All Chapters of Ölüm Geldiğinde: Seni Affetmeyeceğim: Chapter 21 - Chapter 30

Bora hemen toparlandı: "Can Bey, bugün Işıl Hanım yukarı çıkmadı."Yani öğle yemeğini hiç getirmemişti.Can anlamlı bir şekilde gözlerini kıstı.Bora dayanamayıp söyledi: "Halkla İlişkiler Departmanı'na sordum, Işıl Hanım'ın işe de gelmediğini söylediler. Resmen işten ayrılmış. Can Bey, Işıl Hanım size mi trip atıyor?"Eskiden Işıl varlığını hissettirmek için her gün yemek getirirdi. Can çoğu zaman elini sürmezdi, arada sırada Bora'ya onları kaldırmasını söylerdi.İşten ayrılmak mı?Can aslında Işıl'ın istifa etme olayını kafaya takmamıştı.Işıl'ın bu prestijli ve yüksek maaşlı işe ne kadar ihtiyacı olduğunu biliyordu.Ama şimdilik...Çok geçmeden aklı başına gelip geri dönecekti.Can umursamazca bir gülümsemeyle telefonunu açtı ve mesajlarına bakmaya başladı. Işıl'ın WhatsApp'ına geldiğinde, bir hafta önce ona attığı "Eve gelip yemek yer misin?" mesajında takılı kaldı.O gün onu hastaneye götürmediği ve Ela'nın doğum gününü kutladığı günden beri.Işıl onunla hiç iletişime geçmemişti.

Ertesi gün.Ceren öğle tatilinde alışkanlıkla soluğu nikâh evinde aldı.Karnı çok acıkmıştı, girer girmez seslendi: "Işıl?"Gelen hizmetçiydi, öne çıkıp Ceren'in okul çantasını aldı: "Ceren Hanım, Işıl Hanım evde yok."Ceren önce şaşırdı, sonra kaşlarını çattı: "Normalde bu saatte yemeği çoktan hazırlamış olmaz mıydı?"Işıl'ın ağabeyine öğle yemeği götürdüğünü o da biliyordu.Bu ev Mavi Grup'a çok yakındı. Işıl her sabah işe gitmeden önce malzemeleri hazırlar, öğle arasında apar topar eve dönüp yemeği yapar, sonra da Bora'ya rica edip ağabeyine göndertirdi.Gerçi ağabeyi onu görmek istemiyordu, ama Işıl bir türlü boş durmuyordu.Bugün buraya gelme sebebi, Işıl'ın yaptığı yemekleri yemek istemesiydi.Işıl'ın diğer konularda bir şey bildiği yoktu, ama öğrenme kabiliyeti yüksekti. Yemekleri tam Ceren'in damak tadına göreydi.Oysa ocak soğuktu, tencere boştu.Keyfi fena halde kaçtı.Işıl son zamanlarda neden giderek işini savsaklıyordu?Hizmetçi de olanlara akıl erdiremiyordu. Her zaman yu

Işıl'ın sesi çok sakindi. Bir kadın için en hayati önem taşıyan doğurganlık hakkı elinden alınıyordu, ama o bunu bile umursamıyordu.Elinden geleni yapacak, sonrasını kadere bırakacaktı.Daha ne kadar yaşayabileceği bile belirsizdi. Çocuk sahibi olup olamaması onun için artık önemli değildi.Uzman doktor Işıl'ın ne hissettiğini anlayabiliyordu: "Peki, kemoterapiye ne zaman başlamayı düşünüyorsunuz? Size önerim, üç ayı geçirmemeniz."Işıl parmaklarını sıktı: "Peki, yapmam gerekenleri bir an önce yoluna koyayım."Sonunda Işıl doktorla şimdilik geçici bir muhafazakâr tedavi planı üzerinde anlaştı.Önce radyoterapi uygulanacaktı.İthal özel ilaç verildi, şimdilik bunları alacak, kanser hücrelerinin yayılmasını mümkün olduğunca bastıracaktı.Reçete elinde, Işıl hemen ilaç almaya gitmedi, yönünü değiştirip arkadaki bakımevine geçti.Ne kadar soğukkanlı ve sakince davranırsa davransın, ölümle yüz yüze geldiği o anda, o da şaşkına dönmüş bir çocuk gibiydi. İçgüdüsel olarak bir sığınak arıyordu

Işıl'ın göğsü bir an sıkıştı. Önce afalladı, sonra inanamadı.Uzun bir an sonra ağzını açabildi: "Öyleyse, benimle ne zaman gidip..." boşanma belgesini alacağız?Cümlenin sonu dudaklarından dökülemedi.Can'ın telefonu çaldı.Işıl'a bir göz atıp yana dönerek telefonu açtı. Sesi istemsizce yumuşadı: "Hı, hemen geliyorum."Işıl'ın söyleyecek bir şeyi kalıp kalmadığına bakmadı bile. Ansızın arkasını dönüp uzun bacaklarıyla aceleyle uzaklaştı.Tıpkı eskiden onu yok saydığı gibi.Işıl tam bu fırsatla, ne zaman müsait olursa anneannesini ziyarete gidip bu işi açıklığa kavuşturmayı soracaktı.Can'ın hiç tereddüt etmeden Ela'ya koşmasını izlerken Işıl arabasına bindi.Boş ver, bir dahaki sefere.Şimdi onunla uğraşacak ne gücü ne de enerjisi vardı.İlaçları kutularından çıkarıp tek tek şeffaf şişeye doldurdu, ambalajları atıp Feyzi'ye döndü.Işıl hastaneye kendi tedavisi için gittiğini söylemedi. Ebru, dayısını ziyaret ettiğini sanıp durumunu sordu.Işıl dayısının o acı dolu halini hatırlayıp gö

"Zaten iyi bir aileden gelmiyorsun, tahsilin de sıradan. Can'ın ileride karısı ev hanımı diye mi tanıtacak kendini?" Leman hiç hoşlanmamıştı, sesine istemsizce bir küçümseme yerleşmişti.Bu geline burun kıvırmakla bitmiyordu!Ne çare ki o zamanlar mecburen son çare olarak onu eve almışlardı. Oğlu adına içi acıyordu.Oysa son zamanlarda Can'la sıkça görüşen şu Ela vardı ya, işte o göz önünde tutulabilecek biriydi.Gerçi aile geçmişi Demirci'lere göre epey gerideydi.Ama o kızın tahsili yüksekti. Işıl onun eline su dökemezdi!Işıl, Leman'ın ne düşündüğünü anlıyordu. Sakin bir sesle: "Bu sıkıntıdan çok yakında kurtulacaksınız," dedi.Leman kaşlarını çattı: "Ne demek istiyorsun?"Işıl'ın cevap vermesine kalmadan dışarıdan araba kornası duyuldu.Uzun boylu, dimdik bir siluet ana salona çıktı. Can kara gözleriyle içerideki durumu süzdü. Geçtiğimiz üç yılda annesinin Işıl'ı sıkıştırdığını görmediği şey değildi. Işıl hiç ses çıkarmaz, her seferinde boynunu bükerdi.Anlaşılan kendi de haksızlığ