บททั้งหมดของ Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: บทที่ 81 - บทที่ 90

MIKYLA POV Para bang may humigpit na kamay sa aking dibdib. Ilang segundo akong natigilan habang nakatitig lamang sa cellphone. May bahagi ng isip kong gustong huwag na iyong sagutin. Ngunit alam kong hindi rin siya titigil hangga't hindi ko sinasagot ang tawag. Napabuntong-hininga ako bago tuluyang pindutin ang answer button. "Hello?" malamig kong sambit. Agad kong narinig ang mababang tinig ni Arif mula sa kabilang linya. "Mikyla... where are you?" Hindi naman ako nakasagot. Lalo na at hindi ko din naman malaman kung ano ang sasabihin ko dito kay Arif eh. "Bakit wala ka sa kwartong inilaan para sa iyo?" muling tanong ni Arif mula sa kabilang linya. Ramdam ko kung gaano kaseryoso ang boses niya. Hindi ko mapigilan ang mariin na maipikit ang aking mga mata at kasabay noon ay muli na namang bumalik sa aking alaala ang eksenang nasaksihan ko kanina. Si Arif at Olga at ang chukchakan ng dalawa! Muli ko na namang naramdaman ang biglang paninikip ng aking dibdib. Pagk

MIKYLA POV "MIKYLA, may problema ba?" Kunot-noong tanong ni Pinky nang mapansin niya ang bigla kong pagiging balisa. Kanina lang ay nakikitawa pa ako sa kanila, pero ngayon ay hindi na ako mapakali. Mabilis akong napailing at pinilit na ngumiti. "Wala. Walang problema," sagot ko, kahit ramdam kong nanginginig ang boses ko. "Enjoy lang kayo, guys. May tatawagan lang ako." Hindi na ako naghintay ng anumang tanong mula sa kanila. Agad kong dinampot ang cellphone ko at mabilis na lumabas ng bar. Kailangan kong makausap si Arif. Baka mamaya, totohanin niya ang sinabi niya na ipapahanap niya ako sa kanyang mga tauhan. Nag-uumpisa pa lang akong nag-enjoy na kasama ang mga kaibigan ko. Paglabas ko ng bar ay saka ko lang napansin ang malakas na ulan. Bumungad sa akin ang malamig na hangin at mga patak ng tubig na agad dumampi sa aking balat. Napayakap ako sa sarili ko. Pakiramdam ko ay mas lalo akong nilalamig, hindi dahil sa ulan kundi dahil sa kaba na bumabalot sa buong pagk

MIKYLA POV “Saan ka galing?” walang emosyon na tanong niya sa akin. At alam ko na kapag ganito siya…alam kong galit siya. Sabagay, kitang kita naman iyun sa awra niya. “A-Arif... nandito ka?” kinakabahan kong tanong. Pinilit ko ang sarili ko na kumalma. Siguro naman, hindi niya ako sasaktan diba? First time palang naman akong inumaga, este tinanghali ng uwi kaya sure ako na maiintindihan niya naman siguro ako. “Bahay ko ito. Dito ako nakatira, at natural na dito ako uuwi.” seryoso pero malamig ang tono ng boses na sagot niya sa akin. Hindi ko naman mapigilan ang mapalunok ng sarili kong laway dahil sa kaba. “Bakit? Parang nagulat ka sa presensya ko? May ginawa ka bang hindi kaaya-aya kaya parang guilty ka ngayun?” muli niyang tanong sa akin. Sunod-sunod naman akong umilng. “Hi-hindi! Wala…wala…” kinakabahan kong sagot. Pakiramdam ko ay unti-unting nawawalan ng hangin ang paligid. “Saan ka galing?” muling tanong niya. Sa pagkakataon na ito, mas mababa ang boses niya. Mas m

MIKYLA POV "HINDI! Hindi mo ito pwedeng gawin sa akin ARif. Kung itutuloy mo iyang plano mo, magagalit na talaga ako sa iyo!" galit kong bigkas. Kaya lang, parang walang narinig si Arif. Narinig ko na lang ang tuluyang pagkapunit ng suot kong blouse. At ang mga labi niyang kanina sa leeg ko ay tuluyan nang bumaba patungo sa aking dibdib. "Huwag! huwag!" galit kong sigaw. Nakasabunot ako sa kanyang buhok at pilit kong inilalayo ang labi niya sa katawan ko. Nakahiga na ako dito sa kama, at kahit na anong gawin tulak, walang epekto kay Arif. Para siyang isang malaki at mabigat na troso na hindi manlang matinag sa ibabaw ko "Ahhh! Diyos ko! Ano ang ginagawa mo sa akin?" halos pasigaw kong sambit. Lalo na nang maramdaman ko na lang na bigla na lang nilamas ng isa niyang kamay ang isa sa mg boobs ko. At ang labi niya naman ay nasa kabilang dibdib ko. Pinapalibutan niya ng halik ang aking nipple na labis na nagbigay sa akin ng kakaibang kilabot Ilang beses na akong nagmakaawa

MIKYLA POV "MIKYLA!" tawag sa akin ni Arif sa pangalan ko pero hindi ko siya pinansin Talagang nagtagumpay siyang angkinin ako kanina at heto ako ngayun, tahimik na lumuluha habang nakahigang nakatalikod sa kanya Ramdam ko ang sakit ng buo kong katawan pati na din ang kirot ng aking pagkababae Halimaw itong si Arif, ang akala ko talaga kanina, titigil siya kasi umiyak ako at naktia naman niyang nasaktan ako pero, hindi! Hinayaan niya akong magpahinga saglit tapos itinuloy niya pa rin Ni hindi niya man lang naintindihan kung gaano kasakit iyun. Ang saklap! Kaya ako heto, tahimik na umiiyak habang paulit-ulit na minumura sa isipan ko kung sino ba ang nasa likod nang pagpapadala ng mga larawan na iyun. "Sorry!" abala ako sa kaka-emote nang muling nagsalita si Arif mula sa likuran ko, Nakatunghay siya sa akin at pilit niyang tinitingnan ang mukha ko pero kaagad kong hinila ang isang unan at isinubsob ko ang mukha ko doon Bahala siya sa buhay niya..hindi ko talaga siya ka