Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ถ้านางทำสำเร็จ ก็เท่ากับเขาอาศัยนางจัดการกับเหล่าคนรอบตัวของฮ่องเต้โฉด ส่วนตัวเขาก็จะได้ครอบครองบัลลังก์ได้ง่ายขึ้นโดยไม่ต้องลงมือมาก ถ้านางช่วยเขาโดยเขาไม่ต้องเสียเหงื่อแม้แต่นิดเดียวก็อย่าเรียกนางว่าหลินหลินที่จริงแล้วนางเห็นว่าการมาครั้งนี้อาจเป็นผลดีกับใครบางคน ที่จริงนางจะมายุให้เขาชิงบัลลังก์พี่ชายแต่ดูไปแล้วอ๋องเก้าจอมแผนการ อาจจะใช้นางเป็นเบี้ยเดินหมากอยู่ก็ได้หลินหลินรีบออกจากอารามตามเขาไป เขากำลังพลิกตัวกระโดดขึ้นหลังม้าตอนที่นางร้องเรียกเขา“ท่านอ๋อง ท่านจะใช้ข้าฟรีๆแล้วหนีไปแบบนี้ไม่ได้” นางว่าเสียงขึงขัง ยกมือกอดอกฉินจิ้นเหอหันกลับไปมองแล้วอมยิ้ม นางอุตส่าห์ตามมา... ทว่า“อะไรคือฟรี ฟรี นอกจากเจ้าจะดูเพี้ยนเหมือนความจำเสื่อม พูดจายังไม่ค่อยรู้เรื่อง ข้าจะยืมมือเจ้ามาร่วมจัดการฮ่องเต้ชั่วได้หรือจางชิงหลิน” อ๋องเก้ากลั้นยิ้ม“แหม ยอมรับแล้วหรือ ท่านอ๋องจอมเสียบ”“เสียบอะไร”“ก็เสียบแทนบัลลังก์พี่ชายท่านยังไง ยังแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ที่แท้ก็รอเสียบ”เสียบของนางคงหมายถึงแทนที่เข้าใจแล้ว ใบหน้าหล่อสะท้านนรกสะเทือนสวรรค์กอดอกมองนางนิ่งๆ แล้วหลุบตาต่ำลงไปเรื่อยๆ “ที่จริงก็ร

หลินหลินจ้องตาเขาเขม็ง “ท่าน!” ไม่อยากเชื่อว่าอ๋องรูปงามที่เงียบๆ แต่พอใกล้ชิดฝีปากคารมไม่เป็นรองจะไร้ชายาสนมจนครั้งหนึ่งนางคิดว่าเขาอาจเป็นพวกสับแขนเสื้อ แต่เวลานี้ดูแล้วเขาเป็นเสือซ่อนเล็บต่างหาก ส่วนนางนะหรือถ้าเจอเสือหนุ่มก็อยากจะลองตัดเล็บดูเห็นดวงตาที่มองมายังจางชิงหลิน ไม่รู้ว่าเขาจะทำอะไรนางอีกหรือไม่ แต่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้นางหวาดกลัว เขาเดินไปหยิบเสื้อคลุมขนจิ้งจอกมาให้“ข้าจะให้เจ้านั่งรถม้ากลับ เพื่อที่เจ้าจะได้สบายใจว่าข้าจะไม่เผลออดใจไม่ไหวจูบเจ้าอีก” เขาว่าพลางคลุมเสื้อขนจิ้งจอกให้นางทันทีที่เนื้อผ้าหนานุ่มสัมผัสกับร่างกาย หลินหลินก็รู้สึกอุ่นขึ้น ไม่รู้ว่าเพราะผ้าหรือคำพูดเขา แต่นางอุ่นวาบในหัวใจอย่างบอกไม่ถูก“ขอบคุณเจ้าค่ะ” นางตอบไม่เต็มเสียงมากนักเพราะถูกสายตาของเขาตรึงไว้ นางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินออกไปที่ด้านหน้าวังเพื่อขึ้นรถม้านางรอไม่ถึงครึ่งเค่อรถม้าก็มารับนางกลับอารามอ๋องเก้าเห็นนางเดินไปแล้วเขาเหมือนมีบางอย่างที่ลืมพูด “เดี๋ยว”นางหยุดเด

ตั้งแต่เป็นจักรพรรดิเหนือบัลลังก์มังกร ไม่มีครั้งใดที่ทำให้เขารู้สึกเหน็ดเหนื่อยใจได้เท่านี้มาก่อน การตัดสินใจหลังจากนี้เป็นสิ่งสำคัญมาก เพราะหมายถึงบัลลังก์ของเขาจะสั่นคลอน เขาจะต้องดึงฐานอำนาจทางการทหารกลับมาหนุนนำ เพราะตอนนี้สกุลหลวนดูมีใจออกห่าง อาจจะไม่พอใจเขาที่ลงโทษสกุลจาง ซึ่งหนึ่งในนั้นมีหลวนเหลียนฮวาน้องสาวของหลวนหย่งสือรวมอยู่ด้วยฉินซือเฉิงมุ่งหน้าไปที่ฝ่ายในเพราะต้องการผ่อนคลาย ระหว่างนั้นดวงตามาดร้ายที่กำลังหาที่ระบายก็เหลือบไปเห็นขันทีหน้าใหม่คนหนึ่งเข้า“คังกงกง นั่นเป็นขันทีใหม่หรือ ข้าไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน”คังกงกงตัวสั่นงันงกขึ้นมาด้วยความตกใจ ร้อยวันพันปี ฉินซือเฉิงไม่เคยถาม แต่ครั้งนี้ต้องการหาที่ระบายอยู่เป็นแน่“เป็นขันทีใหม่พ่ะย่ะค่ะ เพิ่งมาได้สิบวัน กระหม่อมจะรีบไล่ให้ออกไปจากตรงนี้เดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”ฉินซือเฉิงหรี่ตามองคังกงกง “ไม่ต้อง ทหารไปจับตัวขันทีคนนั้นมาสิ”สิ้นสุรเสียงหงุดหงิด ดวงตากวาดมองหาเรื่องของโอรสสวรรค์ ร่างของขันทีที่มีใบหน้างามดั่งพานอันก็มาหมอบกราบอยู่ตรงหน้า

‘ถือว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่าใช่หรือไม่’‘ก็ได้ อย่าให้นางถือไพ่เหนือกว่าบ้าง จะเอาคืนให้เจ็บแสบเลย’หลินหลินบ่นในใจก็เลิกบ่นอีก เพราะต้องรีบแต่งตัวเพื่อออกไปให้ทันนัดหมายที่ฉินจิ้นเหอบอกนาง หลินหลินออกมาจากอารามโดยรถม้าที่จิวฮุ่ยไปเรียกมาให้ นางกำชับกับคนขับรถม้าอีกครั้งถึงสถานที่ปลายทาง คนขับรถม้าใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วยามก็พานางมาถึงหลินหลินลงจากรถ สองข้างทางเป็นภาพแปลกตาทำให้นางมองอยู่นาน นางหันไปมองอีกทีเห็นรถม้าที่จ้างมาขับออกไปแล้วนางก็ร้องออกมาพร้อมกับวิ่งตามด้วยความตกใจ“เดี๋ยวก่อนสิ ใครใช้เจ้ากลับไป” นางร้องเรียกแต่คนขับรถม้าไม่สนใจเสียงนางเลย หลินหลินเลิกเรียกอีกเพราะรู้ว่าให้ตะโกนจนคอแห้งรถม้าก็ไม่หยุด นางกำลังหัวเสียก็ได้ยินเสียงทุ้มกังวานเจือแววขบขัน“ทำให้คุณหนูจางต้องเหนื่อยแล้ว ข้าเป็นคนไล่ให้เขากลับไปเอง” ไม่ไล่ธรรมดาควักเงินให้เขารีบกลับไปทันทีแต่อ๋องเก้าไม่ได้เอ่ยออกมาหลินหลินถลึงตาใส่ “ท่านอ๋อง”‘ทำไมเขาชอบยุ่งเรื่องของนาง จะทำอะไรไม่เคยถามนางก่อนเล

กลับมาถึงอาราม หลินหลินก็ลงจากรถม้า ตรงไปที่ห้องนอน จิวฮุ่ยกับลู่เจียวที่รออยู่แล้วพอเห็นผู้เป็นนายกลับมาอย่างปลอดภัยก็ปราดเข้าไปกอดขาด้วยความดีใจ“คุณหนูกลับมาแล้ว”“ข้าถามอะไรพวกเจ้าหน่อย”จิวฮุ่ยเดินไปปิดประตู กลับมานั่งสมทบกับลู่เจียว มองผู้เป็นนายที่นั่งลงตรงขอบเตียงแล้วจึงตอบรับพร้อมกัน“คุณหนูอยากถามอะไรพวกเราเจ้าคะ”“ข้าจะถามว่าพวกเจ้าเคยสังเกตคนที่มาทำบุญที่วัดไหม พวกเจ้าเคยรู้สึกไหมว่าเป็นคนเดิมๆที่เข้ามาไหว้พระ จะมีคนกลุ่มนี้อยู่สักสี่หรือห้าคนได้”“บ่าวไม่เคยสังเกตเจ้าค่ะ แต่ก็เห็นว่ามักจะเป็นคนเดิมๆที่มาไหว้พระ” จิวฮุ่ยตอบผู้เป็นนาย “คุณหนูถามทำไมหรือเจ้าคะ”“วันนี้ข้าเพิ่งเข้าใจว่าพวกเขาไม่ใช่ครอบครัวชาวบ้านที่มาไหว้พระธรรมดา หากแต่เป็นทหารองครักษ์จากตำหนักอ๋องต่างหากเล่า”“คุณหนูหมายความว่า”หลินหลินไม่ตอบ “ช่างเถอะ ข้าไม่อยากใส่ใจ” นางรู้คำตอบแล้วว่าเป็นทหารของฉินจิ้นเหอ แต่นางแค่ไม่เข้าใจว่าเขาส่งท