All Chapters of พันธนาการร้ายลวงรัก (NC25+): Chapter 121 - Chapter 130

“อืม...กลับดี ๆ นะ” ไคเลอร์เห็นเพื่อนออกจากบ้าน เขาก็แวะไปหาพี่ชายที่ยังคงอยู่กับสวนดอกไม้ของมัน จนเขาไปนั่งอยู่ที่ม้าหินที่สวน “เออไคล์มาพอดีเลย...” “อืม...ทำไมเหรอ” “กูจำได้ว่าต้นไม้ต้นนี้มึงเคยปลูก กูจะถามว่ากูจะถอนมันแล้วปลูกกุหลาบแทนได้ไหม...” ไคเลอร์หันไปมองแปลงดอกลิลลี่สีส้มที่เขาลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยปลูก ปลูกกับใครบางคน จนความทรงจำบางอย่างไหลเข้ามาในความคิดอีกครั้ง ดวงตาคมจ้องมองต้นลิลลี่สีส้มที่ออกดอกไม่เยอะมาก เพราะเขาไม่เคยได้ดูแลมันเลยตั้งแต่ตอนนั้น ที่เขากับรมิตาเคยปลูกด้วยกันเมื่อหลายปีก่อน “พี่ไคล์ มิตาเอาต้นลิลลี่มาปลูกที่บ้านพี่ไคล์ได้ไหมคะ” ร่างอวบของรมิตาว่าพลางยกกระถางต้นไม้ที่มีต้นลิลลี่ขนาดเล็กชูขึ้น แล้วส่งยิ้มให้เขา “ได้สิ...งั้นเดี๋ยวพี่พาไปปลูกนะ” มือหนาจูงมือน้อย ๆ ของรมิตาแล้วพาเดินไปที่สวนหลังบ้าน จากนั้นทั้งสองก็เริ่มลงมือปลูกดอกลิลลี่ร่วมกัน “อนาคตมันต้องออกดอกเป็นลิลลี่สีส้มอันใหญ่เลย มิตาไม่รู้จะให้อะไรพี่ไคล์ มิตาให้พ

เมื่ออยู่กันสองคน ไคเลอร์ก็เดินมานั่งข้าง ๆ รมิตา ก่อนที่เขาจะจับมือบอบบางของเธอเอาไว้ ใบหน้าหวานของหญิงสาวเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นบ้างแล้ว อาการภายนอกของหญิงสาวไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง แต่หญิงสาวกลับไม่ยอมฟื้นขึ้นมาเสียที“มิตาครับ...พี่มาหาแล้วนะครับ วันนี้เป็นยังไงบ้าง อยากตื่นขึ้นมาบ้างหรือยังครับ”มือใหญ่บีบที่ฝ่ามือนุ่ม ๆ ของหญิงสาวอย่างแผ่วเบา แต่ยังไร้การตอบสนองจากคนตัวเล็ก จนเขารู้สึกผิดเหลือเกินที่ทำให้เธอต้องตกอยู่ในอันตรายแบบนี้ขณะที่กำลังนั่งคุยกับคนที่นอนหลับอยู่ เขาก็เหลือบไปมองที่หน้าท้องของหญิงสาวที่เขารู้ว่ากำลังกำเนิดอีกชีวิตอยู่ในนั้น เพราะความโง่ของเขาเองที่ทำให้ต้องเกือบเสียลูกไปแบบนี้“ลูกจ๋า...พ่อขอโทษ”ปลายนิ้วของไคเลอร์ลูบที่แก้มเนียนของรมิตาอย่างแผ่วเบา ตอนนี้เธอจะรู้สึกอย่างไรบ้างนะ เธอจะทรมานตรงไหนบ้างหรือเปล่า ถ้าขออะไรได้ตอนนี้ เขาขอให้หญิงสาวตื่นขึ้นมา ต่อให้เธอจะต่อว่าหรือด่าอะไรเขา ก็ยอมหมดทุกอย่างแล้ว“มิตาอยากฟังอะไรไหมครับ พี่จะหาหนังสือมาอ่านให้ฟังนะ” ไคเลอร์ต้องมาพูดคนเดียว ท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้อง เพราะตอนนี้รมิตาไม่ตอบสนองอะไรกลับมาเลย ตามหลังทางก

“ดอกไม้สวยนะครับ” อิษรามองช่อดอกลิลลี่สีส้ม ซึ่งเขาเองก็พอรู้ว่ามันเป็นดอกไม้ที่รมิตาชอบ “ครับ...พี่ปลูกเองครับ” ไคเลอร์มองแจกันดอกไม้ที่เขาทั้งปลูกทั้งจัดมันเอง ตอนนี้ไคเลอร์จะแวะกลับบ้านเพื่อไปดูแลดอกลิลลี่ต้นเดิมที่เขาเคยปลูกกับรมิตา และเขาจะพยายามดูแลมันให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพื่อให้มันกลับมาเป็นลิลลี่สีส้มที่สวยและสดใสอีกครั้ง “มิตาชอบมันมาก ผมจำได้วันนั้นที่มิตาช่วยน้องคนหนึ่งซื้อดอกลิลลี่ ขนาดผมบอกจะซื้อให้เธอยังไม่ยอมบอกจะซื้อเอง” คำพูดของอิษราทำให้หัวใจแกร่งของไคเลอร์สั่นไหว เมื่อนึกถึงวันนั้น วันที่เขาทำลายดอกลิลลี่ที่เธอรักเองกับมือ ขนาดรมิตาพยายามขอร้องและวิงวอนให้เขาหยุดทำลายดอกไม้ของเธอ แต่เขากลับไม่ฟัง จนมันพังไปต่อหน้าต่อตาของหญิงสาว “แต่พี่ก็เป็นคนทำลายมันด้วยมือของพี่เอง”“ลุกขึ้นมา เก็บทำห่าอะไรวะ!!” เท้าใหญ่ของไคเลอร์เหยียบลงไปที่ดอกไม้ของรมิตาจนเธอน้ำตาไหลออกมาด้วยความเจ็บปวด และไม่เข้าใจว่าทำไมเขาต้องเอาอารมณ์โกรธมายุ่งกับดอกไม้ของเธอด้วย “กรี๊ด...อย่ามาเหยียบดอกไม้ของมิตานะ!!” มือน้อยผลักขาของชายหนุ

“กูเชื่อว่ามิตาจะต้องฟื้นขึ้นมา มิตาไม่มีทางทิ้งให้ลูกต้องเดียวดายหรอก” เขารู้ว่าคนอย่างรมิตาไม่มีทางยอมแพ้อะไรง่าย ๆ การที่หญิงสาวกำลังท้อง เขาเชื่อว่าเธอจะตื่นขึ้นมาเพื่อได้พบกับสัมผัสของคำว่าแม่อย่างแน่นอน“อาการของเมียมึงมันยากที่จะหายนะ กูอยากให้มึงเผื่อใจไว้บ้าง ถ้าสุดท้ายเราอาจจะต้องรักษาเอาไว้แค่เด็ก” ร่างกายของรมิตาไม่ขยับ ไม่รับรู้ใด ๆ ตลอดสี่เดือนที่ผ่านมา แต่ไคเลอร์ก็ยังไม่หมดหวัง เพราะเขาเชื่อว่าปาฏิหาริย์จะต้องเกิดขึ้นอีกครั้ง“กูเชื่อว่ามิตาจะไม่ทิ้งลูกไปไหน เธอจะต้องกลับมา...”เขาว่าพลางสะกดกลั้นความรู้สึกเจ็บลึกเอาไว้ในอก เพราะไม่อยากอ่อนแอ ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการให้กำลังใจหญิงสาว“อืม...งั้นขอให้โชคดีนะ”เมื่อกลับมาที่ห้องพักฟื้น ไคเลอร์ก็ยังคงนั่งหาหนังสือมาอ่านให้รมิตาฟัง บ้างก็เปิดเพลงคลอ ๆ ไปทั่วห้องเพื่อไม่ให้บรรยากาศภายในห้องเงียบจนเกินไป“วันนี้หน้าของมิตาสดใสจังเลยครับ พี่อยากให้มิตาตื่นขึ้นมานะครับ มาดูลูกของเรา พี่รู้ว่ามิตาคงอยากตั้งชื่อลูกของเราแล้ว...” ไคเลอร์พูดไปน้ำตาไหลไป เขาจนปัญญาที่ทำให้เธอตื่นขึ้นมา แต่ถึงกระนั้นเขาก็ไม่ยอมแพ้ เขาจะอยู่ตรงนี้ไ

คำตอบของรมิตาทำให้ใบหน้าที่เปื้อนยิ้มตอนแรกของไคเลอร์หุบลงฉับพลัน หัวใจของเขารู้สึกเหมือนถูกบีบรัดราวกับหายใจไม่ออก “มิตา...” “ที่ผ่านมาตอนที่มิตามีเขา มิตาเจ็บ เจ็บจนมิตาทนไม่ไหว ในวันที่มิตาต้องการเขามากที่สุด เขากลับเป็นคนผลักไสมิตาทุกครั้ง มิตาจะไม่มีทางกลับไปหาเขาเด็ดขาด!” ความเจ็บช้ำที่เธอได้รับมันยากเกินกว่าที่จะหายาอะไรมารักษา “มิตา...” ไคเลอร์ไม่กล้าแม้แต่จะเดินเข้าไป เพราะเขารับรู้จากคำพูดของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และความผิดทั้งหมดมันเริ่มต้นจากตัวของเขาเอง ที่ผ่านมาเขาทำร้ายเธอมาตลอด ไม่แปลกใจถ้ารมิตาจะไม่ให้อภัยเขาแบบนี้ “มิตาไม่มีทางกลับไปเริ่มต้นกับเขาเด็ดขาด ต่อให้ตอนนี้เขาจะสำนึกผิดกับมิตาหรือไม่ก็ตาม มิตาไม่อยากจบแบบเดิมอีก มิตาอยากเดินไปข้างหน้าที่ไม่จำเป็นต้องมีเขา” เธอบอกด้วยน้ำเสียงสะอื้น ความเจ็บปวดที่เธอได้รับมันช่างทรมานเหลือเกิน จนไม่รู้ว่ามีอะไรที่จะรักษาบาดแผลนี้ได้ “มิตาเลิกกับเขาแล้ว ขอโอกาสอิษได้ไหม” อิษรารู้ดีว่าสิ่งที่เขาพูดตอนนี้มันอาจจะไม่เหมาะสม เขาแ