تسجيل الدخولCan bakışlarını çekti, çok geçmeden çatalını bıraktı. Ayağa kalkıp: "Benim bir işim var, siz devam edin," dedi.Işıl'a bir kez daha bakmadan uzun bacaklarıyla üst kata çıktı.Işıl az önce Can'ın o ne anlama geldiğini çözemediği bakışını henüz sindirmişti. Bir an adamın ne demek istediğini tam kestiremedi, yine de içi içini yiyordu.Can boşanmayı ne zaman babaanneye söylemeyi düşünüyordu?Ceren kenarda dudak büktü: "Ağabeyim iştahını kaçırdı madem, ben de yemem."Ceren oyun oynamaya gitti.Işıl hâlâ sakin sakin yemeğini yiyordu. Başkalarının onun hakkında ne düşündiğü başkalarının meselesiydi.Kendi kendini yıpratmaya ne gerek vardı?Yemek bittiğinde Münire Işıl'ın elini tuttu, çaresizlikle iç geçirdi: "Kuzum, Can işte böyle bir mizaç. Biliyorum, çok üzülüyorsun. İçin rahat olsun, ben hep senden yana olacağım, onun sana haksızlık etmesine izin vermeyeceğim!"Yaşlı kadının o endişeli yüzünü gören Işıl'ın içi paramparça oldu. Babaanne ona hep iyi davranmıştı, evliliklerinin yolunda gitmes
"Zaten iyi bir aileden gelmiyorsun, tahsilin de sıradan. Can'ın ileride karısı ev hanımı diye mi tanıtacak kendini?" Leman hiç hoşlanmamıştı, sesine istemsizce bir küçümseme yerleşmişti.Bu geline burun kıvırmakla bitmiyordu!Ne çare ki o zamanlar mecburen son çare olarak onu eve almışlardı. Oğlu adına içi acıyordu.Oysa son zamanlarda Can'la sıkça görüşen şu Ela vardı ya, işte o göz önünde tutulabilecek biriydi.Gerçi aile geçmişi Demirci'lere göre epey gerideydi.Ama o kızın tahsili yüksekti. Işıl onun eline su dökemezdi!Işıl, Leman'ın ne düşündüğünü anlıyordu. Sakin bir sesle: "Bu sıkıntıdan çok yakında kurtulacaksınız," dedi.Leman kaşlarını çattı: "Ne demek istiyorsun?"Işıl'ın cevap vermesine kalmadan dışarıdan araba kornası duyuldu.Uzun boylu, dimdik bir siluet ana salona çıktı. Can kara gözleriyle içerideki durumu süzdü. Geçtiğimiz üç yılda annesinin Işıl'ı sıkıştırdığını görmediği şey değildi. Işıl hiç ses çıkarmaz, her seferinde boynunu bükerdi.Anlaşılan kendi de haksızlığ
Rüzgar sessizdi.Ama Mert'in söylediklerini az çok o da onaylıyordu.Mert Can'a döndü, emin bir tavırla: "Bence Işıl aslında Ela'yla yarışıyor. Ela İHA'lara ilgi duyuyor, o da hemen rol kesiyor. Ela Serkan'a ilgi duyuyor, o da kalkıp Feyzi'de işe giriyor. Bütün derdi, senin dikkatini çekmek!"Kadınların o küçük oyunlarını çözmekte epey iddialıydı.Sevilmeyen kadın işte, hem huysuzlanır hem de ortalığı velveleye verirdi.Can bir şey söylemedi. Telefonu çaldı, arayan Münire'ydi. Kalkıp dışarı yürüdü."Siz bu saatte neden hâlâ yatmadınız?"Münire sert bir sesle: "Ya sen? Işıl'ın yanında değil misin?"Can elini alnına götürdü: "İşler yoğun.""Bırak bu bahaneleeri! Dedikodular kulağıma gelmedi sanma! Son zamanlarda kimlerle dolaştığını duyuyorum, hiç yakışık alıyor mu?" Münire öfkeden köpürmüştü.Can başını kaldırdı: "Size kim söyledi?""Demek gerçekten var öyle biri?" Münire sızlandı: "Can! Işıl ne kadar iyi bir kız. Eğer onu üzersen, gökten yıldırım düşer de seni çarpar!"Can umursamaz bi
Işıl'ın göğsü bir an sıkıştı. Önce afalladı, sonra inanamadı.Uzun bir an sonra ağzını açabildi: "Öyleyse, benimle ne zaman gidip..." boşanma belgesini alacağız?Cümlenin sonu dudaklarından dökülemedi.Can'ın telefonu çaldı.Işıl'a bir göz atıp yana dönerek telefonu açtı. Sesi istemsizce yumuşadı: "Hı, hemen geliyorum."Işıl'ın söyleyecek bir şeyi kalıp kalmadığına bakmadı bile. Ansızın arkasını dönüp uzun bacaklarıyla aceleyle uzaklaştı.Tıpkı eskiden onu yok saydığı gibi.Işıl tam bu fırsatla, ne zaman müsait olursa anneannesini ziyarete gidip bu işi açıklığa kavuşturmayı soracaktı.Can'ın hiç tereddüt etmeden Ela'ya koşmasını izlerken Işıl arabasına bindi.Boş ver, bir dahaki sefere.Şimdi onunla uğraşacak ne gücü ne de enerjisi vardı.İlaçları kutularından çıkarıp tek tek şeffaf şişeye doldurdu, ambalajları atıp Feyzi'ye döndü.Işıl hastaneye kendi tedavisi için gittiğini söylemedi. Ebru, dayısını ziyaret ettiğini sanıp durumunu sordu.Işıl dayısının o acı dolu halini hatırlayıp gö
Işıl başını çevirip Can'ın karanlık gözleriyle karşılaştı. Adamın uzun parmakları katlanmış bir tahlil raporunu tutuyordu. Kalbi neredeyse ağzına gelecekti, bir an kendini kaybedip raporu kaptı."Baktın mı?"Can sakin sakin onun bembeyaz kesilmiş yüzüne baktı: "Neye geriliyorsun?"Buraya gelirken Işıl'ın cebinden düştüğünü görmüş, uzanıp almıştı, henüz bakmaya fırsatı olmamıştı."Fazla düşünmüşsün, Can Bey." Işıl hafifçe rahatladı, sakinliğine geri döndü.Can düşünceli bir ifadeyle onu süzdü: "Işıl, son zamanlarda bana hep Can Bey demeye başladın."Işıl raporu yeniden çantasının gözüne sıkıştırdı: "Benden bir şey mi istemiştiniz?"Bunun sebebinin geçen sefer Ela'nın bu konuyu açması olduğunu açıklamadı.Zaten boşanmak üzerelerdi, Can Bey demek daha uygundu."Neren rahatsız?" Can bu meselenin üstünde durmadı. Soğuk, ağır gözlerini Işıl'da gezdirdi. Ender görülen bir ilgiydi bu.Ama Işıl biliyordu, bunun umursamakla ilgisi yoktu.Hele ki az önce sırf nezle olan Ela için nasıl telaşlandığ
Işıl'ın sesi çok sakindi. Bir kadın için en hayati önem taşıyan doğurganlık hakkı elinden alınıyordu, ama o bunu bile umursamıyordu.Elinden geleni yapacak, sonrasını kadere bırakacaktı.Daha ne kadar yaşayabileceği bile belirsizdi. Çocuk sahibi olup olamaması onun için artık önemli değildi.Uzman doktor Işıl'ın ne hissettiğini anlayabiliyordu: "Peki, kemoterapiye ne zaman başlamayı düşünüyorsunuz? Size önerim, üç ayı geçirmemeniz."Işıl parmaklarını sıktı: "Peki, yapmam gerekenleri bir an önce yoluna koyayım."Sonunda Işıl doktorla şimdilik geçici bir muhafazakâr tedavi planı üzerinde anlaştı.Önce radyoterapi uygulanacaktı.İthal özel ilaç verildi, şimdilik bunları alacak, kanser hücrelerinin yayılmasını mümkün olduğunca bastıracaktı.Reçete elinde, Işıl hemen ilaç almaya gitmedi, yönünü değiştirip arkadaki bakımevine geçti.Ne kadar soğukkanlı ve sakince davranırsa davransın, ölümle yüz yüze geldiği o anda, o da şaşkına dönmüş bir çocuk gibiydi. İçgüdüsel olarak bir sığınak arıyordu







