All Chapters of สามีขึ้นหิ้ง: Chapter 41 - Chapter 50

“ยั่วให้พี่เหมอยากแล้วคิดจะจากพี่เหมไปไม่ได้นะอิ่ม ยั่วให้อยากแล้วต้องอยู่ด้วยกันตลอดไป เข้าใจซะใหม่นะ”เขายกมุมปากขึ้นยิ้ม แล้วดึงอิ่มอุ่นกลับมาปะทะอกแกร่ง คนในอ้อมแขนกำลังบิดตัวเหมือนอยากจะดิ้นให้หลุด แต่ยิ่งดิ้นเสื้อผ้ากลับยิ่งหลุดหายออกจากตัวทีละชิ้นสองชิ้น และแพนตี้สีชมพูหวานก็เป็นปราการด่านสุดท้ายที่อยู่ในมือเขาร่างเปลือยเปล่าที่ดิ้นเร่า ๆ ราวกับปลาที่กำลังขาดน้ำแล้วพยายามเอาชีวิตรอดไปสู่แหล่งน้ำแห่งใหม่ ถูกพญาเหยี่ยวเจ้าเล่ห์โฉบอุ้มแล้วกำลังพาโบยบินกลับไปถึงรังนอนเพื่อฉีกกินให้อิ่มเอมอิ่มอุ่นจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่เวลานี้เนื้อตัวของเขาไร้เสื้อผ้าอยู่ในสภาพเปลือยอกขาวล่ำ หน้าท้องกำยำ แล้วกำลังจ้องเธอเขม็งราวกับว่าหิวกระหายมาแรมปี“เมียคุณเหมน่ะคุณชมออน ไปนอนกับเขาโน่น ไม่ใช่อิ่ม”“เมียพี่อยู่บนเตียงนี้เท่านั้น นอกนั้นไม่ได้นับว่าเมีย เขาแค่เคยช่วยให้พี่เพลียได้แค่นั้น”“แต่คุณชมออนเขาเคยมาที่นี่ อิ่มจำได้ เขาก็เคยใช้เตียงนี้เหมือนกัน”“เปล่า คืนนั้นที่โซฟากับขอบหน้าต่าง ห่างจ

อิ่มอุ่นหน้าแดงเมื่อเขาเดินเข้ามาหาใกล้ ๆ สายตาคู่งามมองเข้าไปในตะกร้าหวาย เห็นผ้าปูที่นอนที่มีรอยหยดเลือดเปื้อนอยู่สองจุด นั่นคือเครื่องพิสูจน์แล้วว่าเขากับเธอคือสามีภรรยากันแล้วในชีวิตจริง ร่างเล็กรีบลุกจากเก้าอี้ดึงขอบตะกร้าเอาไว้“คุณเหมไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวอิ่มจะซักเอง งานแบบนี้...”“งานแบบนี้สามีก็ทำได้ อิ่มกินข้าวต่อเถอะ แต่ถ้ามีพลังเหลือ อิ่มไม่ต้องช่วยพี่ซักผ้า แต่ว่า...” แววตาคู่วาวโรจน์กวาดมองร่างเล็กแฝงไปด้วยอารมณ์อันซับซ้อน “เก็บแรงไปทำอย่างอื่นกันดีกว่า”อิ่มอุ่นรีบปล่อยมือขาวที่เกาะขอบตะกร้า “ก็ได้ค่ะ งั้นคุณเหมไปซักผ้า อิ่มกินข้าวต้มต่อนะคะ”เหมราชยักคิ้วหลิ่วตาให้เมีย ถึงเขาต้องการมากแค่ไหนแต่คงไม่กล้าทำซ้ำอีกรอบ เพราะตอนที่เขาเช็ดตัวให้อิ่มอุ่น แค่เห็นความบวมเป่งบริเวณนั้นก็รู้สึกผิดแล้ว เขาทำให้เมียเจ็บมากแค่ไหน ต่อไปต้องระวังมากกว่านี้เขาคล้อยหลังไปแล้ว คนใบหน้าซีดเหมือนถูกดูดเลือดไปหมดก้มหน้างุดกินข้าวต้มเพราะเธอรู้สึกหมดแรงจริง ๆ แต่ภาพคุณเหมหอบผ้าปูที่นอนเปรอะเลือดไปซักยังตราตรึงอย

“คุณเหมเอาออกไปเถอะค่ะ อิ่มอึดอัด”“ไม่เป็นไร เด็กดีของพี่เหม” เขาปลอบใจแล้วก้มลงฝังจุมพิตที่ไหล่เปลือย ซุกซบดูดซับความหอมหวานราวกับเรียกร้องเป็นของขวัญก่อนที่เขาจะส่งของกำนัลชิ้นใหญ่แลกเปลี่ยนกับเธออิ่มอุ่นเม้มริมฝีปากแน่น หลับตาปี๋ แต่รสสัมผัสที่ได้รับเข้มข้นจัดจ้าน จนร่างเล็กสะท้านสั่นไหวไปตามแรงกระแทกกระทั้นที่ขยับเข้าหามาทางด้านหลังอย่างไม่หยุดหย่อน ไม่มีนักพยากรณ์อากาศประกาศว่าเวลานี้เหนือไร่ชากว้างมหาศาลกำลังมีพายุบุกเข้าโหมกระหน่ำอย่างรุนแรง แล้วยังไร้ท่าทีจะสงบแม้ว่าคนตัวใหญ่จะพยายามถนอมร่างน้อย แต่เพราะอิ่มอุ่นยังสดใหม่เหลือเกิน เส้นทางแห่งนี้มีเขาค้นพบเป็นคนแรก หลายครั้งที่เธอเผลอกรีดร้องและสะดุ้ง เขาก็จะหยุดแล้วกระซิบเสียงแหบพร่าปลอบใจ“หายใจลึก ๆ นะที่รัก เดี๋ยวสักพักก็ดีขึ้น”เขาเข้าหาเธอช้าลงแต่เนิบนาบไม่หยุด ลึกล้ำจนสุดเส้นทาง ร่างเล็กกระตุกครางเสียงสั่น ปลายเท้าจิกพื้นไว้แน่น มือเล็กเกาะเคาน์เตอร์ปูนเปลือยเอาไว้ไม่ยอมปล่อย ดวงตากลมโตมองผ่านเข้าไปในกระจก ยิ่งเห็นยิ่งเสียวซ่านสะท้านไปถึงท้องน้อย

อิ่มอุ่นตั้งใจจะรีบลุกไปอาบน้ำล้างหน้าแปรงฟันแล้วไปเตรียมของใส่บาตร แต่มองไปทางซ้ายและขวา เธอตื่นมาคนเดียวไร้ร่างหนา จำได้ว่าเมื่อคืนมีเขานอนเคียง กลิ่นกายของเขายังลอยกรุ่นอยู่รอบตัว เมื่อคืนนี้เธอตื่นขึ้นมาครั้งหนึ่งกลางดึก จำได้ว่าฝนตกพรำ ๆ เมื่อสัมผัสได้ถึงความแข็งแรงอันผ่าวร้อนกำลังแนบชิดเบียดอยู่ที่บั้นท้าย ใบหน้าหญิงสาวร้อนผ่าวแดงปร่าในความมืด แผ่นหลังเปลือยเปล่าเบียดชิดแนบสนิทอยู่กับอกแกร่ง เธอไม่กล้าหันกลับไปมองเกรงว่าจะทำให้เขาตื่น จะขยับหนีก็กลัวเขารู้ตัวแต่จำได้ราง ๆ ว่า เมื่อคืนพอเธอหลับตา กำลังจะข่มตาหลับ มือหนาของเขาเคลื่อนมาลูบไล้เรือนผมเล่นเบา ๆ ทำเอาคนถูกลูบในยามวิกาลขนลุกแต่ปล่อยให้เขาลูบไล้ไปเรื่อย ๆ โดยไม่กล้าขยับเนื้อตัว สักพักก็หลับไปเลย ไม่รู้ว่าคุณเหมลูบไปถึงไหน ใครจะไปสู้กับพละกำลังอันเหลือเฟือของเขาได้ ขืนถูกจับได้ว่าตื่น ส่วนเขาตื่นตัวตลอดเวลา เธอคงไม่ได้นอนอีกจนถึงเช้า แต่พอเช้านี้ เขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย“หรือว่าเมื่อคืนจะฝันไปว่าคุณเหมเอามือมาลูบหัวอิ่มเล่น” เมื่อเหลียวมองไปบริเวณพื้นที่ข้างตัว รอยยุบของที่นอนกับรอยยับข

“คุณอิ่ม!”อิ่มอุ่นใจแข็งยิ้มสู้ “คุณฟองจันทร์ อิ่มขอเตือนนะคะว่าสิ่งที่คุณทำอยู่มันผิด ถ้าเรื่องนี้พ่อเลี้ยงรู้เข้า...”ฟองจันทร์ข่มกลั้นความกลัว“คุณอิ่มพูดเรื่องอะไรคะ พี่ไม่เข้าใจ พี่ไม่ได้ทำอะไรผิด” อีกฝ่ายยังยืนกรานเสียงแข็ง ทั้งที่อากาศเย็นแต่แผ่นหลังของฟองจันทร์กลับมีเหงื่อซึม“อิ่มเตือนด้วยความหวังดี ถ้าพ่อเลี้ยงรู้เข้า เขาไม่ปล่อยคุณฟองจันทร์แน่ คุณเองทำงานกับพ่อเลี้ยงมานาน น่าจะรู้ดีเขาอารมณ์ร้ายแค่ไหน”ฟองจันทร์รู้สึกหนาว ๆ ร้อน ๆ พ่อเลี้ยงเหมราชเป็นคนใจเย็นเสียที่ไหน มีช่วงนี้ละมั้งที่ดูจะอารมณ์ดีหน่อย แต่ที่กล้าทำตกแต่งบัญชีหลอกพ่อเลี้ยง เพราะรู้ดีว่าเขาเก่งกาจอย่างหาตัวยากเรื่องในไร่ชาและงานไอเดียการวางแผนธุรกิจ แต่งานบัญชี ตั้งแต่แม่เลี้ยงบุหงาแต่งงานไปกับเศรษฐีพากันย้ายไปอยู่เมืองนอกก็เป็นช่องโหว่ในการทุจริต บิดเบือนตัวเลขส่วนต่างเข้ากระเป๋า ไม่คิดว่านังเด็กจบใหม่ที่มีข่าวลือออกมาหนาหูว่าพ่อเลี้ยงเตรียมตัวจัดงานแต่งงานอย่างยิ่งใหญ่ จะรู้ในสิ่งที่เธอปกปิดเอาไว้“พี่รู้ดีค่