All Chapters of Günahkâr Eş: General Alp'in Teslim Oluşu: Chapter 71 - Chapter 80

Damla bu sözlerle kimi kastettiğini anlamıştı; İlay peşlerinden geliyordu.Daha önce Kuzey Ordusu'nda Alp'in İlay'a gösterdiği ilgiyi ve sevgiyi hatırlayınca kalbine iğne batmış gibi hissetti.Başını öne eğdi, içi buruktu, sessizce oturdu.Alp onun solgun yüzüne baktı; gözleri karardı, kaşları çatıldı.Göğsüne bir ağırlık oturmuştu.Onunla birlikte olmayı bu kadar istemiyor muydu?Aklı Vedat'ta mıydı?Alp bir süre kararsız kaldı, sonra dayanamayıp sordu. "Nerede inmek istersin?"Damla bu sözü duyunca dudağını ısırdı, içi burkuldu.Sonunda indirecekti."Neresi olursa." dedi kırgın bir sesle.Ön koltuktaki Koray telaşla araya girdi. "Damla Hanım, otoyola çıktık, burada inilmez."Arabayı kullanan Can da dayanamayıp konuştu. "Damla Hanım, birkaç günlüğüne merkeze gelin. Ekip sizi çok seviyor, özellikle araştırma binasındaki profesörler ne zaman geleceğinizi sık sık soruyor."Damla hafızasını kaybettiğinden beri sadece Fikriye'nin onu sevdiğini duymuştu; başka kimse söylememişti.Can'dan bi

Alp'in yüzü kararmıştı, bakışları endişeliydi; nefesi düzensizdi, göğsü inip kalkıyordu.Damla, Alp'i ilk kez bu kadar panik hâlde görüyordu; onun bu hâli karşısında şaşırıp kalmıştı.Adam içeri girdiğinden beri tek kelime etmemişti.Damla boğazını temizleyip hafif bir sesle konuştu. "Can'ın zamanında yetişmesine çok şükür, iyiyim."Alp tek kelime etmiyor, hızlı nefesi bir türlü düzene girmiyordu.Damla, adamın havasının ağır olduğunu hissediyordu; öfkesi dalga dalga yayılıyor, masum hâlde orada yatan kendisini bile ürkütüyordu.Damla bandajlı ellerini kaldırıp açıkladı. "Saldırgan bıçağı kalbime saplamak istedi, başka çarem yoktu, iki elimle tuttum. Bıçak yana kaydı. Doktorlar yaranın derin olmadığını, çabuk iyileşeceğini söyledi."Damla'nın bembeyaz, incecik ellerinin sargılar içinde olduğunu gören Alp yavaşça yumruğunu sıktı; parmak kemiklerinden ürkütücü çıtırtılar geldi.Sanki bir saniye sonra öfkesi patlayacaktı.Damla, Alp'in bu hâlinden korkuyordu.Asıl yaralanan kendisiydi; şu

Alp'in yüzü iyice asıldı, kelimelerin üstüne basa basa konuştu. "Bir insanın geçmişini yüzüne vurmak, yarasına basmak, herkesin içinde aşağılamak mı senin terbiyen?""Ben sadece bu saldırının bir gönül meselesi olabileceğini söyledim."Alp'in gözleri karardı, sesi buz kesti. "Gönül meselesi demen yeterdi. Uzun uzun anlatmana gerek yoktu."İlay dudaklarını büzdü. "Alp, tamam, hatamı anladım. Bilerek yapmadım, dilim sürçtü. Kızma."Düşünmeden mi söylemişti? Belli ki Damla'yı kasten incitmişti.Alp, İlay'ın kolundan tutup onu dışarı sürüklemeye devam etti, bir yandan da konuştu. "Birini çağırayım, seni göndersin. Bir daha gelme."İlay çırpınıp elini kurtarmaya çalıştı. "Alp, gitmiyorum. Daha yeni geldim, seninle kalmak istiyorum.""Sana ihtiyacım yok.""Alp, bırak beni, gitmiyorum." İlay çocuk gibi sürüklenerek götürülüyordu; çırpınması işe yaramıyordu.İlay ağlamaya başladı, devriye gezen ekipler şaşkınlıkla bakıyordu.İlay kurtulamayacağını anlayınca öfkeyle sordu. "Alp, yoksa Damla'dan

Bakıcı, Damla'nın sırtını şefkatle okşadı, şefkatli bir anne gibi konuştu. "Damla Hanım, üzülmeyin. Komutanım gerçekten çok yoğun. Kuzey Ordusu Merkezi'nde bir sürü resmî işi var, üstüne tatbikat hazırlıklarıyla uğraşıyor. Saldırıya uğradığınız için bütün merkez alarma geçti, herkes sorgulanıyor.""Gündüz işlerini bırakıp yanınıza gelemiyor, dinlenme vaktinden fedakârlık edip size refakat ediyor. Komutanım sizi önemsiyor."Damla bu sözleri duyunca biraz rahatladı; çaresiz bir çocuk gibi bakıcının kollarına atıldı."Benim gibi bir kadını gerçekten önemser mi?"Bakıcı acıyarak sırtını okşadı. "Sizinle fazla vakit geçirmedim ama hiç de kötü biri değilsiniz. Neden kendinizi küçümsüyorsunuz?"Damla içini dökecek biri bulmuştu; omzuna yaslanıp içini döktü. "Ben ona gerçekten âşığım. Ne yapacağım?"Bakıcı sevecen bir gülümsemeyle iç geçirdi. "Aptal kız, o senin kocan. Onu sevmen çok normal. Gece senin için uykusuz kaldığına üzülüyorsan, bir an önce taburcu ol, lojmana dön. O zaman Komutanım d

"Sizin, ünlü Profesör Kaya ile birlikte bu sorunu çözmenizi ve L-Molekül'ün etkisini en üst düzeye çıkarmanızı istiyorum."Profesör Aksoy içtenlikle kabul etti ama içinde güven yoktu.***Öğle vakti.Can, yemekhanede tepsiye yemek dolduruyordu; Damla'nın ne sevdiğini bilmediği için her şeyden birer kepçe aldırmıştı.Geniş tepsi, çeşit çeşit yiyecekle dolmuştu.Normal bir erkeğin birkaç öğünde yiyeceği kadardı.Can tepsiyi alıp dışarı çıkarken Alp ve Koray'la karşılaştı."İyi günler, Komutanım." Can selam verdi.Alp başıyla selamladı.Koray, Can'ın tepsisine bakıp takıldı. "Bugün kıtlıktan mı çıktın? Bu kadar yemeği bitirebilecek misin?"Can çaresizce konuştu. "Damla Hanım'ın ne sevdiğini bilmiyorum, her şeyden biraz aldım. Ama çeşit o kadar fazlaydı ki tepsi doldu."Koray güldü. "Damla Hanım'ın fiziğine bakınca hafif yediği belli; sebze meyve sever, az karbonhidrat, az et."Can tepsiyi Koray'a uzattı. "Madem bu kadar iyi biliyorsun, bundan sonra yemeği sen götürürsün."Koray mahcup bir