Lahat ng Kabanata ng พลาด(ทาสกาม): Kabanata 11 - Kabanata 19

​“ชลมาแล้วจะรีบกลับแล้วเหรอ ไม่ค้างเหรอวันนี้”ภาวิชเดินตรงเข้ามาโอบเอวคนรัก แล้วทำจะก้มลงหอมแก้มนิ่มนั่น หากชลกมลกลับเบี่ยงตัวหนีเขา เธออึดอัด ไม่อยากให้เขากอด ผิวเนื้อไม่ได้รู้สึกวูบวาบ กับสัมผัสของคนรักอีกต่อไปแล้ว กลับรู้สึกตรงกันข้าม คือ...รำคาญ​ใช่...เธอรำคาญเขา​เธออยากจะล้มงานแต่งเสียด้วยซ้ำไปตอนนี้​แต่ก็จนใจเพราะคงจะทำไม่ได้​“อือ...พี่ธารใกล้คลอดเต็มทีล่ะ ต้องไปอยู่ช่วยทางนั้น พี่อ๋อก็ออกงานบ่อย ไปประชุมต่างจังหวัดบ้างอะไรบ้าง บ้านไม่ค่อยมีคนอยู่น่ะ”​“ตอนนี้ชลทำงานกับพี่อ๋อเหรอ?” เขาถามเสียงเบา พยายามระมัดระวังคำพูดไม่ให้คนรักต้องขัดเคือง หมู่นี้ชลกมลดูเหมือนจะปรี๊ดง่ายมาก เมื่อวานตอนเธอกลับมาบ้าน เขาแค่ชวนเธอกินข้าวเย็นด้วยกัน แล้วสั่งเมนูไม่ถูกใจเธอ ชลกมลก็โมโห เดินออกมาจากร้านทิ้งเขาไว้แล้วตัวหล่อนเองกลับมาทำไข่เจียวโปะบนข้าว นั่งกินไม่สนใจเขา เมื่อคืนเธอก็นอนหันหลังให้เขา ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะดึงเธอมากอด​ความห่างเหิน ทำให้เขาใจหวั่น​หรือว่าเธอจะมีใครหรือเปล่าหนอ​“อื้อ...พี่อ๋อให้เงินเดือนชลตั้งเกือบห้าหมื่น”เธอตอบ แล้วปรายตามองเขา เธอยกมือขึ้นอวดบางสิ่งให้กับคน

​“ถ้าพี่ไม่ท้องแก่ขนาดนี้ก็อยากจะไปดูชลกับบิ๊กถ่ายรูปสวยๆ กันด้วย” ธารกมลว่าเมื่อเดินมาส่งน้องสาวขึ้นรถตู้ กับน้องเขย​“ไว้ชลจะเอาบรรยากาศมาฝาก จะวีดีโอคลอคุยกับพี่ธารนะคะถ้าถึง”นึกเห็นใจพี่สาวที่ถูกเก็บตัวในช่วงนี้อีกไม่กี่วัน ธารกมลก็จะคลอดแล้ว อนพจึงไม่อนุญาตให้เธอไปไหนมาไหนตามใจ ปรกติธารกมลก็ชอบที่จะอยู่บ้านอยู่แล้วจึงไม่ค่อยจะมีปัญหาอะไรที่ถูกกักตัวชั่วคราว แต่เธอก็อยากจะไปสูดอากาศบริสุทธิ์บ้างก็เท่านั้น อยู่บ้านนานๆ ก็เบื่อ​“จ้ะ ฝากพี่อ๋อด้วยนะ”เธอเอ่ยสั่งน้องสาว ชลกมลเม้มริมฝีปาก แล้วพยักหน้า ก่อนจะเดินสะบัดหน้าใส่พี่สาวก้าวยาวๆ ไปขึ้นรถที่จอดรอ ภาวิชเห็นอาการของเธอแล้วก็ขมวดคิ้ว แล้วก็รีบเดินตามเธอ หลังจากยกมือไหว้พี่ภรรยาแล้ว​จะสั่งฝากทำไมกันพี่ธาร นั่นผัวก็ชล ชลดูแลดีอยู่แล้วล่ะ​ชลกมลคิดในใจ เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความแชทไปหาพี่เขย ว่าเธอกับภาวิชกำลังจะเดินทางไปถึงแล้ว​พี่กำลังจะเสร็จงานแล้ว ทีมงานก็มารอแล้วล่ะ ​พี่อ๋อจะอยู่ดูด้วยไหมคะ ชล อยากถ่ายรูปกับพี่อ๋อด้วย ชล อยากให้พี่อ๋อเห็นชลแต่งตัวสวยๆ​ไม่อยู่ได้ไหม เดี๋ยวหึง​แหม...ผัวก็รู้ ว่าใจเมียอยู่ที่ไหน​ก็รู้น

“พี่บิ๊กลองกล้องตัวใหม่ของบริษัทเราหรือยัง”เบญภรณ์เอ่ยถามขึ้น ขณะที่รับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน ภาวิชเลื่อนจานอาหารออกหลังจากที่กินไปได้ครึ่งจาน แน่ล่ะ...ตอนนี้เขากำลังไดเอต อยากจะน้ำหนักลดลงอีกสักนิดหน่อย ก่อนถึงวันวิวาห์ ที่ใกล้จะมาถึงแล้ว ​วันที่เขารอคอย...​“พี่ลองเอาไว้ในห้องครัว ห้องนอน แล้วก็ห้องโถง สามจุดน่ะ”เขาเปิดแอพพิเคชั่นให้กับหล่อนได้ดูถึงความคมชัดของกล้อง​“มันควบคุมการทำงานให้หมุนได้ 360 องศา จากตรงนี้ด้วยนะ โปรแกรมก็ใช้ได้ดีเลยล่ะ ทดลองมาแล้วสองวัน แต่หัวหน้าบอกให้พี่ติดไว้สักเดือน ดูเอฟเฟคจากการใช้งานไปด้วย”​“ถ้าเกิดว่ามันใช้งานได้ดี น่าจะขายดีเลยเนาะ แต่ราคามันก็...ตามคุณภาพนะพี่อ๋อ เราคงจะต้องเหนื่อยกันหน่อยกับการกระตุ้นยอดขาย”เบญภรณ์ว่า ตอนนี้หัวสมองของเธอเริ่มแล่นไหลไปแล้วว่า ควรจะนำกล้องระบบความปลอดภัยนี้ ไปเสนอที่ไหนได้บ้าง ราคาของมันค่อนข้างสูง คงจะเน้นบริษัทขนาด ห้างร้าน และกลุ่มคนที่มีฐานะ ถึงจะมีกำลังซื้อ ​“อืม...คนแรกที่พี่จะเสนอขายก็คือพี่อ๋อนี่ล่ะ” ภาวิชว่า เบญภรณ์หัวเราะคิก แล้วเอ่ยแหย่หยอก​“แหม...หนนี้ปูพรมคนกันเองเลยนะพี่บิ๊กยอดทะลุแน่ๆ ได้คุ

“ยินดีด้วยนะ บิ๊ก ชล”​“รักกันไปนานๆ นะ คู่ประวัติศาสตร์ของรุ่น”​“มีตัวเล็กไวๆ น้า”​คำอวยพรมากมายมีให้กับคู่บ่าวสาว บรรยากาศในงานช่างแสนอบอุ่นและหรูหรา ชลกมลเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในรุ่นเพื่อนๆ เลยก็ว่าได้ งานนี้มีเพื่อนร่วมรุ่นของเขาและเธอตอนเรียนมหาวิทยาลัยมาเป็นจำนวนมาก แทบจะเหมือนงานเลี้ยงรุ่นกลายๆ งานเลยเต็มไปด้วยความสนุกสนาน ​งานพิธีผ่านไปอย่างราบรื่น สวยงาม บิดามารดาของชลกมลก็ยิ้มปลื้มที่ลูกสาวคนเล็กเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที ธารกมลเองวันนี้ไม่ได้มางานของน้อง เพราะเธอต้องดูแลลูกสาวตัวน้อย ที่ไม่สบาย แต่ก็ขอให้มารดาส่งบรรยากาศในงานมาให้ดูเรื่อยๆ นึกปลื้มและภูมิใจแทนน้องสาวนัก อนพเป็นตัวแทนของเธอ ช่วยเหลือเตรียมงานจนลุล่วงมาถึงวันนี้อย่างสวยงาม เธอนึกดีใจที่สามีรักน้องสาวของเธอ อนพเคยบอกกับเธอว่าเอ็นดูชลกมลเหมือนน้องแท้ๆ ​“เหนื่อยไหมชล” เจ้าบ่าวสะกิดถาม ชลกมลสั่นหน้าน้อยๆ แล้วยิ้มสดใสส่งให้เขา คำชมเกี่ยวกับงานของเธอ รูปโฉมความงามของเธอ พิธีที่ราบรื่นสวยงาม มันทำให้ชลกมลมีความสุขในวันนี้เป็นอย่างมาก แม้เจ้าบ่าวที่ยืนข้างเธอนั้น จะเป็นคนที่เธอแทบจะไม่เหลือความพิศวาส หรืออยากจะครองคู

หกเดือนต่อมา​“พี่บิ๊ก...ไส้กรอกไหม อร่อยนะ” ​“อันเดียวพี่ไม่พอกิน ขอทั้งถุงเลยก็แล้วกัน”มือนั้นคว้าแย่งถุงพลาสติกบรรจุไส้กรอกทอดไปจากมือเธอ บุษภรณ์ปล่อยให้เขาได้ไป แล้วนั่งมองเขาที่กินมันตุ้ยๆ อย่างน่าอร่อย พลางยิ้ม​“เอาอีกไหมล่ะ เดี๋ยวจะไปซื้อเพิ่มมาให้อีก”​“อื้อ เอา”​เธอลุกขึ้นไปซื้อมาให้เขาอีกหนึ่งชุด แล้วนั่งมองเขากิน ภาวิชเงยหน้าขึ้นจากถุงไส้กรอก แล้วหันมามองเธอ​“มองอะไร?”​“พี่บิ๊กกินได้แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย กินเยอะๆ นะ บุ้งชอบมองพี่กิน”​“หึๆ เดี๋ยวจะให้เลี้ยงเลยนี่”​“เลี้ยงได้นะ” บุษภรณ์ว่า แล้วล้วงกระเป๋าสตางค์ใบเล็กของเธอออกมา ยื่นส่งให้เขา“เอ้าให้หมดกระเป๋าเลย ขอแค่พี่บิ๊กกลับมาร่าเริงอีกหน กินเก่งอีกหน พูดมากอีกหน บุ้งยอมเปย์”​“ขอบใจนะบุ้ง ที่อยู่ข้างพี่ตลอด...”เขาดึงเธอมากอด บุษภรณ์ขัดขืนเล็กน้อย แต่ก็ยอมให้เขากอดไว้ เธอพึมพำอุบอิบกับอกกว้างนั่น​“อื้อ...บุ้งทิ้งพี่บิ๊กไม่ได้หรอก”​“บุ้งรักพี่มากกว่าพี่ชายหรือเปล่า” ๆ เขาก็ถามแบบนั้น ทำให้บุษภรณ์ถึงกับตัวแข็ง หน้าเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที นึกดีใจที่เขากอดไว้แบบนั้นเพราะเขาจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าของเธอที่ฟ้องอาการพิรุ