All Chapters of มาเฟียเกี้ยวรัก: Chapter 31 - Chapter 40

 คุณหมอสาวเดินเข้ามาในห้องรับแขกแล้วหยุดชะงักกับภาพตรงหน้า เขมิกากำลังปฐุมพยาบาลเบื้องต้น เธอทำแผลที่ศรีษะของจาคอบสร็จพอดี เพียงแต่ท่าทำแผลนั้นสาวหุ่นแซบแทบจะนั่งเกยตักเขาอยู่ แต่ก็ดูเหมือนว่าสีหน้าของเขาออกจะรำคาญอยู่ไม่น้อยคุณหมอตัวจริงวางสีหน้าไม่ถูกกับภาพที่เห็น ในเมื่อแผลของเขามีคนทำให้แล้ว ดูเหมือนจะได้ยาดีด้วย เธอคงไม่ต้องช่วยทำแผลให้อีก ขณะบัวบุษยากำลังจะตัดสินใจหมุนกายกลับออกจากห้องรับแขกโดยไม่ได้พูดอะไรจาคอบก็แกะมือเหนียวหนึบของเขมมิกาออกจากแขนของเขา “เสร็จแล้วใช่ไหม ขอบคุณนะครับที่คุณเขมช่วยทำแผลให้” แล้วจ้องเขม็งไปที่คุณหมอสาวกับกล่องเครื่องมือปฐมพยาบาลฉุกเฉิน “แต่แฟนผมมาแล้ว ขอตัวคุยกับแฟนก่อนนะครับ”“แฟน” เขมิกาได้ยินชัดเต็มสองรูหู ในห้องนี้มีผู้หญิงสองคนคือเธอกับหมอบัวที่แม้จะพูดคุยกันบ่อย ดูเหมือนจะสนิทกัน ฝ่ายนั้นอาจคิดไปเองว่าสนิท แต่ก็ใช่ว่าเธอจะปลาบปลื้มอะไรด้วยนัก ก็แค่เห็นว่ามีอาชีพเป็นหมอ มีสังคมทดี เลยคบหาเอาไว้ ก็เท่านั้นเอง“คุณจาคอบ กับ หมอบัว เป็นแฟนกัน” เขมมิก

ปกติ บัวบุษยาไม่ชอบเข้าไปวุ่นวายกับเรื่องของใคร โดยเฉพาะเรื่องเงินๆ ทองๆ  และไม่เคยยอมค้ำประกันให้ใครหน้าไหนมาก่อน แต่อลินเป็นข้อยกเว้น เพราะบัวบุษยาเห็นว่าอลินน่าสงสาร ทางบ้านของเธอมีฐานะยากจน นางแบบสาวถือว่าเป็นหัวเรี่ยวหัวแรงใหญ่ให้กับพ่อแม่และน้องสาวที่พิการหนึ่งคน ส่วนอีกคนหนึ่งเพิ่งอายุได้สิบห้าปีอลินไปกู้เงินนอกระบบมาห้าแสนบาทเพราะอาการป่วยของน้อง แล้วมาขอให้บัวบุษยาเซ็นค้ำประกันให้ โดยรับประกันว่าจะหาเงินไปคืนพวกนั้นได้แน่นอน จะไม่ทำให้เธอเดือดร้อนเป็นอันขาด แต่จู่ๆ อลินก็หายตัวไปแบบนี้ ไม่มีใครติดต่อได้จนกระทั่งวันหนึ่ง ผู้จัดการของอลินพาคนกลุ่มหนึ่งมาติดต่อขอพบบัวบุษยาที่โรงพยาบาลและนำสัญญาเงินกู้ที่เธอลงชื่อเซ็นค้ำประกันมากางให้ดูบนโต๊ะ อลินหายไปไม่จ่ายเงินพวกมัน พวกมันจึงมาบังคับให้เธอใช้หนี้ห้าแสนบาทแทนอลิน บวกดอกเบี้ยนอกระบบที่โหดจนน่ากลัว รวมแล้วเธอต้องใช้หนี้พวกมันถึงหกแสนห้าหมื่นบาทในฐานะ ‘ผู้ค้ำประกัน’ให้ตาย! พระเจ้า! อาชีพหมอไม่ได้ร่ำรวยทุกคน หมอก็มีพ่อแม่ที่ต้องเลี้ยงดู ไหนจะส่งรถ ค่าใช้จ่ายในชีวิตส่วนตัวจิปาถอีกมาก และหมอ

บัวบุษยาตกใจ พร้อมกับพยายามดันมือเขาไม่ให้ล้วงเข้าไปในกระโปรงของเธอได้สำเร็จ“ปล่อยฉันไอ้พวกชั่ว”“ชั่วเหรอ ไอ้จาคอบมันก็ชั่วไม่ต่างจากฉันหรอกสาวน้อย เธอยังชอบมันได้ ถ้าไม่ชอบคงไม่เลี้ยงหลานให้มันหรอก จริงไหม”บัวบุษยางงไปหมด พวกมันรู้จักเธอ รู้จักเขา และรู้ได้ยังไงว่าเธอช่วยจาคอบเลี้ยงปลาวาฬ แต่จำต้องเก็บงำความสงสัยนี้เอาไว้ก่อนหญิงสาวถอยหลังกรูดไปติดโซฟากำมะหยี่ เมื่อมันก้มลงมาทำท่าว่าจะจูบและจัดการกับเธอตรงนี้“ไม่ ออกไป ไอ้พวกสารเลว”ทันใดนั้น เสียงที่ช่วงนี้ฟังจนชินหูก็ดังขึ้น แล้วเปรียบดั่งเสียงสวรรค์ เพราะเธอจำได้ดีว่าเป็นเสียงของใครก็ดังขึ้นแทรกมาในอากาศ“ไอ้หน้าตัวเมีย ราฟาเอลโล่ ถ้ามึงแตะแฟนกูนิดเดียว กูสาบานได้ว่า ชาตินี้ มึงจะไม่มีที่มุดหัว”แค่คำแรกที่หลุดจากปากอดีตเจ้าพ่อหนุ่มก็เรียกเลือดร้อนๆ ในกายของคนฟังให้โกรธจัดขึ้นมาได้ ราฟาเอลโล่กัดฟันกรอด เขาว่าจะมีเซ็กซ์กับแฟนไอ้จาคอบโชว์ในงานนี้เพื่อประกาศความเหนือกว่ามันสักหน่อย มันโผล่มาได้ไง เมื่อได้ยินคำพ่นด่าของคู่อริ

พยาบาลคนหนึ่งมาเจอเข้า ก็สังเกตว่ามีน้ำคร่ำไหลออกมาจากช่องคลอดของเธอ คาดว่าเป็นการเจ็บท้องคลอดก่อนกำหนดเธอถูกนำไปที่แผนกสูตินรีเวช แต่โรงพยาบาลแห่งนี้มีแต่พวกเศรษฐีมาคลอด ค่าใช้จ่ายจึงสูงมาก เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลแนะนำให้ไปคลอดที่โรงพยาบาลรัฐบาลที่ฝากครรภ์ไว้ ปรากฏว่า ‘สายใจ’ โชคร้าย ผลการตรวจพบว่ารกพันคอทารกในครรภ์จำเป็นต้องผ่าตัดทันทีสายใจปล่อยโฮ เธอไม่สามารถหาเงินหลักแสนมาจ่ายให้ทางโรงพยาบาลแห่งนี้ได้แน่ หากจะพาตัวเองไปคลอดที่โรงพยาบาลรัฐใกล้บ้านก็เกรงว่าลูกในท้องจะไม่ปลอดภัยดั่งฟ้ามาโปรด ในขณะที่ทำอะไรไม่ถูกและไม่มีญาติพี่น้องที่จะขอหยิบยืมเงินก้อนใหญ่ได้ เจ้าหน้าที่ก็มาแจ้งแก่สายใจว่ามีคุณหมอท่านหนึ่งได้ยินเรื่องนี้ แล้วอาสารับเป็นเจ้าของเคส ดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายให้สายใจเอง ซึ่งพอรู้ว่าชื่อ แพทย์หญิงบัวบุษยา สาวใหญ่ก็นึกหน้าออกว่าคือคุณหมอสาวหน้าหวาน ท่าทางใจดี ที่มักจะอุดหนุนขนมที่แคนทีนซึ่งเธอนำไปฝากขายครั้งละมากๆ เอาไปบริจาคให้เด็กในชุมชนหลังจากคลอดลูกสาวออกมา สายใจก็ถือว่าคุณหมอสาวเป็นแม่คนหนึ่งของเด

บัวบุษยาตกใจเมื่อถูกมือหนาร้อนผ่าวกอบกุมทรวงอกไว้ ดวงตาเบิกกว้างเพราะความตกใจระคนซ่านเสียว อยากจะดิ้นหนี แต่ก็ถูกตรึงไว้แน่น เขาทั้งช่ำชองและทำให้หัวเธอหมุนติ้ว“อา...”ปากร้อนผ่าวผละออกมาทำให้บัวบุษยาได้มีเวลาหายใจเอาอากาศเข้าปอด ทว่าต้องกัดปากแน่นเมื่อพบว่าตัวเองเข้าใจผิด คิดว่าเขาจะหยุดรุกราน เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกของบัวบุษยาเมื่อครู่ทำให้จาคอบอมยิ้ม เขาผละออกมาเพื่อเดินหน้าต่อต่างหาก“ผมขอนะ นางฟ้าของมาเฟีย”เสียงทุ้มกระเส่าบอก ดวงตาของเขาพร่างพรายขณะจดจ้องเธอเขม็ง ทำให้คนฟังใจเต้นแรงไม่เป็นส่ำ“คุณจาคอบ! ยะ...อย่า...”“ไม่ค่ะ” บัวบุษยารู้ว่าเขาขออะไรก็รีบปฏิเสธ อาศัยช่วงที่เขากำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตที่ยังมีรอยกระเซ็นจากเลือดใครก็ไม่รู้ออก เตรียมจะผละหนี แต่ก็ถูกเขารั้งตัวไว้ให้กลับมานอนหงายในท่าเดิม“ตอนผมรู้ว่าหมอไปเดินแบบให้งานของไอ้ราฟาเอลโล่ รู้ไหมว่าไม้เรียวในมือผมสั่นมาก อยากจะจับคุณหมอมาทำโทษให้เข็ด เสียดายว่าลืมพกไม้เรียวมา”“ก็ใช