All Chapters of มาเฟียเกี้ยวรัก: Chapter 11 - Chapter 20

“ถ้าคุณเป็นฉัน คุณก็คงกลัวไม่ต่างจากฉันหรอก”อดีตเจ้าพ่อหนุ่ม เอาลิ้นดุนกระพุ้งแก้มอย่างอารมณ์ดีแล้วเปลี่ยนเรื่อง “ผมว่า เรียกผมว่าจาคอบดีกว่าครับ มันให้ความรู้สึกกันเอง”“ฉันไม่ได้อยากกันเองกับคุณ”บัวบุษยาเม้มปากมองเขาด้วยความไม่สบอารมณ์ จู่ๆ เขาก็เปลี่ยนเรื่องเก่ง แต่ว่าเธอไม่ลืมเรื่องที่เขาชอบลวนลามหรอกนะ เขาเห็นเธอเป็นอะไรกัน“ถอยไปเลยนะ เอะอะก็ถึงเนื้อถึงตัวตลอด เห็นฉันใจง่ายหรือไงคะ”“ผมไม่ได้คิดแบบนั้น ไม่ได้คิดว่าหมอใจง่าย ผมต่างหากที่กำลังจะใจง่าย อยากเป็นผู้ชายของหมอ”“อะไรนะ พูดอะไรออกมา” บัวบุษยาเลิกคิ้วเมื่อถูกเขารุกหนักจาคอบว่าพลางถอนหายใจแรง แต่ท่าทางดื้อดึงของคุณหมอสาวก็ทำให้เขาต้องพูดออกมา เพราะไม่อยากให้เธอมองว่าถือโอกาสอีก แต่อยากให้เธอชัดเจนในจุดประสงค์ของเขาไปเลย“ผมเคยบอกแล้วว่าอยากจีบเป็นแฟน มาเป็นแฟนกันไหมครับคุณหมอ”“หมอ กับ มาเฟีย เคมีไม่ตรงกัน” บัวบุษยาบ่ายเบี่ยง“เรื่องของเคมีสิครับ ผ

เช้าวันถัดมาอีกฟากหนึ่ง เตชัสทอดมองเด็กชายตัวกลมจนอ่างอาบน้ำเด็กชนิดมีที่รองตัวเด็กกันเด็กจมน้ำสำหรับพ่อแม่มือใหม่ดูเล็กไปถนัดตา ปกติแล้ว หน้าที่อาบน้ำเจ้าแสบจะเป็นของขวัญดาว เพราะภรรยาสาวของเขามีทักษะการดูแลทารกได้ดีกว่า แต่เมื่อคืนนี้แม่ของเจ้าปลาวาฬต้องถูกเขาปลุกขึ้นมาทำงานประจำในช่วงเวลาตีหนึ่งเศษ กว่าจะได้นอนก็ร่วมตีสามเข้าไปแล้วเขาตื่นขึ้นมาก่อน เมื่อเห็นสีหน้าอ่อนเพลียของเมียรักจึงไม่อยากปลุก ปล่อยให้เธอนอนพักเอาแรง แล้วไปที่ห้องลูกชายซึ่งมีพี่เลี้ยงเป็นพยาบาลวิชาชีพคอยดูแลอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงเตชัสยื่นหน้าก้มมองทารกตัวใหญ่ที่นอนอยู่ในเตียงเด็กสีขาวดีไซน์สวยชนิดมีที่กั้นสูง เพราะเจ้าปลาวาฬแสบและซนมาก เขาเกรงว่าหากกลางคืนพี่เลี้ยงหลับแกจะตกเตียงจึงเลือกชนิดที่ปลอดภัยที่สุดและแล้วเขาก็พบคนตื่นเช้าหนึ่งอัตรา เด็กชายแต้มบุญหรือน้องปลาวาฬลืมตาใสแจ๋วขึ้นมามองหน้าคนที่มาอุ้มตนทั้งเช้า ทั้งเย็น คอยกอด คอยฟัด แล้วยังชอบถามว่ารักเขาไหม ต่อไปนี้เขาคือคุณพ่อคนใหม่ เจ้าหนูคุ้นเคยกับอ้อมกอดอบอุ่นนี้มาได้สักระยะแล้ว ร่างกลมรีบกลิ้งตัวมาใกล้เตียง เปลี่ยนเป็นพลิกคว่ำ จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนเ

หลังจากนั้น จาคอบก็พาขวัญดาวไปส่งที่ห้องตรวจของคุณหมอ เขาเข้าไปยืนอยู่ข้างเตียงคนป่วย ตอนที่คุณหมอซักอาการคนป่วย ขวัญดาวบอกว่ามีอาการหูอื้อ เวียนศีรษะเป็นพักๆ และครั้งนี้รุนแรงสุด เธอเสียการทรางตัว บ้านหมุน โชคดีที่คุณจาคอบช่วยไว้ทัน หลังจากตรวจเสร็จเรียบร้อย นายแพทย์หนุ่มลงความเห็นว่าคนป่วยอาจเป็นโรคตะกอนหินปูนในหูชั้นในหลุด จึงให้แอดมิตที่โรงพยาบาลขวัญดาวชักสีหน้างุนงงเล็กน้อยกับโรคที่หมอบอก แต่เมื่อแพทย์เฉพาะทางอธิบายให้ฟังว่าเป็นโรคที่เกิดจาการพักผ่อนน้อยและทำงานหนัก ซึ่งอาจจะสะสม เพราะช่วงที่เธอเป็นผู้ช่วยเลขาฯ ขวัญดาวทำงานหนัก พักผ่อนน้อย หมอลงความเห็นว่าเธอควรแอดมิตดูอาการ และที่สำคัญต้องพักผ่อนให้มากจาคอบรออยู่ที่หน้าห้องตรวจ ตอนที่อลันอุ้มหลานมาสมทบ คุณตาชมหลานไม่หยุดว่าเก่งมาก คุณพยาบาลบอกว่าปลาวาฬฉีดยาไม่ร้องไห้สักนิด แต่แกดูจะรำคาญตรงบริเวณที่พยาบาลแปะพลาสเตอร์ห้ามเลือดมาจาคอบมองหลานชายที่จ้องตาเขาเขม็ง “ว่าไงเจ้าแสบถูกเข็มจิ้มแขนมาเจ็บไหม”“แอ้ แอ้”หลานตัวกลมจ้องหน้าคุณลุงรูปหล่อ เหมือนแกจะบอกว่าแค่นี้เล็กน้อย เพราะปลาวาฬไม่เสียน้ำตาสักนิด แต่ลุงจาคอบของปลาวาฬต่างหากท

ฟังเรื่องของทารกตัวใหญ่ที่น่ารักน่าชังจนอดเอ็นดูไม่ได้ บัวบุษยาก็เห็นใจเหลือเกิน พ่อแม่เสียหมดตั้งแต่ตัวเท่านี้ โชคดีที่ญาติทั้งฝ่ายพ่อและแม่ท่าทางจะรักกันมาก จาคอบเล่าให้ฟังว่า แม่เลี้ยงที่ดูแลแกเกิดป่วยต้องแอดมิตกะทันหัน วันนี้ พ่อหนุ่มน้อยเลยต้องอยู่ในความดูแลของเขา“นะครับคุณหมอ บ้านใกล้เรือนเคียง ผมอยากให้หมอมาเลี้ยงเจ้าแสบช่วยผมหน่อย ““เลี้ยงเด็กเหรอคะ?”  ถ้าเขาบอกให้ช่วยทำกับข้าวเธอยังเบาใจกว่านี้เรื่องเลี้ยงเด็กเป็นเรื่องไกลตัวของคุณหมอสาวเป็นอย่างมาก ถึงแม้จะเคยช่วยลูกพี่ลูกน้องเลี้ยงลูกสาววัยห้าเดือนในช่วงที่สองแม่ลูกมาขอพักด้วยหนึ่งเดือน ก่อนที่จะย้ายเข้าบ้านใหม่ที่เกิดหลังคารั่วจนต้องย้ายออกกันหมด แต่นั่นก็ยังมีแม่เด็กอยู่ด้วย ส่วนพ่อของเด็กนั้นแยกทางกันไปแล้วทว่าตอนนี้ที่เธอกำลังถูกขอร้องให้ช่วยเลี้ยงหลานชายของจาคอบซึ่งไม่มีแม่ของเด็กอยู่ด้วยจึงทำให้คิดหนัก“ถ้าแม่ปลาวาฬแอดมิต พ่อของปลาวาฬติดงานจำเป็นต้องไปต่างประเทศด่วน ยังไงก็ต้องมีพี่เลี้ยง พ่อแม่ของปลาวาฬไม่ได้จ้างพี่เลี้ยงเด็ก

“ไม่ใช่สักหน่อยค่ะ ฉันเหนื่อย ฉันร้อน อยากขอตัวไปพักผ่อน วันนี้ ฉันเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว คุณเองก็กลับบ้านไปได้แล้วค่ะ ทางนี้ ฉันเลี้ยงปลาวาฬเองได้ค่ะ ไม่ต้องห่วง ฉันรับปากแล้วต้องดูแลแกอย่างดี”“ผมจะกลับก็ได้ครับ”บัวบุษยาเลยผ่อนลมหายใจโล่งอกออกมา คลายความระวังตัวจนทำให้ถูกดึงเข้าไปในอ้อมแขนแกร่ง แล้วต้องเบิกตากว้างเมื่อจาคอบยื่นหน้าเข้ามาใกล้อีก“แต่ก่อนกลับขอให้รางวัลความใจดีหมอก่อนนะครับ”ปากร้อนชื้นแนบลงมาอย่างรวดเร็ว และประกบได้พอดิบพอดีจนบัวบุษยาไม่ทันหลบ ทำให้เขาดูดดึง ฉกชิมความหวานจากกลีบปากอย่างเอาแต่ใจ เนื้อตัวแข็งแกร่งก็บดเบียดเสียดสีเข้ามาทำให้คนตัวบางหนีไปไหนไม่ได้ เขาดันร่างบางไปจนติดกับชั้นวางของและทำให้บัวบุษยาหมดทางหนี“อื้อ คุณจาคอบ”บัวบุษยาครางอู้อี้เมื่อเขาจูบดูดดื่มไม่เลิกรา มือหนาก็ฟอนเฟ้นไปตามตัวอย่างถือสิทธิ์ เขาลูบผ่านชายโครงไปบีบเคล้นที่สะโพก ร่างเพรียวบางร้อนผ่าวเหมือนคนเป็นไข้ อยากจะสลัดร่างหนาให้ออกไปพ้นตัว แต่เขาก็ยิ่งบดเบียดลงมาจนเธอซ่านสยิวแทนไรเคราสากระค