LOGINไม่ทันที่จะได้ถามอะไรต่อ ชายหนุ่มก็จับร่างบางยืนขึ้น ด้วยส่วนสูงเพียง 165 เซนติเมตร แม้จะสวมรองเท
“ลีโอ งานนี้ต้องช่วยพ่อแล้วนะลูก เราต้องร่วมมือกันนะ ไม่อย่างงั้น เราสองคนพ่อลูกได้เป็นเด็กกำพร้าทั้งคู่แน่ๆ แม่งอนพ่อตั้งหลายวันแล้ว” เฮฟเว่นหยอกล้อเด็กน้อยในอ้อมแขนที่ส่งยิ้มหวานให้เขาด้วยท่าทีไร้เดียงสา“แอ๊ แอ๊”“ฉันว่าคนที่กำลังร้องเรียกหาฉันไม่ใช่ลีโอแน่ๆ และคนที่กำลังจะเป็นกำพร้าก็คงมีคุณคนเดียว ไม่ใช่ลีโอด้วยหรอกค่ะ”พลอยระวีในชุดเดรสลายดอกไม้เดินเข้ามาหาสามี หญิงสาวมัดมวยผมแบบยุ่งๆ ขึ้นสูงโชว์คอขาวระหง แล้วเบียดตัวเข้ามาช้อนเด็กชายร่างอวบอ้วนจากวงแขนใหญ่มาอุ้มไว้เสียเอง“แม่พลอยมาแล้วครับ ลีโอลูกรัก ได้เวลานอนกันแล้วนะเด็กดี”“พลอยหายโกรธผมเถอะนะ เรื่องเมื่อบ่ายวันก่อนไม่ได้เป็นอย่างที่คุณคิดจริงๆ ฟังผมอธิบายก่อน”ชายหนุ่มร่างใหญ่ในชุดสูทรีบจ้ำอ้าวตามก้นภรรยาสาวสวยไปติดๆ“ผู้หญิงคนนั้น เขาเป็นลูกค้ารายใหญ่ที่จะมาร่วมทุนทำธุรกิจกับเรา แค่บังเอิญเจอกันที่โรงแรม ผมมีนัดทานข้าวกับลูกค้าพอดี” เฮฟเว่นพยายามอธิบายเรื่องเข้าใจผิดที่กำลังเผชิญอยู่“งั
3 เดือนผ่านไปณ คฤหาสน์ร่มรื่นรูปตัวยู ซึ่งถูกออกแบบมาเพื่อรองรับวิวสระว่ายน้ำกลางบ้าน ตกแต่งสวยงามตามสถาปัตยกรรมตะวันตก เฮฟเว่นจ่ายเงินกว่าแปดสิบล้านบาทเพื่อเนรมิตที่นี่ให้เป็นที่อยู่ของเขากับภรรยา แม่ยาย และลูกทั้งสอง แก้มหวานกับลีโอ โดยมีแม่บ้านและสาวใช้ถึงแปดคนเพื่อให้พลอยระวีมีเวลาดูแลลูกได้อย่างเต็มที่ภายในห้องครัวไอร้อนจางๆ ลอยคลุ้งเหนือถาดนึ่งอาหารสเตนเลสที่เพิ่งถูกยกลงมาวางบนเคาน์เตอร์ครัวหินอ่อนสีขาวนวล เนื้อฟักทองสีเหลืองอร่ามถูกปอกเปลือกออกจนเกลี้ยงเกลา หั่นเป็นชิ้นเล็กพอดีคำ ส่งกลิ่นหอมละมุนดึงดูดความสนใจของแก้มหวาน สาวน้อยแก้มป่องวัยสามขวบครึ่งที่กำลังเจริญอาหาร และอร่อยกับทุกสิ่งอย่างที่เธอสามารถกินได้ ไม่ว่าจะเป็นผัก ผลไม้ ขนม หรือแม้กระทั่งนมจากเต้าของพลอยระวีซึ่งคนเป็นแม่นั้นปั๊มใส่ขวดไว้ให้ลีโอหม่ำในแต่ละมื้อหากมื้อไหนที่ลีโอหม่ำไม่หมด เหลือติดก้นขวดสักออนซ์สองออนซ์ แก้มหวานก็มักจะคว้าขวดนมของน้องชายมาดูดต่อจนหมดเกลี้ยง ครั้นพลอยระวีจะร้องห้ามไม่ให้กินต่อ เพราะมีนมสำหรับลูกสาวที่ซื้อ
“อ๋อ เป็นแผนของคุณสินะคะ ถึงว่าแม่อยากให้พลอยมาที่นี่นัก” พลอยระวีหันไปคาดโทษชายหนุ่มด้วยสีหน้าเปื้อนขำ ขณะที่เขาได้แต่ยักไหล่ยอมรับความจริง“คุณแม่สวยจังเลยค่ะ”แก้มหวานพูดขึ้นพร้อมกับเข้าไปจับมือพลอยระวี ก่อนที่นัยน์ตาจะลุกวาว“หนูอยากมีคนมาขอแต่งงาน แล้วสวมแหวนให้บ้างค่ะ”พลอยระวีมองลูกสาวบุญธรรมด้วยแววตาเอ็นดู แล้วรีบปรามไว้“แก่แดด เดี๋ยวเถอะเรา แม่ยังให้ใครมาขอหนูแต่งงานตอนนี้ไม่ได้ รอให้โตก่อน เรียนจบก่อน”สีหน้าดุๆ ของคนเป็นแม่ กับแววตาเหมือนจริงจังเต็มทีทำเอาสาวน้อยร่างอวบยิ้มเก้อๆ ออกมา“แก้มหวานพูดเล่นค่ะ แม่พลอยดุเป็นยักษ์เลย”“เหรอ แต่สายตาจริงจังเลยนะเรา”พลอยระวีเอามือยีผมแก้มหวาน ก้มลงไปหอมแก้มอวบๆ ด้วยความรักใคร่เอ็นดู เด็กหญิงหัวเราะคิกๆ เพราะจักจี้ ส่วนเฮฟเว่นก็เข้าไปอุ้มลีโอมาไว้ในอ้อมอกตนเองแทนพิมมาดา“คิดถึงจังเลยลูกพ่อ แม่ตกลงแต่งงานกับพ่อแล้วน้า”เหมือนลีโอจะฟังผู้ใหญ่รู้เรื่อง เมื่อคนเป็นพ่อพูดจบก็ยิ
ชายหนุ่มขับรถยนต์หรูพาพาพลอยระวีไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารริมทะเลซึ่งเขาเคยพาเธอมานั่งทานเมื่อสองปีที่แล้ว แต่ครั้งนี้พิเศษกว่าเช่นเคย เพราะทั้งร้านไม่มีลูกค้าอยู่เลย มีเพียงเขากับเธอเท่านั้น“อย่าบอกนะคะว่าคุณปิดร้าน” พลอยระวีเอ่ยถามขึ้นเมื่อมองรอบๆ ร้าน ก่อนจะนั่งลง“อื้ม ผมอยากให้มันส่วนตัวน่ะ” เฮฟเว่นยิ้มรับก่อนจะหันไปสั่งให้พนักงานนำอาหารเข้ามาให้“ทีหลังไม่ต้องก็ได้นะคะ ร้านนี้น่าจะมีคนอยากทานเยอะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นอย่างเกรงใจ เพราะร้านนี้ค่อนข้างเป็นร้านดัง มีแต่คนอยากเข้า แถมชายหนุ่มต้องมาเสียค่าเหมาร้านแพงขึ้นอีก“ก็ผมมีเรื่องอยากคุยกับคุณสองต่อสองนี่” เฮฟเว่นพูดขึ้นยิ้มๆ พร้อมกับมองหน้าพลอยระวีอย่างสื่อความหมาย“คุยเรื่องอะไรคะ” หญิงสาวถามกับด้วยสีหน้างุนงง ก่อนจะเริ่มตักอาหารเข้าปากไปด้วย“จำร้านนี้ได้ไหม เมื่อสองปีที่แล้ว ผมเคยพาคุณมา” เขาถามขึ้นพร้อมกับเริมตักอาหารเข้าปากเช่นกัน“จำได้ค่ะ ก็ครั้งนั้น เรายังทะเลาะกันที่นี
เช้าวันต่อมา“เที่ยวให้สนุกนะคะ คุณพ่อคุณแม่” แก้มหวานพูดพร้อมกับหอมแก้มพ่อกับแม่คนละหนึ่งฟอด“แล้วไว้ครั้งหน้า เราไปด้วยกันนะครับคนดี”เฮฟเว่นพูดพร้อมกับหอมแก้มเด็กน้อยตัวอวบช่างพูดไปหนึ่งที ก่อนจะเดินเข้าไปหาลูกชาย ตอนนี้ ลีโอถูกพี่เลี้ยงซึ่งเป็นพยาบาลพิเศษที่คัดเลือกมาอย่างดีอุ้มอยู่ มองผู้เป็นพ่อตาแป๋ว“เดี๋ยวพ่อกับแม่มานะครับสุดหล่อ” ชายหนุ่มจุ๊บที่แก้มล้นๆ ของลูกชายเบาๆ เป็นการบอกลา“แม่ไปก่อนนะคะคนเก่ง” พลอยระวีกอดแก้มหวานก่อนจะเข้าไปจุ๊บที่แก้มของลีโออีกครั้ง ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากไปเที่ยวกับเขา แต่ก็อดห่วงลูกๆ ไม่ได้“ไปเที่ยวให้สบายใจเถอะพลอย เดี๋ยวทางนี้ แม่ดูแลเอง” พิมมาดารู้ดีว่าลูกสาวเป็นกังวลใจ จึงพูดให้มั่นใจมากขึ้น“ขอบคุณนะคะแม่ งั้นพลอยไปก่อนนะคะ” พลอยระวีเข้าไปสวมกอดมารดา ก่อนจะเดินตามเฮฟเว่นไปขึ้นรถที่เกาะไข่มุกการเดินทางมาเกาะไข่มุกใช้เวลาไม่นาน พลอยระวีรู้สึกตื่นเต้นที่ได้กลับมาที่
นับจากวันที่เฮฟเว่นเข้ามาดูแลครอบครัว หลายๆ อย่างก็เริ่มดีขึ้น ไม่เพียงแต่สุขภาพร่างกายของพิมมาดา แต่สภาพจิตใจของพลอยระวีเองก็ดีขึ้นเช่นกัน จากที่ผ่านมาเคยรู้สึกโดดเดี่ยว ไร้ที่พึ่ง ทว่า ตอนนี้หญิงสาวก็ไม่รู้สึกแบบนั้นอีก เขาเปรียบเสมือนคนที่ทำให้เธอจมดิ่งและดึงขึ้นมาได้อย่างสง่างามมากกว่าเดิมแต่ถึงแม้จะมีความสุขกับสิ่งที่ได้รับ แต่ประสบการณ์ที่ผ่านมาก็สอนพลอยระวีว่าให้ยืนได้ด้วยตัวเอง เพราะหากวันหนึ่งทุกอย่างเปลี่ยนไป ถึงตอนนั้น เธอก็ต้องกลับมาสู้ด้วยตัวเองอีกครั้ง“ทำอะไรอยู่เหรอลูก” พิมมาดาเข้ามาพูดคุยกับลูกสาว ขณะที่หน้าที่คนเลี้ยงเด็กๆ ในบ้านตอนนี้เป็นเฮฟเว่น“นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะแม่”พลอยระวีหันไปยิ้มให้มารดา ทุกวันนี้ พิมมาดาไม่ต้องออกไปขายขนมที่ตลาดแล้วตามคำขอร้องของเฮฟเว่น ทำให้สุขภาพร่างกายของนางดีขึ้นตามลำดับ“คิดอะไร เล่าให้แม่ฟังได้ไหมลูก” คนเป็นแม่ยังไงก็คือแม่วันยังค่ำ เพียงแค่เห็นลูกสาวนั่งเหม่อลอยก็ย่อมรู้ว่าตอนนี้ลูกมีเรื่องอะไรอยู่ในใจ“คิดเรื่







