บททั้งหมดของ Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: บทที่ 101 - บทที่ 110

MIKYLA POV "MIKYLA, I need your answer. Hindi tayo pwedeng magtagal sa lugar na ito. Delikado." seryosong wika ni Arif sa akin Mariin ko namang naipikit ang aking mga mata. Hindi ko alam kung ano ba talaga ang isasagot ko sa kanya pero, bahala na. "Arif....hindi ko alam." naluluha ko nang sagot. Naguguluhan ako! "Gusto mo din ako diba? Sabihin mo sa akin, labag din sa kalooban mo ang paghihiwalay nating dalawa?'" seryosong tanong niya habang nakatitig siya sa mga mata ko "Arif..." "MIkyla, I think, I'm falling for you!" seryoso niyang wika. Kaagad namang nanlaki ang mga mata ko sa pagakabigla "A-ano?" mahina kong sambit "Sumama ka muna sa akin, please! Hayaan mong ipadama ko sa iyo ang pag-aalalaga ko sa iyo. Please?' seryoso niyang wika. Muli akong napapikit at nang muli kong idilat ang aking mga mata, dahan-dahan na akong tumango "Okay, sige, sasama ako sa iyo pero siguraduhin mo lang na hindi nila malalaman." seryosong bigkas ko. Kaagad naman siyang napangiti

MIKYLA POV MEDYO mahaba-habang paliwanagan at pagpapaintindi ni Arif sa akin bago ako pumayag sa gusto niyang mangyari Isa pa, papayag man ako or hindi sa ganitong set-up, alam ko din naman na wala na akong magagawa. Lalo na at mukhang naplano na ang lahat nitong si Arif. Bumaba kami ng kotse na maluwag na tinangap ko na sa puso ko na ang lugar na ito ay magiging tahanan ko na muna simula ngayong araw. At kaagad din naman akong ipinakilala ni Arif sa mga caretaker "Sir Arif...maligayang pagdating po." kaagad na wika ng matandang babae. Kung hindi ako maaaring magkamali, nas 50s na siya pati na din ang matandang lalaki "Nanay Tasing, Tatay Rudy, Delilah, si Mikyla po. Habang wala po ako, sana po ay alagaan niyo siya." seryosong wika ni Arif sa mga ito. Kaagad namang tumango ang dalawang matanda habang si Delilah naman ay tipid na ngumiti sa akin "Ikinagagalak ka naming makilala, Ma'am." magkapanabay na wika ni Nanay Tasing at Tatay Rudy. Si Delilah ay tahimik lang habang pi

MIKYLA POV "Kumain ka lang diyan, Ma'am." Mahinang wika ni Manang habang inilalapag ang bagong lutong pagkain sa mesa. Bago ako bumaba dito sa kusina, ilang minuto muna akong tulalang nakaupo sa gilid ng kama. Kanina paulit-ulit akong naghahalungkat ng mga laman ng isa sa mga balikbayan box, umaasang baka may makita akong kahit anong makapagpapakalma sa isip ko. Kahit na isang lumang cellphone, charger, o kahit anong pwedeng gamitin para makausap ang mga magulang ko. Pero wala. Puro damit ko lang ang laman at ilang mga personal na mga gamit. Plano ko sanang tanungin si Manang kung may alam ba siya sa totoong plano ni Arif sa akin. Ngunit nang makita ko ang maamo niyang mukha, bigla akong nagdalawang-isip. Mukha naman siyang mabait. At nakakahiya namang magtanong ng mga ganoong bagay gayong kakakilala pa lamang namin. Kaya sa halip, ibang tanong ang lumabas sa bibig ko. "Manang, kumusta po ang buhay dito? Talaga po bang walang mga kapitbahay?" seryoso kong bigkas.

MIKYLA POV "HINDI mo ako maintindihan eh! Hindi mo alam kung gaano kahirap ang sitwasyon ko! Para akong nasa isang lugar na hindi ko na alam kung ano ang nangyayari sa outside world! Pakiramdam ko, para akong isang preso. Naka house arrest nga lang! Arif, one month na ako dito at akala mo ba, natutuwa ako sa sitwasyon ko?" galit kong sigaw sa kanya. Hindi naman siya nakaimik pero nakikita ko pa rin sa mga mata niya ang matinding pagkadismaya at galit. Kaya naman, muli akong nagsalita "Iuwi mo na ako sa amin!" seryoso kong wika. "NO!" walang paligoy-ligoy din niyang sagot "No? Arif...ano ba talaga ang plano mo liban sa balak mo akong itago dito habambuhay?" galit kong sigaw sa kanya "Mikyla, paulit-ulit na lang ba tayo? Sinabi ko naman sa iyo na para sa iyo itong ginagawa ko eh! Para sa relasyon natin ito at walang sino man ang pwedeng maghihiwalay sa aking dalawa!'" seryoso niyang wika. Imbes na matuwa sa sinabi niya, mas lalong sumiklab ang inis sa puso ko. "Para sa a

MIKYLA POV "M-Mikyla? Ikaw ba 'yan? Nasaan ka? Kumusta ka na? Bakit ngayon ka lang tumawag? Sunod-sunod na tanong ni Zyra mula sa kabilang linya. Nanginginig ang boses niya, halatang pinipigilan ang matinding emosyon. Napalunok ako kasabay ng mariin kong pagpikit ng aking mga mata habang mahigpit na nakahawak sa cellphone. Hindi ako makasagot. Pakiramdam ko, sa sandaling ibuka ko ang aking bibig, wala nang ibang lalabas kundi ang hikbi at pag-iyak na ilang linggo ko nang pilit kinikimkim. "Mikyla? Ano'ng nangyari sa'yo? Sabihin mo sa akin." muling wika niya sa kabilang linya. Pilit ko namang pinapakalma ang sarili ko. Alam ko kasing hindi makatulong ang pag-iyak sa sitwasyon ko ngayun eh. Kausap ko na si Zyra at alam kong magiging maayos na ako. "Z-Zyra..." halos pabulong kong sambit. Mariin akong napapikit at kaagad na dumaloy ang masaganang luha mula sa aking mga mata. "Salamat sa Diyos... buhay ka." muling wika ni Zyra. “A-ano ang ibig mong sabihin?” gulat kong tanong