All Chapters of Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: Chapter 111 - Chapter 120

MIKYLA POV “NASAAN KA NGAYON? Susunduin ka namin.” maya-maya'y muling tanong ni Zyra mula sa kabilang linya. Bakas ang matinding pag-aalala sa kanyang boses. Muling pumatak ang aking mga luha. “Hindi ko alam…” mahina kong sagot. “A-ano? Paanong hindi mo alam?” naguguluhan niyang tanong. “Hindi ko talaga alam. Hindi sinabi ni Arif kung nasaan kami. Ang alam ko lang, napakalayo ng lugar na ito sa kabihasnan, at wala akong ideya kung paano ako makakaalis dito,” nanginginig kong paliwanag. “Ano ba, Mikyla? Bakit ka kasi sumama sa kanya?” tanong ni Zyra. May bahagyang paninisi sa kanyang tono, ngunit higit sa lahat ay ramdam ko ang labis niyang pag-aalala. “I’m sorry, Zyra. Hindi ko na alam ang gagawin ko. Pakiusap, tulungan mo akong makaalis dito.”wika ko sa kabila ng aking paghikbi. “Okay... sige. Kapatid kita. Alam mong hindi kita matitiis. Gagawa ako ng paraan para ma-locate kung nasaan ka.” seryoso niyang sagot sa akin. Lalo akong napahagulhol ng iyak nang marinig ko

MIKYLA POV Habang naririnig ko ang mahinang pag-iyak ni Delilah, tahimik din naman akong lumuluha. Patuloy na tumatakbo sa isipan ko ang narinig ko kanina. Si Arif..siya ba talaga ang may gustong patayin ako? Pero bakit niya idinamay sila Manang? Kung ako ang pakay nila, dapat, hindi na lang sila nandamay ng inosenteng tao. Sa naisip kong iyun, mariin kong naikuyom ang kamao ko. Wala namang ibang nakakaalam sa lugar na ito kundi si Arif lang eh. At siya din ang nabangit kanina ng mga tao na hanapin ako para patayin. Sa naisipi kong iyun, hindi ko na mapigilan ang mapahagulhol ng iyak. Ano ba talaga ng kasalanan ko dito sa mundo at bakit ako pinaparusahan ng ganito? Naging mabuting anak at indibidwal naman ako eh. Wala din naman akong inaagrabyadong tao. Pero bakit puro problema na lang ang kinakaharap ko nitong mga nakaraang araw? And now, heto ako..kasama si Delilah, hindi alam kung saan patutungo at hindi alam kung ano ang mga posibleng mangyari sa amin. "Hanapin n

MIKYLA POV SABI ko sa sarili ko, hindi ako iiyak. Pero habang nag-iisa ako dito sa loob ng silid, muli na naman akong napahagulhol. Sa isang iglap, kay laki ng ipinagbago ng buhay ko At lahat ng ito dahil kay Arif Fulgencio. Nag-umpisa sa pagiging substitute bride at bigla na lang nanganib ang buhay Muli kong naalala sila Mang Rudy at Manang Tasing. Feeling ko, nang dahil sa akin kaya sila napahamak. Si Delilah? Kumusta na kaya siya? "Arif, ang sama ko! Kinamumuhian kita!" mahina kong sambit. At nasa ganoon akong senaryo nang marinig ko ang muling pagbukas ng pintuan ng kwarto. Pasimple ko namang pinunasan ang luha sa aking mga mata. Muling pumasok si Ate Anita na may dalang umuusok ng pagkain. "Mikyla, tinawagan ko si Doctora. Ibinalita ko sa kanya na gising ka na at sabi niya kumain ka na daw muna." wika niya. Napasulyap ako sa umuusok na pagkain na nasa bowl at kaagad akong nakaramdam ng gutom. "Salamat po" kaagad ko ding sagot. Tinulungan niya akong makabangon ng k

MIKYLA POV "IHA, kung sakaling buntis ka, huwag na huwag mong idamay ang batang iyan sa kung ano man ang nararamdaman mong galit." seryosong wika ni Doctora Amor del Rosario. Napansin marahil niya ang pag-aalinlangan sa aking mukha kaya nasabi niya ang bagay na iyun Mariin ko namang naipikit ang mga mata ko. Sa totoo lang, naguguluhan ako. Kay dami nang mga nangyari tapos malalaman ko pa ngayun na buntis ako? "Huwag kang matakot. Hindi ba't sinabi ko naman sa iyo na hanga't kailangan mo ng tulong , nandito lang ako." seryoso niyang muling wika Hindi ko na naman tuloy mapigilan ang maluha. Oo, sinabi niya na nandito lang siya pero nakakahiya naman kung sasandal ako sa kanya. Pero, may pagpipilian ba ako? Sa pagkakataon na ito, alam ko sa sarili ko na wala akong ibang matatakbuhan "Isilang mo muna ang batang iyan and after that, tsaka ka magdesisyon ng mga bagay-bagay. Sa ngayun, kailangan mong ipagpalagay ang kalooban mo." muling wika niya Hindi ko na naman mapigilan ang m

MIKYLA POV PAGKATAPOS ng halos kalahating araw na pagbiyahe, nakarating din kami sa aming paroroonan. Sa isang exclusive subivision sa Quezon City ako dinala ni Doctora Amor del Rosario. May dalawang palapag ang nasabing bahay at may mataas na gate. "Dito ka..huwag kang mag-aalala, safe ka dito. Regarding naman sa panganganak mo, inayos ko na iyun. Sa kabilang kwarto ka manganganak at may kaibigan akong doctor na pwedeng magsagawa noon para sa iyo." wika niya sa akin "Doctora Amor, salamat po. Siguro, kung wala po kayo, hindi ko na po alam kung ano na ang nangyari sa akin." naluluha kong wika. "Mikyla, simula noong tinulungan kita, hindi ako naghahangad ng kahit na anong kapalit. Simula noong kinupkop kita, hindi na din iba ang turing ko sa iyo." seryoso niyang wika. Hindi naman ako nakaimik "And besides, ilang buwan na tayong magkasama. Masyadong formal kung tatawagin mo akong doctora." nakangiti niyang wika. " Pwede mo akong tawaging 'Tita' para naman kahit papaano, mara