บททั้งหมดของ เซ็ตเกิดใหม่ อีกครั้งข้าจะแซ่บให้ดู ภรรยาบรรณาการของอ๋องผิง: บทที่ 51 - บทที่ 60

ฮ่องเต้ตรัสต่อ“เฉินปิงปิง แม้ไม่มีชื่อในพิธีการ แต่มีฝีมือเหนือผู้ใด ขันทีเจ้า” พระองค์ยกพระหัตถ์“พ่ะย่ะค่ะ”“ข้าประทานทองคำพันตำลึง เพื่อเพิ่มเป็นสินเดิมของเฉินปิงปิง” เสียงฮือฮาดังก้องอีกครั้งทองคำพันตำลึง ไม่ใช่รางวัล แต่คือการประกาศฐานะผิงอ๋องก้มศีรษะเล็กน้อย ริมฝีปากยกยิ้มพึงพอใจ เขาหันไปกระซิบข้างหูของเฉินปิงปิง มีเพียงนางได้ยิน“ข้าเชื่อมั่นในตัวของเจ้าที่สุด เจ้าจะสามารถยืนข้างข้าได้”“ขอบพระทัยท่านอ๋องเพคะ” เฉินปิงปิงยิ้ม หัวใจสงบนิ่งเป็นอย่างมากคืนนี้… นางไม่ได้ถูกลบชื่อ แต่ถูกจารึกและในเงามืด มือที่ไม่สะอาด พี่สาวรู้ดี ผลงานนี้ต้องเป็นของเฉินฟานปิง ผู้เป็นน้องสาวเป็นแน่ เฉินฟานปิงพยายามระงับสีหน้า เพราะรางวัลที่มากมาย นางพ่ายแพ้ต่อพี่สาวอย่างหมดรูป ทั้งยังผิงอ๋องอีกที่ออกหน้าแทนพี่สาว“ช่างเหมาะสมกันจริง ๆ นี่สินะ ที่เรียกว่า ราชสีห์เลือกคู่ของเขาแล้ว เฉินปิงปิง... เจ้าคือนางพญา”ใบหน้าของเฉินฟานปิงซีดจาง หัวใจแตกสลายนางมองปิ่นปักผมหยกขาวที่วางอยู่ในกล่องกำมะหยี่สีแดง เป็นรางวัลที่ฮ่องเต้ประทานให้นาง งดงามและล้ำค่า เหมาะสมกับการร่ายรำที่ถวายแต่เมื่อเทียบกับทองคำพันต

“ลู่เอ๋อร์เก็บของให้ข้า” สาวใช้คู่ใจสะดุ้ง มองเจ้านายด้วยดวงตาละห้อย เพราะรู้ว่าการไปครั้งนี้อาจจะเป็นการจากกันชั่วชีวิต“เจ้าค่ะคุณหนู จะเอาอะไรบ้างเจ้าคะ” เสียงสั่นเครือ น้ำตาคลอหน่วยเฉินปิงปิงมองไปรอบห้องอีกครั้ง ก่อนจะตอบเพียงสั้น ๆ“หีบข้าวของของข้าเพียงหีบเดียวก็พอ”ลู่เอ๋อร์ชะงัก“หีบเดียวหรือเจ้าคะ?”เฉินปิงปิงพยักหน้า นางเดินไปหยิบผ้าเช็ดหน้าที่พับเรียงกันเอาไว้ ที่ท่านแม่ของนางได้ปัก และทิ้งเอาไว้ให้ก่อนเสียชีวิตไปลู่เอ๋อร์รีบนำหีบใบใหญ่ออกมาตั้งกลางห้อง“เสื้อผ้าเรียบ ๆ สองชุด ยารักษาแผล เพราะข้าว่า ยาบางตัวอาจจะไม่มีที่นั่น กับสมุดบันทึกสักสามเล่ม เพราะข้าไม่รู้ว่ากระดาษที่นั่นจะเขียนดีหรือเปล่า เท่านั้นก็พอแล้ว”ลู่เอ๋อร์เม้มริมฝีปาก น้ำตาเริ่มไหล“คุณหนู…ท่านจะไปจริง ๆ แล้วใช่ไหมเจ้าคะ”“ไปจริง ๆ สิ เพราะข้าต้องติดตามผิงอ๋องไปครั้งนี้เลย” คำตอบนั้นไม่มีความลังเลอีกต่อไปลู่เอ๋อร์ทรุดตัวลงคุกเข่าจับชายแขนเสื้อนาง“ข้าขอตามไปด้วยได้หรือไม่เจ้าคะ ข้าจะดูแลคุณหนูเหมือนเดิม ไม่เกะกะ ไม่เรื่องมาก ไปเชียงข่านก็ได้… หรือไปที่ไหนก็ได้ ข้าไม่กลัวทั้งนั้น ขอเพียงได้ติดตามรับใช้คุ

“มันไม่ใช่ธุระกงการของเจ้านี่ฟานปิง”“อะ! ทำไมทำเสียงแข็งกับน้องเจ้าคะ น้องก็แค่เป็นห่วง”“เป็นห่วงหรือว่าอยากจะได้กันแน่” เฉินปิงปิงพูดตรง“พี่หญิง ข้านี่นะที่อยากจะได้ของของคนอื่น”“ไม่รู้ตัว”“พี่หญิง... แต่เดิมมันควรเป็นของข้า” โพล่งปากพูดออกไปในที่สุด“เจ้าว่าอะไรนะ” เฉินปิงปิงเงยหน้าขึ้น สายตาเย็นเฉียบ“ข้าเปล่า”“ฮึ! ถ้าเจ้าต้องการ เจ้าก็เอาไปได้”เฉินฟานปิงหัวเราะขึ้นมาทันทีอย่างเสียงใส ๆ จับผ้าไหมชิ้นนั้นขึ้นทันที แล้วเอามาชื่นชม“พี่หญิงก็ยังใจดีกับข้าเหมือนเดิม ไม่ว่าอะไร ข้าขอ... พี่หญิงก็ให้ แต่พี่หญิงอย่าได้คิดว่า ข้าติดบุญคุณพี่หญิงนะ”คำว่าบุญคุณ ทำให้มือเฉินปิงปิงสั่นเล็กน้อย แต่ยังควบคุมได้“พูดให้ชัด เจ้าเอ่ยเช่นนี้ต้องการอะไรอีก เย้ยหยันข้าหรือ” นางเอ่ย ดวงตาสีเข้ม“เปล่าสักหน่อย แหม ๆ พี่หญิงละก็”ทว่าฟานปิงก็ก้าวเข้าใกล้ ก่อนจะก้มลงไปกระซิบเสียงต่ำ “ท่านพี่หลีรู้หรือไม่ว่า ท่านจะไปเร็ววันนี้”“รู้หรือไม่รู้ หาได้สำคัญกับข้าแล้ว”“พี่หญิงลืมแล้วว่า ท่านอยากได้เขาเป็นสามีมากแค่ไหน แต่ว่าเขารักข้า”“เจ้ามั่นใจเพียงนั้น”“มันคือความจริง ใช่ไหมละเจ้าคะ”ก่อนจะยื่นผ้าไ

หลีตวนเหมือนถูกตบหน้าแรง ๆ และถูกบีบที่คอหอย จนเขาหายใจไม่ออก“ปิงปิง… ข้าว่าเรื่องที่เจ้าจะไปเชียงข่าน ถ้าเจ้าไม่อยากไปจริง ๆ ข้าจะไปทูลขอกับฮ่องเต้ ยังมีการเปลี่ยนแปลงได้ ข้า... อยากขอร้องเจ้า ปิงปิง” เขาเรียกชื่อเหมือนขอร้อง สองดวงตาเว้าวอนนางยกมือขึ้นจับมือผิงอ๋องพร้อมกับชูขึ้น“วันนี้ข้าเลือกแล้ว ข้าจะไปแต่งงานกับท่านอ๋อง”ผิงอ๋องหันมาส่งยิ้มให้กับนาง เอื้อมมือไปจับผ้าที่นางคลุมศีรษะของนางที่ตกลงมาให้ขึ้นไปคลุมใหม่“ระวังหน่อย อากาศมันเย็น เจ้าจะไม่สบายเอาได้” ทั้งยังเป็นการบอกกับหลีตวนว่า ผู้หญิงคนนี้คือของเขาการคลุมผ้ากลับไปที่ศีรษะของนาง เป็นสัญลักษณ์บอกกับทุกคน ว่า...เฉินปิงปิงเป็นผู้หญิงที่อยู่ใต้ร่มเงาของผิงอ๋องไปแล้ว“ข้าในเวลานี้ คือคนของผิงอ๋อง ข้าไม่มีวันเปลี่ยนใจ ขอบคุณในความกรุณาที่มาส่งถึงที่นี่ และข้าจะบอกท่านเอาไว้ ข้าจะใช้ชีวิตดี ๆ กับท่านอ๋องที่เชียงข่าน”นางเอ่ยช้า ๆ อย่างชัดถ้อยชัดคำ ทุกคำพูดของนางล้วนแทงบาดลึกในใจของหลีตวน คมเสียยิ่งกว่าดาบใด ๆ“ส่วนท่าน ควรกลับไปหาน้องสาวของข้า ฟานปิงที่รักท่าน แล้วท่านก็รักนางหมดหัวใจ อย่าทำให้ตัวท่านเองผิดหวังจากรักของท่

ที่แคว้นเชียงข่าน หัวใจที่เริ่มเรียนรู้ ท้องฟ้าสีฟ้ากว้างไกลและดูเวิ้งว้าง ลมพัดแรง ๆ โชยเอากลิ่นหญ้าแห้งปนกลิ่นหอมกรุ่นของแสงแดดที่เจิดจ้าท้าทายสรรพสิ่งบนโลกใบนี้ ไม่มีกำแพงสูง ไม่มีพิธีการที่รัดคอ และผู้คนที่หน้าไหว้หลังหลอกเฉินปิงปิงยืนอยู่กลางทุ่ง เสื้อคลุมสีอ่อนปลิวไหว ดวงตานางมองม้าศึกตัวใหญ่ตรงหน้าอย่างลังเล“กลัวหรือ” เสียงทุ้มดังขึ้นด้านหลัง ผิงอ๋องยืนห่างออกไปเล็กน้อย“นิดหน่อยเพคะ เพราะว่าตัวนี้มันใหญ่กว่า ม้าที่ข้าเคยเห็น” เฉินปิงปิงตอบไปตามจริง“เจ้าไม่เคยขี่ม้าด้วยตัวเองหรือ”นางพยักหน้า เหมือนเขาคาดเอาไว้แล้ว ผิงอ๋องเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มมากกว่าเดิม“ถ้ากลัว เราสองคนไม่ต้องไปก็ได้นะ เจ้าปฏิเสธได้”คำพูดนั้น ทำให้นางหันมามองเขาจริงจัง“อันใดของหม่อมฉันที่บอกกับท่านอ๋องว่าหม่อมฉันกลัวหรือเพคะ”“ดวงตาของเจ้าไง มันฟ้องว่าเจ้าดูขลาด ๆ” ผิงอ๋องเดินมาขวางกั้นระหว่างนางกับม้าตัวใหญ่ เฉินปิงปิงเผยรอยยิ้ม“มีท่านอยู่ด้วย หม่อมฉันจะกลัวอันใดเล่าเพคะ ม้าตัวใหญ่ หม่อมฉันก็ไม่เกรงกลัว”หัวใจของผิงอ๋องอ่อนลงยวบอย่างไม่รู้ตัว ช้อนสายตามองนางอย่างแสนรัก“ถ้าเช่นนั้น เราสองคนไปกันได้