All Chapters of มาเฟียเกี้ยวรัก: Chapter 21 - Chapter 30

“ความสุขค่ะ ฉันอยากมีความสุขในทุกๆ วัน แบ่งปัน และพอเพียง”“แบ่งปันและพอเพียง” จาคอบทวนคำนั้นคล้ายกับไม่เคยฟังมาก่อน “ผมไม่เข้าใจ”“ไม่ต้องเข้าใจหรอกค่ะ แค่คุณไม่ใช้เงินซื้อฉันก็พอ”...ก็ไม่ได้คิดจะใช้เงินซื้อเธอสักนิด การให้เงินแฟนซื้ออะไรที่อยากได้ มันเป็นเรื่องปกติในความคิดของเขา“ผมขอโทษ ต่อไป ผมจะไม่ทำอีก คุณต้องการแต่ตัวผมกับหัวใจงั้นใช่ไหม” จาคอบถามซื่อๆ บางทีก็ไม่เข้าใจความรักเท่าใดนัก มันซับซ้อนจริงๆ พอจะมีกับใครเขาสักทีหนึ่ง“ถ้าเป็นแฟนกัน ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ แต่ถ้าเกิดฉันเปลี่ยนใจอยากเป็นแม่ของลูกคุณขึ้นมา ถึงตอนนั้น เงินทั้งหมดของคุณและทุกอย่างของคุณก็ต้องยกให้ฉัน”จาคอบมองแบบทึ่งๆ สรุปที่ยังไม่เอาห้าล้านเพราะยังไม่แน่ใจว่าจะคบเขาเป็นแฟนหรือเปล่า แต่ถ้าเธอคิดจริงจังและยอมเป็นแม่ของลูกเมื่อไหร่ ทุกอย่างของเขาก็คือของเธอบัวบุษยาขำกับท่าทางหน้าตาเหลอหลาของมาเฟียหนุ่ม หากแต่ก็พยักหน้ารับขึ้นลงให้เขาเข้าใจ“ใช่ค่ะ ตอนนี้ขอแค่หัวใจ แต่ต่อไป

พอเห็นสิ่งที่รอคอยลอยมาอยู่ตรงหน้า อาการหงุดหงิด งุ่นง่าน และพาลคนที่มาหาแม่ทูนหัว ก็พลันเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แล้วยิ้มกว้างให้คุณหมอคนสวย หัวเราะเอิ๊กอ๊าก ก่อนจะคว้าขวดนมยกขึ้นมาดูดอย่างหิวกระหายบัวบุษยามองอาการดูดนมนั้นแล้วยอมรับว่าแกกินดุมาก ขนาดว่าเธอชงให้เกินไปเกือบสามออนซ์ยังทำท่าว่าจะหมดเสียแล้ว“พี่หมอขอโทษนะคะปลาวาฬ ที่ชงนมช้า ค่อยๆ กินนะคะ เดี๋ยวสำลัก”พอได้ยินรุ่นน้องสาวบอกทารกยักษ์นั่นก็ทำเอาหมอธนวัฒน์ยิ้มออกมาได้บ้าง แม้จะกังขาอยู่ในใจว่าทำไมบัวบุษยาต้องดูแลทารกซึ่งไม่ใช่ลูกของตัวเอง ที่สำคัญพ่อของเด็กยังบอกว่าเธอคือแม่ทูนหัว แต่เขาก็ได้แต่เก็บข้อสงสัยนี้ไว้แล้วเดินตามเข้าบ้านเมื่อเจ้าของบ้านสาวเอ่ยขึ้น“เชิญเข้าบ้านกันก่อนค่ะพี่หมอ”“ครับ น้องบัว”ศัลยแพทย์หนุ่มตามน้องหมอคนสวยเข้าไป เขามีเรื่องค้างคาใจอยากจะถามเธอมากมาย แต่คงต้องคอยจังหวะและเวลา ภายในห้องรับแขกของบ้านหลังสวย หลังจากหมอธนวัฒน์นั่งลงที่โซฟาหนังตัวยาวสีน้ำตาล จาคอบก็อุ้มหลานร่างป้อมๆ

ที่จริง จาคอบผ่านการจูบกับผู้หญิงมามากมาย แต่ไม่มีครั้งไหนที่เขาจูบแล้วไม่อยากถอนจูบเหมือนครั้งนี้ ร่างหนาใหญ่กว่าคลี่ยิ้มร้าย แล้วขยับมือถอดเสื้อสูทแบรนด์ดังออกโยนลงไปที่โซฟา มือข้างที่ว่างย้ายไปกุมที่หัวเข็มขัดใช้ความชํานาญจัดการกับมันให้หลุดออกจากเอวอย่างง่ายดาย ในเวลาต่อมา จาคอบก็สัมผัสได้ถึงกายร้อนฉ่า เวลานี้มันกําลังเครียดแข็งเสียดสีกับเนื้อกางเกงในขณะที่คุณหมอสาวเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนกและกําลังจะถอยหนีเมื่อรู้สึกว่าตนเองปล่อยให้ชายหนุ่มจูบเนิ่นนานเกินไป ยิ่งเนื้อกายของเขาเบียดชิดกับร่างกายเธอมากเท่าไรก็ยิ่งรู้สึกวาบโหวงในอก สมองขาวโพลนจนรู้สึกคล้ายว่าจะเป็นลม และโชคดีของบัวบุษยาที่หลุดจากภวังค์ซึ่งมีเขาเป็นผู้ร้ายมนตร์ได้เสียก่อน เมื่อเสียงของปลาวาฬร้องดังแว่วมาจากบริเวณชั้นสองของบ้าน“แอ๊ๆ”“เสียงน้องปลาวาฬ!”ทว่า เสียงที่ทําให้ทั้งสองยอมผละออกจากกันและพร้อมใจกันวิ่งไปที่ชั้นสองของบ้าน คือเสียงของหล่นกระแทกพื้นตุบ!“ปลาวาฬ!”หัวใจดวงน้อยเต้นกระหนํ่าแรงราวกับจะหลุดออกมาเสียให้ได้

จาคอบใช้ห้องนี้เป็นที่ทํางานในช่วงเวลาที่ยังอยู่ในประเทศไทย และดูเหมือนจะไม่ใช้ระยะสั้นๆ เขาคิดจะขยายธุรกิจสีขาวที่กําลังไปได้สวย เขาเล็งที่ดินคิดจะสร้างโรงงานผลิตเครื่องออกกําลังกายขยายฐานการผลิตมาในประเทศไทย นอกจากมีโอกาสที่ดีในแง่การลงทุนผลพวงอีกด้านบิดาเขาเองก็จะได้อยู่ใกล้หลานหลายปีที่ผ่านมา นอกจากบริษัทของเขาจะกลายมาเป็นผู้ผลิตและออกแบบอุปกรณ์ออกกําลังกายชั้นนําจนก้าวเข้ามาเป็นแบรนด์อันดับต้นๆ ที่ฟิตเนสทั่วโลกเลือกใช้ได้อย่างรวดเร็ว จาคอบยังจับมือกับ ‘ดอนอเล็กซานโดร อบาเต้’ ผู้มีอิทธิพลในอิตาลี ที่ปัจจุบันวางมือจากธุรกิจสีเทาหันมาจับธุรกิจสีขาวเช่นเดียวกันดอนอเล็กซานโดร กับ ศศิ ศรีภรรยาของเขาคือหุ้นส่วนสําคัญและเป็นผู้ผลักดันให้แบรนด์ BIOTEC และแบรนด์ MORISON ได้รับความนิยมสูงสุดในประเทศอิตาลีจนลามไปทั่วแวดวงนักออกกําลังกาย ถึงแม้ว่าธุรกิจเกี่ยวกับบาร์และกาสิโนอันเป็นอาชีพดั้งเดิมพวกเขาจะยังทําอยู่ แต่จาคอบก็สนุกที่คนจากโลกสีเทาอย่างเขาสามารถเขย่าวงการนักธุรกิจบนดินได้“เจ้านายจะไม่พักผ่อนบ้างเหรอครับ”“เรื่องเล็กน่า&

“อย่านะ เอาออกไป” น้ำเสียงหวานสั่นพร่า แล้วก็ต้องตกใจเมื่อเห็นสายตาของเขากำลังก้มมองไปที่แพนตี้ “อย่ามอง”“ไม่ทันแล้ว”บัวบุษยาอายจนต้องหนีบขาเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เมื่อเห็นเขามองไปยังกึ่งกลางร่าง จาคอบยกยิ้มและใช้มือหนาแทรกไปทันที“ผมจะทำให้คุณหมอมีความสุขมากที่สุด”“ไม่เอา”จาคอบยิ้มร้าย ค่อยๆ ใช้นิ้วแหวกความอ่อนนุ่มเข้าไปเพื่อดูความพรักพร้อม“อ๊ะ”บัวบุษยามีสีหน้าบิดเบ้ พร้อมกับสายตารังเกียจแกมตกใจ สองมือเธอผลักไสเขาออก คนที่ไม่ได้สนใจความรู้สึกของผู้หญิงที่เขาร่วมรักด้วยมากกว่าความต้องการของตัวเองรู้สึกตัวขึ้นมาว่าไม่ต้องการแบบนี้ แล้วนั่นก็เป็นจังหวะที่คุณหมอสาวคว้าบางสิ่งบนโต๊ะทำงานเขาได้ มันคือเบียร์ขวดเล็กๆ ที่จาคอบเอามาดื่มแก้ง่วงเพราะเขาไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน บัวบุษยาตะลึงตาค้างเมื่อเห็น ใบหน้าหล่อเหลาที่ถูกขวดเบียร์ฟาดใส่ศีรษะ เธอเห็นที่ศีรษะเขามีเลือดไหลย้อยออกมา มือบางสั่นเกร็งเหมือนจะหมดแรงเอาดื้อๆ ก่อนจะปล่อยส่วนป