เข้าสู่ระบบหกเดือนต่อมา“พี่บิ๊ก...ไส้กรอกไหม อร่อยนะ” “อันเดียวพี่ไม่พอกิน ขอทั้งถุงเลยก็แล้วกัน”มือนั้นคว้าแย่งถุงพลาสติกบรรจุไส้กรอกทอดไปจากมือเธอ บุษภรณ์ปล่อยให้เขาได้ไป แล้วนั่งมองเขาที่กินมันตุ้ยๆ อย่างน่าอร่อย พลางยิ้ม“เอาอีกไหมล่ะ เดี๋ยวจะไปซื้อเพิ่มมาให้อีก”“อื้อ เอา”เธอลุกขึ้นไปซื้อมาให้เขาอีกหนึ่งชุด แล้วนั่งมองเขากิน ภาวิชเงยหน้าขึ้นจากถุงไส้กรอก แล้วหันมามองเธอ“มองอะไร?”“พี่บิ๊กกินได้แบบนี้ค่อยสบายใจหน่อย กินเยอะๆ นะ บุ้งชอบมองพี่กิน”“หึๆ เดี๋ยวจะให้เลี้ยงเลยนี่”“เลี้ยงได้นะ” บุษภรณ์ว่า แล้วล้วงกระเป๋าสตางค์ใบเล็กของเธอออกมา ยื่นส่งให้เขา“เอ้าให้หมดกระเป๋าเลย ขอแค่พี่บิ๊กกลับมาร่าเริงอีกหน กินเก่งอีกหน พูดมากอีกหน บุ้งยอมเปย์”“ขอบใจนะบุ้ง ที่อยู่ข้างพี่ตลอด...”เขาดึงเธอมากอด บุษภรณ์ขัดขืนเล็กน้อย แต่ก็ยอมให้เขากอดไว้ เธอพึมพำอุบอิบกับอกกว้างนั่น“อื้อ...บุ้งทิ้งพี่บิ๊กไม่ได้หรอก”“บุ้งรักพี่มากกว่าพี่ชายหรือเปล่า” ๆ เขาก็ถามแบบนั้น ทำให้บุษภรณ์ถึงกับตัวแข็ง หน้าเธอแดงซ่านขึ้นมาทันที นึกดีใจที่เขากอดไว้แบบนั้นเพราะเขาจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าของเธอที่ฟ้องอาการพิรุ
“ธารฟังกันก่อนสิ ธาร คุณจะทำแบบนี้กับผมไม่ได้นะ ผมไม่ให้คุณหย่า”อนพถึงกับก้มลงคุกเข่า กราบขอโทษภรรยา หากเธอเมินมองไปทางอื่นที่ไม่ใช่ใบหน้าของเขา น้ำตาของเธอตอนนี้ไม่ไหลสักหยด เขาทำกับเธอได้อย่างไร?ถ้ากับผู้หญิงคนอื่น...มันอาจจะให้อภัยกันได้ แต่นี่คือน้องสาวแท้ๆ ของเธอเธอหลับตา สั่นหน้า แล้วเอ่ยเสียงเบาหวิว พร้อมกระชับลูกน้อยในอกที่กำลังหลับตาพริ้ม“ธารจะหย่า”“โธ่...ธาร ขอร้องเถอะ อย่าเพิ่งหย่าตอนนี้ พี่กำลังโดนกระแสโจมตีหนักเลย มันลามไปถึงการบอยคอดต์หลายอย่าง พี่จะแย่เอาถ้าธารหย่า มันคือการยอมรับว่าเป็นเรื่องจริง แล้วเรื่องนั้น แบบ...พี่กลบข่าวได้ ว่าเป็นการตัดต่อ การใส่ร้ายอะไรก็ได้ แต่ถ้าธารหย่าพี่ก็จะแก้ตัวอะไรไม่ได้เลย”“เรื่องของคุณ”คำเรียกสรรพนามของเขาช่างห่างเหินเหลือเกิน อนพมองหน้าเธอ แต่เธอเมินไปทางอื่นไม่มองเขา เขาหวังจะเห็นน้ำตา...เพราะมันจะแสดงบ้างว่าเธอมีเยื่อใย แต่เขาก็ไม่ได้เห็นหยดน้ำล้ำค่าเล่านั้นสักนิด“ธาร...โธ่...ธาร พี่รักธาร รักยัยหนู กับชล...มันคือความใกล้ชิดนะธาร พี่ไม่ได้รักเค้า แล้วเค้าก็...เป็นฝ่ายมายั่วพี่ก่อนด้วย ทั้งหมดพี่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่ได้ต
“ยินดีด้วยนะ บิ๊ก ชล”“รักกันไปนานๆ นะ คู่ประวัติศาสตร์ของรุ่น”“มีตัวเล็กไวๆ น้า”คำอวยพรมากมายมีให้กับคู่บ่าวสาว บรรยากาศในงานช่างแสนอบอุ่นและหรูหรา ชลกมลเป็นเจ้าสาวที่สวยที่สุดในรุ่นเพื่อนๆ เลยก็ว่าได้ งานนี้มีเพื่อนร่วมรุ่นของเขาและเธอตอนเรียนมหาวิทยาลัยมาเป็นจำนวนมาก แทบจะเหมือนงานเลี้ยงรุ่นกลายๆ งานเลยเต็มไปด้วยความสนุกสนาน งานพิธีผ่านไปอย่างราบรื่น สวยงาม บิดามารดาของชลกมลก็ยิ้มปลื้มที่ลูกสาวคนเล็กเป็นฝั่งเป็นฝาเสียที ธารกมลเองวันนี้ไม่ได้มางานของน้อง เพราะเธอต้องดูแลลูกสาวตัวน้อย ที่ไม่สบาย แต่ก็ขอให้มารดาส่งบรรยากาศในงานมาให้ดูเรื่อยๆ นึกปลื้มและภูมิใจแทนน้องสาวนัก อนพเป็นตัวแทนของเธอ ช่วยเหลือเตรียมงานจนลุล่วงมาถึงวันนี้อย่างสวยงาม เธอนึกดีใจที่สามีรักน้องสาวของเธอ อนพเคยบอกกับเธอว่าเอ็นดูชลกมลเหมือนน้องแท้ๆ “เหนื่อยไหมชล” เจ้าบ่าวสะกิดถาม ชลกมลสั่นหน้าน้อยๆ แล้วยิ้มสดใสส่งให้เขา คำชมเกี่ยวกับงานของเธอ รูปโฉมความงามของเธอ พิธีที่ราบรื่นสวยงาม มันทำให้ชลกมลมีความสุขในวันนี้เป็นอย่างมาก แม้เจ้าบ่าวที่ยืนข้างเธอนั้น จะเป็นคนที่เธอแทบจะไม่เหลือความพิศวาส หรืออยากจะครองคู
“อื้อๆ เดี๋ยวลองถามให้ก็แล้วกัน พี่อ๋อคงจะสั่งนั่นล่ะ มีอะไรอีกไหมบิ๊ก”“เรื่องวีดีโอพรีเซนเทชั่นของเราที่ถ่ายไว้ บิ๊กส่งให้ชลดู ชลอยากจะให้ปรับให้เพิ่มตรงไหนไหม?”“ไม่อะ ก็ดีอยู่แล้ว”“เรื่องรูปในงาน ชลเลือกแล้วหรือยังจ๊ะ ว่าจะเอารูปไหนบ้างที่จะตั้งโชว์ รูปที่บิ๊กเลือกๆ ไว้กลัวไม่ถูกใจชล”“เลือกไปได้เลย บิ๊กเอารูปไหน ก็ตามใจบิ๊ก”“เอ่อ...”“แค่นี้นะบิ๊ก ชลมีธุระอะ ต้องดูหลานให้พี่ธาร พักนี้คงยังไม่ได้กลับบ้านหรอก นี่ชลก็ออกมาซื้อของเพิ่ม ไม่สะดวกคุย ไม่สะดวกแชทเท่าไหร่ บิ๊กจัดการไปเลยจ้ะ เราจ้างมืออาชีพมาทำ จ่ายไปขนาดนั้น ยังไงงานก็ออกมาดีอยู่แล้วล่ะ”“จ้ะ...งั้นบิ๊กไม่กวนนะ”“อือ แค่นี้นะ จัดการเองไปได้เลย ไม่ต้องถามชล ทุกอย่างตามใจบิ๊ก”เธอตอบเหมือนจะเอาใจเขา แต่จริงๆ คือปัดรำคาญ และตัดปัญหาไม่ให้เขาโทรมากวนใจเธออีก เมื่อเขาวางสายลง ชลกมลก็ถอนหายใจพรืดใหญ่ เธอเร่งความเร็วของรถให้มากขึ้น เพื่อตรงไปยังเป้าหมายเธออาสามารับพี่เขยที่สนามบิน ตอนนี้ธารกมลป่วยเป็นไข้หวัดใหญ่ต้องนอนในโรงพยาบาล ยัยหนูตัวน้อยอยู่ในมือพี่เลี้ยง เป็นโอกาสเล็กๆ ของเธอ ที่จะได้อยู่สองต่อสองกับอนพบ้าง
“พี่บิ๊กลองกล้องตัวใหม่ของบริษัทเราหรือยัง”เบญภรณ์เอ่ยถามขึ้น ขณะที่รับประทานอาหารกลางวันด้วยกัน ภาวิชเลื่อนจานอาหารออกหลังจากที่กินไปได้ครึ่งจาน แน่ล่ะ...ตอนนี้เขากำลังไดเอต อยากจะน้ำหนักลดลงอีกสักนิดหน่อย ก่อนถึงวันวิวาห์ ที่ใกล้จะมาถึงแล้ว วันที่เขารอคอย...“พี่ลองเอาไว้ในห้องครัว ห้องนอน แล้วก็ห้องโถง สามจุดน่ะ”เขาเปิดแอพพิเคชั่นให้กับหล่อนได้ดูถึงความคมชัดของกล้อง“มันควบคุมการทำงานให้หมุนได้ 360 องศา จากตรงนี้ด้วยนะ โปรแกรมก็ใช้ได้ดีเลยล่ะ ทดลองมาแล้วสองวัน แต่หัวหน้าบอกให้พี่ติดไว้สักเดือน ดูเอฟเฟคจากการใช้งานไปด้วย”“ถ้าเกิดว่ามันใช้งานได้ดี น่าจะขายดีเลยเนาะ แต่ราคามันก็...ตามคุณภาพนะพี่อ๋อ เราคงจะต้องเหนื่อยกันหน่อยกับการกระตุ้นยอดขาย”เบญภรณ์ว่า ตอนนี้หัวสมองของเธอเริ่มแล่นไหลไปแล้วว่า ควรจะนำกล้องระบบความปลอดภัยนี้ ไปเสนอที่ไหนได้บ้าง ราคาของมันค่อนข้างสูง คงจะเน้นบริษัทขนาด ห้างร้าน และกลุ่มคนที่มีฐานะ ถึงจะมีกำลังซื้อ “อืม...คนแรกที่พี่จะเสนอขายก็คือพี่อ๋อนี่ล่ะ” ภาวิชว่า เบญภรณ์หัวเราะคิก แล้วเอ่ยแหย่หยอก“แหม...หนนี้ปูพรมคนกันเองเลยนะพี่บิ๊กยอดทะลุแน่ๆ ได้คุ
พี่ว่าเราควรห่างกันสักพัก พี่มีจะต้องไปประชุมที่ต่างประเทศ ช่วงที่ธารอาจจะคลอดพอดี พี่ฝากชลดูแลหลานด้วยนะจ๊ะ เมียรัก ส่วนเรื่องข่าวในเพจ เราก็ทำเงียบๆ กันไป เดี๋ยวก็ซาไปเองเขาตอบข้อความของเธอมาเพียงแค่นี้ ไม่มีคำอธิบายใดๆ ว่าสาวๆ ที่เธอแคปส่งไปให้เป็นใคร แต่ก็ช่างเหอะ ไม่ใช่เวลาจะมาไล่บี้เขาตอนนี้ชลกมลถอนหายใจอย่างหงุดหงิด เธอปฏิเสธการเล้าโลมจากภาวิช โดยบอกว่าเธอกำลังจะมีประจำเดือน แล้วก็หนีออกมานั่งเล่นที่ระเบียงรับลม เขาขอถอยห่างจากเธอก่อน งดการใกล้ชิดในพักนี้...แล้วเธอจะทนได้ไหมนะเธอหลงเขาเธอรักเขามากชลกมลกัดริมฝีปาก น้ำตาคลอตาขึ้นมาอย่างน้อยใจ เธอส่งข้อความหาเขาเป็นการตัดพ้อต่อว่า รอเขาตอบกลับมา รอ และรออย่างอแง แค่พักเดียว ไม่กี่อาทิตย์ ทุกอย่างก็จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม รอให้งานแต่งของชล และธารคลอดก่อน...พี่ว่าข่าวก็จะเงียบๆ ไป เราก็จะเหมือนเดิมพี่อ๋อรักชลไหม?รักสิ รักมาก รักกว่าพี่ธารไหม?เธอถามไปแล้วกลั้นใจรอคำตอบ พี่ขาดชลไม่ได้ ส่วนธาร เขาก็อยู่ในที่ของเค้า ไม่เกี่ยวกัน ไม่มีใครแทนที่ใครได้พี่อ๋อรักเมียคนนี้ไหมบอกแล้วว่ารัก พอเถอะชล อย่าเพิ่งมาถามอะไร







