Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ฉินจิ้นเหอลุกจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่“เชิญท่านแม่ทัพนั่ง”หย่งสือมองแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินไปนั่ง อีกฝ่ายให้เกียรติเช่นนี้เขาก็ต้องให้เกียรติกลับเช่นกัน“ขอบพระทัยพ่ะย่ะค่ะ”“ไม่ต้องมากพิธี เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว ข้ากับท่านนับว่าเป็นคนกันเอง ตอนนี้ข้าต้องการชัยชนะในการสู้รบวันพรุ่งนี้ ข้ามีแผนไว้แล้ว เราต้องชนะแน่”“เหตุใดท่านต้องรีบเช่นนี้” หย่งเล่ออดถามขึ้นไม่ได้ฉินจิ้นเหอขบกรามแน่น นึกถึงเวลานี้ที่จางชิงหลินเข้าวังไปแล้วสองมือกำแน่นเป็นหมัด นางเอาตัวรอดได้แน่ แต่เขาไม่ต้องการให้นางอยู่ใกล้ฉินซือเฉิงนานแม้แต่เค่อเดียว ยามนี้เขาถึงรู้สึกหัวอกร้อนเป็นไฟ เหมือนมีอะไรสุมอยู่ อยากเร่งวันเร่งคืนทำศึกให้เสร็จ จากนั้นเขาก็จะเตะเจ้าคนไร้น้ำยานั่นลงจากบัลลังก์ และชิงมันทั้งบัลลังก์และฮองเฮา“ลงมือเร็วก็ยิ่งได้เปรียบมิใช่หรือเจ้าก็เพิ่งเรียนรู้มาเมื่อครู่”หย่งเล่อพลันหน้าเขียวคล้ำ เพราะเมื่อครู่เขาเพิ่งพลาดพลั้งให้อ๋องเก้าคนนี้ไป เขาสะบัดหน้ากลับมา มองแผนที่ที่อ๋องเก้านำติดตัวมาด้

ร่างเปลือยเปล่าของจางชิงหลินถูกอุ้มไปวางบนเก้าอี้ที่นางเคยตะลึงงันมาแล้วในตำหนักของอ๋องเก้า แต่ครั้งนี้นางตกใจยิ่งกว่าครั้งก่อน เมื่ออาภรณ์มังกรงามล้ำหลุดปลิวหายเหลือไว้เพียงร่างกายกำยำที่พร้อมจะกรำชัยชนะศึกตรงหน้าในเวลานี้ฉินซือเฉิงจ้องมองความงามหวานล้ำ สวยสมกับที่คาดไว้ เก้าอี้ตัวนี้ช่วยให้เขาสนุกสนานกับนางโดยที่ไม่ต้องออกแรงมาก ขาเรียวงดงามงามงสองข้างถูกฉินซือเฉิงคว้ามมาวางพาดไว้ในตำแหน่งที่เจาะจง ให้นายพรานได้มองเห็นสิ่งที่ต้องการล่าได้อย่างชัดเจน หัวธนูแข็งราวกับหินผาเพียงแค่ขึ้นพาดสายและเล็งไปยังเป้า ฉินซือเฉิงต้องอับอายอย่างไม่เคยเกิดขึ้นเมื่อลาวาขาวข้นอุ่นทะลักพุ่งพรวดออกมา แล้วทำให้ฮ่องเต้ทรราชรู้สึกพระองค์ว่า“ร้ายกาจนัก ฮองเฮาของข้า เจ้าบังอาจให้ข้ายืนฝัน” ฉินซือเฉิงหลุดจากภวังค์แล้วกำฝ่ามือเข้าหากันดังกร๊อบ “คืนนี้หากข้าไม่ได้กินเนื้อแกะ ข้าจะไม่ยอมกลับตำหนัก”ฉินซือเฉิงคิดด้วยความมั่นใจ ขณะที่หลินหลินกลับไปไกลถึงตำหนักที่จางชิงหลินเคยอยู่ก็รีบสั่งจิวฮุ่ยกับลู่เจียว“นางกำนัลขันทีที่มารับใช้ข้าในตอนนี้ ข้าไม่ไว้ใ

อีกฟากหนึ่งเซียวลี่อินนั่งอยู่ที่ตำหนักพอได้ยินว่าฝ่าบาทเรียกให้ไปพบที่ตำหนักฮองเฮาก็หัวเราะในใจ ฝ่าบาทคงอยากให้นางไปชมว่าจางชิงหลินจะทำอะไรน่าขายหน้าอีก นางต้องรีบไปเสียแล้วทันทีที่เกี้ยวหยุดลงเซียวลี่อินก็รีบลงจากเกี้ยว เดินนวยนาดเข้าไป“หยุด” ฉินซือเฉิงสั่งทันทีเซียวลี่อินทำหน้าประหลาดใจ ชะงักเท้าโดยพลันก่อนจะหน้าไร้สีเลือดเพราะประโยคต่อมา“ข้าอยากจิบชาชมดอกไม้ เจ้าไปยืนอยู่ใต้ต้นเหมยตรงนู้น ข้าและฮองเฮาจะได้ชมความงามพร้อมกัน เจ้าก็งามไม่แพ้ดอกเหมย เมื่อคู่กันแล้วข้าคิดว่าเป็นภาพที่สุนทรีย์ยิ่งนัก จริงไหมฮองเฮายอดรัก”“ฝ่าบาทกล่าวได้ถูกต้องเพคะ” หลินหลินตอบ พลางรินน้ำชาให้ไม่ขาดเซียวลี่อินมองตาค้าง กัดปากแน่น นางคิดไม่ถึงว่าจะถูกตลบหลังเช่นนี้ แล้วจะให้นางไปยืนตากแดดแบบนี้นางจะยืนอย่างไรไหว“ตอนนี้ข้าอารมณ์ดีอยู่แต่ถ้าเจ้ายังชักช้าข้าจะสั่งลงโทษเจ้าเดี๋ยวนี้” เพื่อจะเอาใจจางชิงหลินเขาจึงระบายโทสะลงกับเซียวลี่อินที่ยืนงุ่มง่ามอยู่เซียวลี่อินไม่กล้าฝ่าฝืนจึงหมุนตัว ก้

“เจ้าก็จงอยู่แต่ในตำหนักทำตัวดีๆนะเซียวกุ้ยเฟย” หลินหลินเยาะเย้ย “อย่าหาเรื่องจนฝ่าบาทต้องลงโทษหนักถึงขั้นประหาร แล้วจะหาว่าข้าผู้ดูแลถึงหกตำหนักไม่กล่าวตักเตือน”“หึ ข้าไม่มีทางแพ้เจ้าหรอกจางชิงหลิน สวามีผู้สูงศักดิ์ของเจ้า ข้ายังแย่งมาเป็นสวามีของข้าได้เลย แค่นี้ไม่นับเป็นอะไรได้หรอก” เซียวลี่อินตวาดเสียงดังอย่างโมโหก่อนจะถูกดวงตาหงส์ของหลินหลินตวัดมอง“เสียงของนางน่ารำคาญนัก เด็กๆเอาผ้ายัดปากนางไว้ อย่าให้นางพูดมากอีก หากใครเอาผ้าปิดปากนางออกข้าจะสั่งตัดมือทิ้ง” หลินหลินสั่งเสียงเหี้ยมเกรียม นางกลับมาเพื่อทวงหนี้แค้น ไม่มีทางยอมอ่อนข้อให้ใครอีกสั่งเสร็จก็กวาดมองทุกคนด้วยดวงตาแข็งกร้าว เซียวลี่อินเห็นท่าทางอย่างนั้นก็ขนลุกไปทั้งร่าง นี่มิใช่ท่าทางและดวงตาที่นางคุ้นเคย คนผู้นี้เป็นใครกัน ไม่ใช่จางชิงหลินผู้อ่อนโยนคนนั้นเลยหลินหลินออกมาจากตำหนักของเซียวลี่อินแล้วก็ขมวดคิ้วครุ่นคิด จิวฮุ่ยก็พูดขึ้น“ฮองเฮาเพคะตอนนี้ที่ตำหนักมีสนมชายามารอขอเข้าเฝ้าเพคะ”หลินหลินพยักหน้า “พวกนา

“หา!”เซียวลี่อินได้ยินก็เบิกตากว้าง ก่อนเป็นลมหมดสติไปเพราะความตกใจสุดขีด ภาพสุดท้ายที่เห็นคือภาพของจางชินหลินที่เดินเข้ามายิ้มมุมปากให้ นางได้ยินเสียงแว่วๆ ก่อนจะถูกหิ้วปีกออกไป“โบยนางที่ใต้ต้นท้อ ใครอยากจะดูนางถูกโบยก็ให้ดู ต่อไปจะได้ไม่มีใครกล้าเอาเยี่ยงอย่าง”ครั้งนี้เซียวลี่อินสติกลับคืนเพราะความเคียดแค้น ตะโกนด่าทอได้สองคำ“นางแพศยา นางจิ้งจอกเจ้ามารยา”พูดจบก็ถูกจิวฮุ่ยเอาผ้ายัดปากก่อนจะถูกลากออกไปอย่างไม่เหลือเค้าความสูงศักดิ์เสียงไม้กระทบเนื้อดังครบสิบครั้ง ร่างของเซียวลี่อินก็แทบหมดแรงพาตัวเองเดินกลับตำหนักไม่ไหว นางนอนซมอยู่บนโต๊ะไม้ที่ร่างของนางพาดอยู่ ร่างบอบบางของหลินหลินที่เฝ้ามองอยู่ใต้ชายคาตำหนัก เดินออกไปโดยมีจิวฮุ่ยกางร่มให้นางเห็นร่างอรชรของอดีตบ่าวชั่วที่เคยสวยงามตรงสะโพกมีรอยไม้ตีจนเนื้อขาวๆ แตกยับก็ส่ายหน้าน้อยๆ“น่าเห็นใจจริงๆ เอาเถอะ ข้าจะช่วยสงเคราะห์เจ้าสักหน่อยไม่ให้อับอายจนเกินไป” หลินหลินโยนผ้าคลุมที่นางเคยใช้ตอนยืนตากหิมะไปที่ร่างของเซียวลี่อิน &