All Chapters of สามีขึ้นหิ้ง: Chapter 11 - Chapter 20

เขาหยุดคิด มองใบหน้าซีดเผือดของเธอครู่หนึ่ง“ไม่ได้ อย่ามาเรื่องเยอะ ฉันก็ไม่คิดจะแต่งงานกับเธอเป็นเรื่องเป็นราวหรอก แม่ขอให้ฉันมารับเธอไปเป็นเมีย ฉันก็มารับไปเป็นเมีย ไม่ได้บอกให้มารับไปแต่งงาน และถ้าให้รับไว้เป็นเมีย เธอก็ต้องทำหน้าที่ของเมียด้วย เข้าใจไหม”อิ่มอุ่นฟังแล้วน้ำตารื้นคลอเบ้า นี่เขาคงไม่คิดจะจัดงานแต่งงานหรือจดทะเบียนสมรสด้วย แต่เธอก็ไม่ได้สนใจ แม่เลี้ยงบุหงาขอให้เธอสัญญาว่าจะทนอยู่กับลูกชายเขาสักสามปี ถ้าเวลานั้นอยู่ด้วยกันไม่ได้จริง ๆ ท่านก็จะไม่บังคับให้อยู่ด้วยกันต่อ จะยอมให้ย้ายกลับมาอยู่ที่บ้านเดิม“เรามาเจรจากันดีไหม คุณเหมก็ไม่ได้อยากได้อิ่มไปเป็นเมีย ส่วนอิ่มก็ไม่อยากได้คุณเหมมาเป็น...”“ผัว” เขาพูดต่อให้อิ่มอุ่นหน้าแดง เบนหน้าหลบสายตากล้าที่จ้องมองราวกับให้เธอหนาวสะท้าน“นักธุรกิจอย่างฉันลองจิ้มเครื่องคิดเลขเมื่อครู่นี้ ขืนไปขอร้องให้เธอกับคนงานอยู่ที่นี่ฟรี ๆ หรือจะจ่ายค่าเช่าทำบ่อรายปี นับว่าขาดทุน อีกกี่ปีกว่าฉันจะคืนทุน พรุ่งนี้เตรียมตัวให้พร้อม สาย ๆ ฉันจะพาเธอกลับไปที่

บ้านดินสไตล์ยูนนานปลูกท่ามกลางไร่ชาอู่หลง บ้านแต่ละหลังตั้งอยู่ในไร่ชา ปลูกลดหลั่นกันลงไปตามเส้นทางแบบขั้นบันได มองในระยะไกลเป็นสีเขียวไปทั้งภูเขาผุดแซมด้วยบ้านหลังเล็ก ๆ ได้บรรยากาศบ้านกลางไร่ชาอย่างแท้จริง ด้วยความสูงเหนือทะเลสาบของหมู่บ้านขึ้นไปราวสองร้อยเมตรเป็นเอกลักษณ์ของรีสอร์ตชื่อดัง 'ไร่ชาเหนือฟ้า' อันเกิดจากแรงบันดาลใจของเหมราช‘ชมออน’ สาวสวยทรงเสน่ห์ในชุดเสื้อเข้ารูปเห็นหน้าอกหน้าใจลอยเด่น ยิ่งมองลงไปที่กระโปรงสั้นกุดสีดำตัวสั้นอวดเรียวขาขาวจัด ดูเซ็กซี่จนสายตาชายหนุ่มทุกคู่ต้องเหลียวมอง ไม่แปลกที่ความสวย ความขาว ความสาว ถึงไม่สดแต่ก็ยังโสดและน่าแซะของเธอจะเตะตาพ่อเลี้ยงเหมราช แต่ก็แค่เตะตาแล้วเคยพามาพักค้างคืนด้วยที่ไร่ชีวิตของพ่อเลี้ยงเหมราชวัน ๆ เอาแต่หมกตัวอยู่กับไร่และรีสอร์ต บางครั้งก็ต้องเข้าไปดูโรงไวน์ซึ่งเป็นอีกรายได้ของทางรีสอร์ต แต่ละปีก็ทำกำไรให้ไม่น้อยกว่ายี่สิบล้านบาท ผู้หญิงจึงต้องเป็นฝ่ายมาหาเขามากกว่ารอให้เขาไปหา ขืนรอให้เหมราชว่างจากงานไปหา พวกเธอคงเหี่ยวเฉาราวกับใบชาขาดน้ำชมออนเป็นลูกสาวเจ้าของร้านอาหารยูนนานที่ตั้งห่างจากรีสอร์ตแห่งนี้ไปราวยี่กว่ากิโลเ

เขากอดเธอแน่นจากนั้นก้มใบหน้าหล่อเหลา ซุกลำคอขาว แม้ใบหน้าของเหมราชจะไม่ได้เหี้ยมเกรียม ดูหล่อสะอาดแต่ก็มีไรเคราเขียวที่โกนเตียนเหลือแต่ตอทำให้เธอจั๊กจี้“ปล่อยอิ่มค่ะคุณเหม”“ปล่อยก็โง่สิ งาบเลยดีกว่า”คำพูดหนักแน่น น่ากลัว และสิ่งที่เขากำลังแสดงบ่งบอกให้เธอรู้ว่าเหมราชเป็นผู้ชายที่มีความอดทนน้อยมาก อะไรนิดหน่อยก็ทำให้เขาพาลมีอารมณ์เดือดดาลกระแสความร้อนประหลาดวิ่งไปทั่วร่าง แก้มนวลปลั่งถูกระบายให้เป็นสีแดงระเรื่อ ตั้งแต่โตมา อิ่มอุ่นไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนบุกถึงเนื้อถึงตัวเท่าคืนนี้ แม้รู้ดีว่าสักวันเธอต้องเจอเรื่องแบบนี้ แต่เขาควรให้เกียรติเธอบ้าง ให้เวลาทำใจ ไม่ใช่ใช้กำลังบีบบังคับทำตามอำเภอใจแบบนี้ เลือดฝาดฉีดพลุ่งพล่านไปทั่วร่างเล็กกระตุ้นให้รู้สึกวูบวาบไปทั้งกายเพียะ!หากคุณเหมมีคาถากันผี อิ่มอุ่นก็คงมีคาถากันผั_ที่สืบต่อกันมา ถ้าเจอผีทะเลก็อย่าได้รั้งรอ ฝ่ามือน้อย ๆ  แต่หนักตบเข้าที่ใบหน้าคร้ามคมอย่างแรงจนใบหน้าเขาหันบิดไปตั้งแต่เกิดมาจนป่านนี้ไม่เ

ทว่า ความปรารถนาที่เปล่งประกายเจิดจ้า กลับถูกสายตาราวกับจะสามารถฟันร่างคนให้ขาดเป็นท่อนจ้องกลับมา เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความไม่พอใจ แล้วกระซิบข้างใบหู ดวงตาลุกพราวราวกับเปลวไฟ“น้อย ๆ หน่อยแม่คุณ ผัวนั่งคุมอยู่ทั้งคนยังส่องหนุ่มได้อีก ถ้าฉันไม่นั่งขวางไว้คงเดินตามมันไปแล้ว”“คุณเหม! พูดให้มันดี ๆ หน่อยไม่ได้เหรอคะ”อิ่มอุ่นอายกับคำพูดลุ่น ๆ ห่ามๆ ของคนเถื่อนแบบคุณเหมจนเสมองออกไปนอกหน้าต่าง ร่างสูงที่นั่งตัวตรงเหลียวมองไปตามช่องทางเดิน แววตาฉายแววเย็นเยียบมองแผ่นหลังหนุ่มหล่อเจ้าหน้าที่บริการของสายการบินไอ้หน้าเหมือนปลากะพงสำลักน้ำลายแบบนั้นน่ะเหรอเรียกว่าหล่อสายตาคู่เศร้าที่มองผ่านหน้าต่างใส นึกถึงใครคนหนึ่งที่ทำให้หัวใจเธอเคยเต้นตึกตัก ได้ยินว่าเขาย้ายไปทำงานทางเหนือ หล่อ ใจดี มีแววปรานีในสายตาแบบเขา ป่านนี้คงจะมีคนรัก หรือไม่ก็แต่งงานไปแล้ว... แหล่งปลูกชาชั้นดี มีคุณภาพ บรรยากาศสวยงามพร้อมที่พัก ทำให้ ‘จิรายุ’ ต้องขับรถมาถึงป้ายบอกทางไปไร่ชาเหนือฟ้า ไร่ชาอู่หลง

ดวงหน้าขาวซีดลงพยายามกลบเกลื่อนสีหน้า แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มหวานให้จิรายุไม่ขาดเช่นกัน เขาจะได้รู้บ้างว่าเธอก็ไม่แคร์ เช่นเดียวกับปลัดหนุ่มที่ดวงตาจับจ้องรุ่นน้องสาวสวยคนที่เขาเคยอยากสนิทด้วยมาแต่ไหนแต่ไรอยู่ไม่ขาด“พี่จิไม่คิดเลยว่าอิ่มจะมาทำงานไกลถึงแม่ฮ่องสอน มาทำงานกับพ่อเลี้ยงก็ดี อยู่ใกล้กันแบบนี้ พี่จะได้มาหาทุกวัน”“จะมาทำไมทุกวัน ที่อำเภอไม่มีงานทำเหรอ” เสียงแข็งดังขึ้นทันที ฟังให้ดีกลับเหมือนกำลังตะคอกจิรายุใบหน้าซีดเผือด เมื่อละสายตาจากอิ่มอุ่นหันกลับมามองใบหน้าพ่อเลี้ยงเหมราช เห็นแววตาอาฆาตขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็วเมื่อรู้ว่าพลั้งปากไป พ่อเลี้ยงเหมราชจึงรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าและน้ำเสียงให้ผ่อนลง เพราะสายตาทุกคู่กำลังจดจ้องเขาอยู่คนเดียว“ผมหมายถึงปลัดมีงานยุ่ง งานที่อำเภอก็วุ่นวาย อยากเจออิ่มอุ่นก็บอกให้เขาไปหาก็ได้ อำเภอก็อยู่ไม่ห่างจากไร่สักเท่าไหร่”จิรายุหัวเราะร่วน สีหน้าเปลี่ยนเป็นเบิกบานทันทีหลังคำพูดนั้น “พ่อเลี้ยงเหมเป็นคนใจกว้างสมคำเล่าลือ อิ่มต้องมาทำงานกับพ่อเล