Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

“พอเถอะเพคะ”แต่ฉินจิ้นเหอยังห้ามตัวเองไม่อยู่ เขาจับมือเรียวบางที่ผลักดันเขาออกไปรวบไว้บนศีรษะ ทำให้ร่างกายของนางอร้าอร่ามอยู่ตรงหน้าเขา สรีระยั่วยวนปลุกความเป็นชายให้ตื่นตัวฉินจิ้นเหอก้มลงซุกไซ้ตามลำคอขาวนวล ปลายลิ้นดุนดัน อยากจะขบเม้มแต่ก็ไม่อยากทำให้นางลำบากใจ“อย่าดูดคอข้านะเจ้าคะ”“หึ ข้าอยากทำแต่ไม่ทำก็ได้ ไว้รอเจ้าเป็นเมียข้าก่อน ข้าจะทำทุกอย่างที่อยากทำ”“ท่านอ๋องบ้า ข้าบอบบางเพียงนี้ท่านคิดจะรังแกข้าให้ตายเชียวหรือ” นางว่าเสียงอ่อนหวาน เอาน้ำเย็นเข้าลูบ“เจ้าบอบบางเพียงนี้ข้าจะรังแกเจ้าได้อย่างไรเล่า” เขาว่าแล้วปล่อยมือนางที่ตรึงไว้เหนือศีรษะ ลมหายใจร้อนๆถูกพ่นออกมาเพื่อระบายความตึงเครียด ฉินจิ้นเหอสูดลมหายใจเข้าลึกหลายๆครั้งเพื่อควบคุมตนเอง จนสำเร็จ“เอาล่ะ ข้าจะไม่ทำอะไรเจ้าตอนนี้ก็ได้ ที่ข้ารีบกลับมาก็เพราะทนหึงหวงที่เจ้าต้องกลับไปอยู่ใกล้ฉินซือเฉิงไม่ได้ อีกทั้งชัยชนะที่ได้รับมาก็เพราะข้าบุกทะลวงเข้าไปตัดศีรษะของแม่ทัพฝั่งศัตรูมาได้”หลินหลิน

ภายในเกี้ยวแดงประดับประดาอย่างสมพระเกียรติฮ่องเต้แห่งต้าชิง แต่มันโคลงเคลงเพราะฉินซือเฉิงพยายามเกี้ยวพาฮองเฮา พระหัตถ์อุ่นร้อนทาบลงบนเอวบางเริ่มไล่สำรวจสรีระงดงามแต่ถูกนางปัดป้องอยู่ตลอดเวลา“เหตุใดฮองเฮาดูรังเกียจเรา เราสองเป็นสามีภรรยากันไม่ใช่หรือ แตะนิดแตะหน่อยไม่เห็นต้องคอยปัดป้อง” หากเป็นนางสนมลบหลู่เกียรติพระองค์ โอรสสวรรค์คงสั่งลงโทษไปแล้ว“หม่อมฉันจะรังเกียจฝ่าบาทได้อย่างไร เพียงแต่หม่อมฉันอับอายคนหามเกี้ยวเท่านั้น”ฉินซือเฉิงเล่นรักกับนางสนมในเกี้ยวระหว่างเดินทางบ่อยไป ได้แต่หัวเราะในลำคอ “เอาละ ข้าจะยกให้ฮองเฮาสักคน อย่างไรเสีย เมียหลวง ข้าย่อมต้องให้เกียรติมากกว่าเมียน้อย ต่อไป ข้าจะไม่ทำแบบนี้อีก”จางชิงหลินมองเขาด้วยสายตาแปลกกว่าเดิม“ฝ่าบาทจะไม่ทำจริงหรือ”“อืม ไม่ทำในเกี้ยว แต่ทุกที่ในตำหนัก ข้ายังทำกับเจ้าเหมือนเดิมได้ใช่หรือไม่ ข้าอยากจะทบทวนวันคืนเก่าๆ ของเราจนทนรอแทบไม่ไหว”จางชิงหลินลอบกลอกตาไปมา สวรรค์จะส่งข้ามาทำภารกิจทั้งที เหตุใดจึงส่

“ข้าจะให้เจ้ากลับไปที่เผ่ามารก่อน รอคืนวันเพ็ญหน้า ข้าจะไปรอเจ้าที่สวนไผ่ ตรงนั้นเป็นกึ่งกลางระหว่างแดนสวรรค์และเผ่ามาร เจ้าจงมาถึงก่อนยามอู่ เราจะออกเดินทางไปด้วยกัน ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นั่น พอไปถึงหุบเขาเกาซานเราจะแต่งงานกัน”“ข้าเข้าใจแล้ว” นางยิ้มเอียงอายตอบ ใบหน้าหวานแดงก่ำ เพราะถูกสายตาร้อนแรงมองจ้องกลับอย่างลึกซึ้ง นางคิดไม่ถึงเลยว่าความรักจะทำให้มีความสุขแบบนี้ มันหวานแหลม อยากอยู่เคียงกันไปตลอดชีวิตจะหาไม่ นางเชื่อมั่นว่าป๋ายเทียนจะดูแล ปกป้องนางได้ นางจึงยินยอมหนีออกจากเผ่ามาร“หากเจ้าไม่มา ข้าจะรออยู่ที่นั่นไม่ไปไหน รู้หรือไม่นางมารน้อย” ท้ายเสียงบอกด้วยเสียงนุ่มอ่อนหวาน เต็มไปด้วยความรัก รอบห้องของเทพหนุ่มมีแต่ผีเสื้อลอยวน กลีบดอกท้อปลิวหวิวไหว ไม่ต่างจากวิมานน้อยๆแต่ทว่าความสุขก็อยู่ไม่นาน เมื่อหลิวโจวซิ่นกลับเผ่ามารไปแล้วก็ไม่สามารถหนีออกมาได้อย่างใจคิด “ท่านพ่อปล่อยข้าออกไป”“ข้าจะให้เจ้าแต่งงานกับราชาเผ่ามาร เป็นราชินี เจ้าต้องแต่งงานตามที่พ่อสั่ง”“ไม่ ข้าไม่แต่ง ข้าม

 ‘เทศกาลฉงหยาง’ ถูกจัดขึ้นในวันที่เก้าเดือนเก้าของทุกปีซึ่งถือว่าเป็นเลขหยางที่เป็นมงคล มีความหมายว่าอายุยืน สามีรักใคร่หลังฝ่ายพิธีการเริ่มทำพิธี ฮ่องเต้มีรับสั่งประทานเหล้าดอกเบญจมาศ และประทานเลี้ยงอาหารชั้นเลิศกับขุนนางทุกคนเบื้องหน้าพลับพลาที่ประทับคือดอกเบญจมาศกว่าห้าพันไร่ ดูราวกับแม่น้ำสีเหลืองกำลังไหลรินเหยียดยาวสุดลูกหูลูกตา ความงามของทุ่งเบญจมาศนั้นล้ำเลิศจนหาที่เปรียบเปรยไม่ได้ ถัดเลยไปจากสวนเบญจมาศติดกับเทือกเขา ‘กุ้ยชิง’ แนวของสันเขาทอดตัวสูงต่ำสลับกันเหยียดยาวปกคลุมด้วยป่าท้อซึ่งกำลังออกดอกและผลจนทั่วทั้งสันเขา หากมองดูจากระยะไกลคล้ายกับว่ามีเทพเซียนนึกสนุกนำสีชมพูมาทาทับทั่วสันเขาอำเภอแห่งนี้ถือว่าเป็นอีกอำเภอหนึ่งที่มีทิวทัศน์งดงามยิ่งนัก มีดอกเบญจมาศเลื่องชื่อ ผู้คนส่วนใหญ่ประกอบอาชีพการเกษตรเพราะสภาพดิน น้ำ อากาศ ดีสายลมเย็นพัดอ่อนโชยมา ผ่านหน้าพระพักตร์คมคายไปอย่างเชื่องช้า กลิ่นหอมจางๆ ปนเปมากับสายลมอ่อนที่พัดมาทางด้านทิศเหนือ ทำให้วันนี้ฉินซือเฉิงรู้สึกปลอดโปร่ง นึกครึ้มอกครึ้ม

ลมเย็นผ่านพัดทุ่งโล่งกว้าง หลินหลินวิ่งไปอย่างไม่รู้ทิศทางแต่แล้วต้องร้องเสียงหลงและล้มลงเพราะฉินจิ้นเหอไม่ยอมรามือง่ายๆ ร่างกำยำกระโดดตะครุบนางไว้ได้ ก่อนที่คนทั้งคู่จะล้มกลิ้งไปด้วยกันฉินจิ้นเหอมีท่าทีเดือดดาล ทำเอาอีกฝ่ายหัวใจเต้นระรัว“คิดหนีเหรอ ข้าบอกแล้วใช่ไหม ถ้าเจ้าหลอกข้าเมื่อไหร่ ข้ามีวิธีเปิดปากให้เจ้าพูดความจริง”หน้าอกนางกระเพื่อมขึ้นลงอย่างเหนื่อยหอบ “ข้าจะพูดแล้ว ข้าไม่ใช่ปีศาจ ข้าเป็นมนุษย์ในคริสต์ศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด มีอาชีพเป็นนักเขียนบทละคร ข้าถูกหลิวโจวซิ่น นักแสดงนำในเรื่องส่งกลับมาอยู่ในยุคต้าชิง เพื่อแก้ไขคำสาปและเขียนบทสรุปความรักให้กับท่านพ่อของข้าซึ่งเป็นเทพและท่านแม่ของข้าที่เป็นธิดาจิ้งจอกเก้าหาง”ฉินจิ้นเหอนิ่งอึ้งไป นอกจากแพศยา นางยังแต่งเรื่องเก่ง แต่เขาไม่เข้าใจสักนิดกับเรื่องที่นางกล่าวมาทั้งหมด สีหน้าของฉินจิ้นเหอไม่แปรเปลี่ยน แต่สายตาที่เข้มขึ้นทำให้จางชิงหลินรู้สึกเย็นยะเยือกเข้าไปถึงกระดูกรังสีอำมหิตสาดใส่ร่างของจางชิงหลิน“เจ้าคิดว่าข้าเป็นแกะที่เจ้าเลี้ยง