหรือว่ากันว่าสตรีนั้นจิตใจแสนอ่อนไหวประหนึ่งสายธารา บุรุษหนักแน่นดุจหินผาสูงใหญ่ แล้วนี่นางอยู่กลางดงสตรีหรืออย่างไร ประหลาดยิ่งแล้ว!ผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลเด็กสามคนยกมือขึ้นมานวดขมับ นานแล้วที่ไม่รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้า คิดถึงยามที่ตนยังอยู่บนหุบเขาไกลภพ ช่วงเวลาร่ำเรียนเหล่านั้นนอกจากมองศิษย์พี่ศิษย์น้องโต้เถียงกับฝึกวิชา ก็มีแค่การนอนที่กินเวลาของนางไปจนหมดในที่สุดหญิงสาวก็เบนความสนใจไปยังคนสุดท้ายที่ยืนอยู่“มู่หรงอู่?” หลิวฟางซวงเลิกคิ้วข้างหนึ่งอย่างต้องการคำอธิบายในเรื่องนี้คนต้นเหตุมีหรือจะไม่ร้อนตัว ก่อนหน้านี้เขาเ

ช่วงเวลาน้ำค้างพรม ร่างสองร่างใต้ผ้านวมผืนเดียวกันขยับตัวเข้าแนบชิด เด็กชายขยับตัวเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงความอบอุ่นที่วูบวาบอยู่รอบกาย ในที่สุดก็สะดุ้งตื่นเมื่อรับรู้ถึงขุมพลังที่ซึมผ่านผิวหนังนัยน์ตาเรียวหงสีมรกตเบิกโพลงขึ้นมาท่ามกลางความมืด แสงสีขาวคล้ายคลึงกับคืนที่ท่านอาซวงละเมอเดินออกจากถ้ำในคืนนั้นกำลังเกิดขึ้นอีกครั้งพลังแฝงในกายของหลิวฟางซวง...คิ้วเรียวของเจ้าตัวขมวดเข้าหากัน “ท่านอาซวง”เสียงทุ้มของบุรุษที่โตเป็นหนุ่มเต็มตัวนุ่มลึก ร่างกำยำเปลือยเปล่าเนื่องจากขนาดตัวนั้นใหญ่เกินอาภรณ์ตัวเล็กพยายามขยับตัวออกห่างหญิงสาว ทว่าเจ้าของร่างหอมกรุ่นกลับตามติดเขามาทั้งที่ดวงตายังหลับสนิท“ไม่หนาวรึ...” หลิวฟางซวงถามเสียงงึมงำ“ท่าน” อี้เฟิงหลงใบหน้าสีแดงระเรื่อ นางเอากายมาเบียดแนบชิดอย่างสบายใจ จะมีเพียงเขาที่แข็งจนตัวเกร็งรอบนี้พลังของเทพธิดาสาวคงอยู่นานกว่าปกติ ดังนั้นเขาจึงอยู่ในร่างผู้ใหญ่ยาวนานกว่าปกติ มือใหญ่กร้านแตะเข้าที่ไหล่บาง ใช้แรงเพียงเล็กน้อยเพื่อดันนางออกห่างโดยมิให้อีกฝ่ายตื่นหากหลิวฟางซวงพบเขาในสภาพนี้ ไม่แน่ว่านางอาจไม่ยินดีที่จะรับดูแลพวกเขาแล้วก็เป็นได้ทอดถอนใ

ทว่าตราบใดที่เรื่องราวยังมิได้รับการพิสูจน์ว่าจะเป็นเยี่ยงนั้นจริง เขาจะไม่มีวันยอมนำครอบครัวของเขาไปเสี่ยงเป็นอันขาด มิเช่นนั้นแล้ว... ฟูเหรินอาจจะชอกช้ำจนหัวใจแตกสลายเลยก็เป็นได้ในฐานะราชบุตรเขยของวังมังกรตงไห่ ในฐานะของสามี ในฐานะของบิดา และในฐานะของบุรุษคนหนึ่ง การชั่งน้ำหนักและตัดสินใจในเรื่องนี้ช่างยากลำบากเหลือเกินหลายวันมานี้จิ้งฉายแทบมิได้กินข้าวหรือหลับนอน แม้ใบหน้าจะยังยิ้มแย้มดูปกติดี ทว่าร่างกายก็ผอมซูบลงจนสามารถสังเกตเห็น“ถิงฉี ความลับบางอย่างควรเก็บเป็นความลับต่อไป” รอยยิ้มของเทพมังกรแฝงไปด้วยความหมายมากมาย ทั้งเหน็ดเหนื่อยและปรารถนาดีในคราวเดียวกัน “ที่ข้าพูดมา เจ้าคงเข้าใจ โปรดอย่าได้ถามอีกเลย”ถิงฉีพยักหน้าพลางผ่อนลมหายใจออกมาอย่างหนักหน่วง “หลังเจ้าแต่งงานก็ดูเปลี่ยนไปมาก ข้าไม่ได้หมายความในเชิงไม่ดี เพียงแต่ยามเห็นเจ้าผ่ายผอมลงก็อดเป็นห่วงมิได้”“ความปรารถนาดีของท่าน ข้าขอรับไว้ด้วยใจ” จิ้งฉายประสานมือไว้เบื้องหน้า ขอบคุณอีกฝ่ายอย่างจริงใจที่ให้ความช่วยเหลือโดยปราศจากเงื่อนไขใดๆ “หลังจากพาภรรยากับลูกไปพำนักยังที่ปลอดภัยได้แล้ว ข้าจะกลับมาเยี่ยมเจ้าใหม่”ฟ้าดินกว