นางร้ายตัวประกอบคนนี้ ขอหนีพระเอกมาเฟีย のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

ตอนที่ 62 คนแปลกหน้าหลายวันผ่านไปนับตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ลอบโจมตีในคืนนั้น...เข็มนาฬิกายังคงเดินหน้าไปอย่างเชื่องช้า ภายในห้องพักฟื้นวีไอพีที่เงียบสงบ มีเพียงเสียงเครื่องช่วยหายใจและเครื่องตรวจวัดอัตราการเต้นของหัวใจที่ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ร่างสูงใหญ่ของผู้นำตระกูลร็อสซี่ยังคงนอนหลับใหลไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย โดยไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อใดข้างเตียงนั้น มีอานั่งเฝ้าอยู่ไม่ยอมห่าง หญิงสาวปฏิเสธที่จะกลับไปพักผ่อนที่คฤหาสน์แม้ว่ารินและบอดี้การ์ดจะพยายามเกลี้ยกล่อมเพียงใดก็ตาม ใบหน้าหวานที่เคยสะสวยบัดนี้ซีดเซียวและอิดโรย ขอบตาบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก มือเล็กยังคงกอบกุมฝ่ามือหนาของเขาเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือ ผู้ชายตรงหน้าจะหายวับไปตลอดกาลแอ๊ด...เสียงบานประตูห้องพักฟื้นที่ถูกเปิดออกทำลายความเงียบงันภายในห้อง มีอารีบเงยหน้าขึ้นด้วยความหวัง ทว่าผู้ที่ก้าวเข้ามากลับไม่ใช่หมอหรือพยาบาล แต่เป็นกลุ่มคนแปลกหน้าที่แผ่รังสีความน่าเกรงขามและทรงอำนาจจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงถนัดตาพวกเขาก้าวเข้ามาด้วยท่วงท่าสง่างามและหยิ่งทะนง... ครอบครัวร็อสซี่ชายวัยกลางคนผู้มีใบหน้าหล่

ตอนที่ 64 โชคชะตาเล่นตลกกลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นแอมโมเนียจางๆ ลอยแตะจมูกเป็นสิ่งแรก ตามมาด้วยสัมผัสเย็นเฉียบของสายน้ำเกลือที่เจาะอยู่บนหลังมือ มีอาค่อยๆ เปิดเปลือกตาที่หนักอึ้งขึ้นช้าๆ ภาพเพดานสีขาวสว่างจ้าค่อยๆ ปรับโฟกัสจนชัดเจน เธอพบว่าตัวเองไม่ได้นอนอยู่บนพื้นโถงทางเดินอันหนาวเหน็บอีกแล้ว แต่กำลังนอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องตรวจของโรงพยาบาล“ฟื้นแล้วหรือคะ คุณมีอา”เสียงนุ่มนวลของแพทย์หญิงวัยกลางคนดังขึ้นข้างเตียง คุณหมอส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้พลางจดบันทึกอาการลงในแฟ้มประวัติมีอาพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความมึนงงทำให้เธอต้องล้มตัวลงไปนอนตามเดิม “ฉัน... เป็นอะไรไปคะหมอ”“คุณเป็นลมหมดสติไปค่ะ ร่างกายของคุณอ่อนเพลียมากจากการพักผ่อนไม่เพียงพอ บวกกับภาวะความเครียดสะสม...” คุณหมอเว้นจังหวะไปชั่วครู่ รอยยิ้มบนใบหน้าใจดีกว้างขึ้นกว่าเดิม “แต่สาเหตุหลักที่ทำให้คุณหน้ามืด... เป็นเพราะการเปลี่ยนแปลงของฮอร์โมนค่ะ”มีอาขมวดคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ “ฮอร์โมน?”“ขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์ได้เจ็ดสัปดาห์แล้วค่ะ”คำประกาศิตของคุณหมอราวกับทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ มีอานิ่งอึ้งเบิกตา

ตอนที่ 66 ลาครั้งสุดท้ายคืนสุดท้ายก่อนการเดินทางไกล...ภายในห้องพักของโรงแรมหรูที่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลนัก มีอานั่งเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง สายตาของเธอจับจ้องไปที่อาคารสูงของโรงพยาบาลที่มีแสงไฟสว่างไสว แม้จะพยายามตัดใจ แต่ในหัวของเธอกลับมีแต่ภาพใบหน้าของดันเต้ซ้ำไปซ้ำมาเข็มนาฬิกาบอกเวลาสามทุ่มตรง รินที่กำลังเตรียมเอกสารการเดินทางสังเกตเห็นท่าทางของมีอา เธอเดินเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเห็นใจ“คุณมีอาคะ... ถ้ายังคาใจ อยากจะไปหาเขาอีกสักครั้งก็ไปเถอะค่ะ” รินแตะไหล่เธอเบาๆ “เครื่องออกพรุ่งนี้ช่วงสายๆ เรายังมีเวลา ไปบอกลาเขาเป็นครั้งสุดท้ายเถอะค่ะ จะได้จากกันด้วยดี ไม่ต้องมีอะไรติดค้างในใจอีก”มีอาเม้มปากแน่น ความลังเลในตอนแรกมลายหายไปเมื่อคิดว่าพรุ่งนี้เธอต้องจากแผ่นดินนี้ไปแล้วจริงๆ เธอพยักหน้าให้รินก่อนจะคว้าเสื้อคลุมแล้วรีบตรงไปยังโรงพยาบาลทันทีเมื่อมาถึงหน้าห้องพักฟื้นวีไอพี บรรยากาศยังคงตึงเครียดด้วยเหล่าบอดี้การ์ดชุดดำที่ยืนคุมเข้ม ทันทีที่มีอาปรากฏตัว พวกเขาชะงักไปเล็กน้อย แม้มาดามเอเลน่าจะสั่งห้ามไว้ แต่บอดี้การ์ดเหล่านี้ล้วนเห็นมากับตาว่าเจ้านายรักผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหนใน

ตอนที่ 68 ยังอยู่ใต้อาณัติมาดามเอเลน่าได้ยินคำประกาศกร้าวของลูกชายก็ถึงกับหน้าถอดสี เธอรู้ดีว่าหากดันเต้ใช้สายตาและน้ำเสียงแบบนี้แปลว่าเขาเอาจริงและจะไม่ยอมอ่อนข้อให้อีก หญิงสูงวัยหมดคำจะโต้เถียง เธอจำต้องยอมแพ้และสะบัดหน้าเดินออกจากบริเวณนั้นไปแต่โดยดีคล้อยหลังมารดาเพียงไม่นาน ลูกน้องที่ถูกสั่งให้ไปเช็กเที่ยวบินก็วิ่งกระหืดกระหอบกลับเข้ามารายงาน“บอสครับ... เครื่องบินเที่ยวที่เดินทางไปประเทศไทย เพิ่งบินออกไปเมื่อสิบนาทีที่แล้วครับ!”ดันเต้แทบใจสลายเมื่อได้ยินประโยคนั้น ความรู้สึกผิดและเสียใจตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก แต่เขาไม่มีเวลามานั่งฟูมฟาย มาเฟียหนุ่มหันไปสั่งงานอย่างเฉียบขาด“ติดต่อไปหาคนของเราที่ไทย สั่งให้ไปดักรอมีอาที่สนามบินปลายทาง! แล้วจองตั๋วเครื่องบินเที่ยวที่เร็วที่สุดให้ฉัน ฉันจะบินตามไปเดี๋ยวนี้!”“ครับบอส!”แต่ทว่า ในขณะที่ลูกน้องกำลังจะกดโทรศัพท์ เสียงเรียกเข้าจากสายของทีมที่สนามบินก็ดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน ชายชุดดำกดรับสายและฟังข้อมูลอย่างตั้งใจ ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างขึ้น“บอสครับ! คนของเราเพิ่งรายงานเข้ามาเพิ่มเติม... คุณมีอากับรินไม่ได้ขึ้นเครื่องบินลำนั้นครับ!”คำรายง

ตอนที่ 70 ตามหัวใจ“ริน... มีอาอยู่ไหน!”เสียงทุ้มตวาดถามจนรินสะดุ้งสุดตัว หญิงสาวเบิกตากว้างมองผู้ชายตรงหน้า แววตาดุดันแต่แฝงไปด้วยความร้อนรนแบบนี้... ไม่ใช่มาเฟียความจำเสื่อมที่แสนเย็นชาคนนั้นแน่ๆ“บะ... บอสจำคุณมีอาได้แล้วเหรอคะ?” รินถามเสียงสั่น“ใช่! ฉันจำได้ทุกอย่างแล้ว” ดันเต้ก้าวเข้าไปประชิดตัว “บอกฉันมาเดี๋ยวนี้ว่ามีอาไปไหน ทำไมเธอถึงอยู่คนเดียว”“คุณมีอาไปคลินิกค่ะ!” รินรีบตอบความจริง “ตั้งแต่เช้าคุณมีอาหน้าซีดมาก ดูเหมือนจะไม่ค่อยสบายเลยขอตัวออกไปหาหมอที่คลินิกใกล้ๆ รินเก็บของเสร็จกำลังจะตามไปพอดีค่ะ”“คลินิก?” ดันเต้ใจหายวาบ ความรู้สึกผิดโจมตีเข้าใส่อีกระลอก เขาคิดไปว่ามีอาคงล้มป่วยเพราะความเครียดและการพักผ่อนไม่เพียงพอจากการเฝ้าไข้เขามาหลายวัน แถมยังต้องมาเจอคำพูดทำร้ายจิตใจจากเขาและแม่เข้าไปอีก“รีบไปเถอะค่ะบอส คลินิกอยู่ถัดไปแค่สองช่วงตึกนี่เอง!” รินบอกพิกัดอย่างรวดเร็วดันเต้ไม่รอช้า ชายหนุ่มหมุนตัววิ่งออกจากห้องพักไปทันที“มาร์โค! ไปคลินิกที่อยู่ถัดไปสองช่วงตึกเดี๋ยวนี้!”รถเอสยูวีกระชากตัวออกจากหน้าอพาร์ตเมนต์อย่างรวดเร็ว ภายในรถ ดันเต้นั่งกำมือแน่นด้วยความกระวนกระวา