Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

 ฉินซือเฉิงผุดยิ้ม เขาอยากได้ฐานอำนาจของสกุลหลวน สกุลหลวนไม่มีลูกสาวมีแต่หลานสาว ดังนั้นหากได้จางชิงหลินกลับมาก็เท่ากับเขาจะมีอำนาจทหารในมือ ถึงแม้ว่านางจะไม่ใช่หลานรักเพราะถูกขับไล่ไปอยู่ในอารามตามที่เขาสืบมาตอนแรก แต่ดูแล้วหย่งสือก็ยังหวังให้หลานสาวเข้าวัง เขาไม่แน่ใจเหตุผลนัก แต่ในเมื่ออีกฝ่ายก็อยากได้ประโยชน์จากเขา เขาก็จะหาประโยชน์จากอีกฝ่ายเช่นกัน“ถ้าเช่นนั้นหลวนหย่งสือ หลวนหย่งเล่อรับราชโองการ ข้ามอบตราประทับแม่ทัพใหญ่ให้ไปปราบศึกชายแดนใต้ จากนี้หลวนหย่งสือเป็นแม่ทัพใหญ่”“ขอบพระทัยฝ่าบาท”หลวนหย่งสือคุกเข่าลงรับตราประทับ ทำให้หลวนหย่งเล่อไม่กล้าไม่ทำตาม เขามองบิดาที่ยอมรับตราประทับด้วยแววตาหนักอึ้งสองพ่อลูกสกุลหลวนออกไปแล้ว ฉินซือเฉิงก็หันหน้ากลับมาทางฉินจิ้นเหอ เขาเห็นน้องชายคนนี้เป็นคนเก่งแต่เป็นคนเก่งมากไปจนเขาเริ่มไม่ไว้ใจ“ข้าไม่สบายใจเรื่องสองพ่อลูกสกุลหลวน พวกเขารับหน้าที่แม่ทัพอย่างไม่เต็มใจ ข้ากลัวว่าเขาจะทำศึกอย่างไม่เต็มที่”ฉินจิ้นเหอเข้าใจความหมายนี้อย่า

“ข้ายังเขียนบทไม่เสร็จ ยังไงซะก็ต้องกลับไปทำให้เสร็จ โค่นฮ่องเต้ทรราชลงเมื่อไหร่ ข้าต้องหาทางกลับไปทำให้เสร็จให้ได้”นางจำได้ว่าอาม่าเฉินบอกนางว่ามีหมอดูเคยทำนายดวงนางว่าดวงนางประหลาดมาก ทั้งสูงส่งและแสนอาภัพ ดวงนางต้องพลัดพรากจากถิ่นฐาน แต่จะมีผู้มีบุญคอยค้ำจุนนางฟังไม่ค่อยเข้าใจเท่าใดและไม่อยากสนใจมาก เพราะนางเชื่อว่าทุกอย่างจะดีหรือเลวอยู่ที่การกระทำของเรายามนี้กลับมาคิดถึงเรื่องของตนเอง นางก็ไม่รู้ว่าตัดสินใจถูกหรือไม่ที่วางชีวิตเป็นเดิมพันกับเรื่องนี้ แต่นางแค้น นางต้องการดึงฉินซือเฉิงให้ร่วงหล่นจากบัลลังก์มังกรและชดใช้หนี้เลือดให้กับคนสกุลจางทุกคน ภาพคนในสกุลจางถูกฆ่าอย่างโหดเหี้ยมทำให้เลือดในกายของนางเดือดพล่าน“เหตุใดข้าต้องแค้นราวกับเป็นเรื่องของตัวข้าเอง”ฮ่องเต้ทรราชได้ใช้กรรมเมื่อไหร่ ใจนางถึงสงบลงได้หลินหลินสูดลมหายใจเข้าลึก นางหมุนตัวกลับจะเข้าห้อง พลันเห็นเงาร่างสายหนึ่งกระโดดลงจากกำแพง นางหวีดร้องออกมาคำหนึ่งแต่ต้องเบิกตากว้างเมื่อปากถูกปิดด้วยมือหนาร่างนางลอยหวือเข้าไปในอ้อมกอดแข็งแรงนางหลั

ครั้งหนึ่งนั้นทางราชสำนักจัดงานเลี้ยงใหญ่โตภายในวังหลวง ฮ่องเต้ให้ฝ่ายในมาร่วมงานเลี้ยงด้วย สนมหลายนางมีความสามารถด้านการดนตรีและการร่ายรำ ฮ่องเต้สั่งให้เขาเลือกนางรำที่ถูกใจหนึ่งนางพระองค์จะพระราชทานเป็นรางวัล แต่เขาเงียบงันไม่ปฏิเสธแต่ไม่ตอบรับเอาแต่นิ่งเฉยไม่สนใจว่าฮ่องเต้จะสั่งลงโทษด้วยวิธีการใด ไม่ใช่เพราะเขารังเกียจสตรีที่ฮ่องเต้เคยร่วมหลับนอนมาแล้ว แต่เขาอยากจะเลือกสตรีนางหนึ่งที่ไม่ใช่สนมแต่นั่งชมการแสดงโดยที่ฮ่องเต้ไร้การเหลียวแลนาง เพราะสองพระหัตถ์ของฉินซือเฉิงกำลังโอบกอดสนมคนโปรดและล้วงควักต่อหน้าผู้คนมากมายครั้งนั้นฮ่องเต้เลือกจะทำให้เขาอับอายด้วยการพระราชทานเก้าอี้ล่าแกะแล้วมีพระราชโองการให้นำเก้าอี้ตัวนี้มาไว้ที่ตำหนักแห่งนี้ห้ามเคลื่อนย้ายจนกว่าอ๋องเก้าจะได้ลูกชาย ในสายพระเนตรฮ่องเต้หลายครั้งพระองค์ลอบมองเขาแปลกๆ คงคิดว่าเขาเป็นพวกให้ความสนใจกับบุรุษมากกว่าสตรี ทว่าไม่เลยฉินจิ้นเหอรู้ดีว่าร่างกายของเขาต้องการแนบเนื้อกับสตรีมากเพียงใด เพียงแต่สตรีนางนั้นที่ทำให้เขาเกิดความรู้สึกราวกับจะควบคุมตัวเองไม่อยู่ก็มีเพียงแต่...ฉินจิ้นเหอทื่ยืนเอามื

“อย่ายุ่ง” เสียงฉินจิ้นเหอตวาด ครู่เดียวเงาร่างสายหนึ่งก็หายไป หลินหลินผินหน้ากลับมามอง เห็นแต่ร่างสูงมั่นคงเดินเอามือไพล่หลังตรงมา“ข้าจะกลับจวนท่านยาย”ฉินจิ้นเหอยิ้ม แต่ดวงตามีแววหม่นมัว “ข้าจะไปส่งเจ้ากลับจวนสกุลหลวนเอง จากกันครั้งนี้ไม่รู้ว่านานเท่าใดถึงจะได้พบกัน แต่ข้าจะรีบไปรีบกลับ หลังจากข้ากลับมาเจ้าจะต้องเป็นฮองเฮาของข้าแต่เพียงผู้เดียว”นางตกใจจนรีบพยักหน้าส่งๆ อ๋องบ้านี่ดูคลั่งรักน่าดู ทั้งเรื่องที่เขายืนยันว่าจะให้นางเป็นฮองเฮา และนั่นเท่ากับเขาจะต้องชิงบัลลังก์มาให้ได้“เชื่อใจข้า”‘เชื่อก็ได้จ้า ข้ากลัวหมดแล้ว’หลินหลินลอบคิดในใจไม่กล้าขยับปากเพราะสีหน้าท่านอ๋องเอาจริงยิ่งกว่าครั้งไหนๆน้ำเสียงดุดันทรงพลังของเขาที่บอกนางทำให้นางยืนนิ่งงันไปด้วยหัวใจหนักอึ้งเพราะทึ่งในตัวบุรุษคนนี้ นางชอบคนหนักแน่น จริงใจ มีความสามารถ และบุรุษคนนี้มีครบหมด แต่นางอยากลับบ้าน กลับไปทำบทให้เสร็จนี่สิ“เพคะ ข้าเชื่อท่าน” นางรับปากส่งเดชไปอีกครั้งฉินจิ้นเห

 เพราะเรือนร่างอรชรช่างสวยงามไร้ที่ติไม่แพ้เหล่าเทพธิดาบนสวรรค์หรือเทพองค์ใดเล่นพิเรนทร์ลงไปสมสู่กับมารถึงได้ออกลูกมาเป็นนางจิ้งจอกสาวที่งามปานเทพธิดา“ไม่ได้ ท่านเทพใจร้าย ถึงจะเป็นมารข้าก็งามปานเทพธิดา ใส่เสื้อผ้าหลุดลุ่ยออกไปแบบนี้ใครจะรู้ข้าอาจถูกพวกมารฉุดไปก็ได้”“แล้วจะเอายังไง” เขาปวดหัวจวนจะทนไม่ไหว“มาผูกเชือกให้ข้าหน่อย”“รอเดี๋ยว” ป๋ายเทียนตื่นตะลึง เขาอดทนมานานแล้ว และกำลังอดทนต่อภาพเบื้องหน้าไม่ไหวนางยืนกึ่งเปลือยมีชุดคลุมอยู่หลวมๆเผยให้เห็นสัดส่วนอวบอิ่มเต็มตึง งดงามราวเทพธิดาจนไม่สามารถลืมเลือนได้เลยเขารู้สึกร้อนไปทั้งร่าง ลมปราณแทบแตกซ่าน เขาไม่สามารถอยู่ร่วมตำหนักกับนางมารได้ ไม่เช่นนั้นเขาต้องเผลอร่วมเสพสังวาสกับนาง ซึ่งเป็นเรื่องผิดมหันต์ เขาจะไม่ได้เป็นเทพอีกต่อไป ส่วนนางก็จะต้องตกตายอย่างทรมาน เป็นเรื่องไม่ดีทั้งเขาและนาง เขาต้องหยุดเสียตั้งแต่ตอนนี้ หยุดที่นางไม่ได้ เขาก็ต้องหยุดที่ตัวเขาเองป๋ายเทียนจ้ำอ้าวเดินออกไป“ท่านเทพ นั่นท่านจะไปไหน”