Alle Kapitel von Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: Kapitel 151 – Kapitel 160

MIKYLA POV "MA, palagay niyo po kaya, nagdududa na si Arif sa akin?" tanong ko kay Mama Amor. Nandito na kami sa mall at kasalukuyan naming pinapanood ang triplets na nasa loob ng skating rink. Kitang kita ko ang tuwa sa mga mata nila habang gumagawa sila ng sarili nilang exhibition. "Noong nasa South Korea pa kami, isa sa mga libangan ng triplets ang skating. At mabuti na lang talaga at meron dito niyun sa mall na napuntahan namin ngayun "Bago na ang mukha mo, natural, hindi ka na niya makikilala." nakangiting sagot ni Mama sa akin. "Pero, kailangan mo pa ring mag-ingat, Iha! Minsan, kung hindi ka man nakilala ni Arif Fulgencio dahil bago ang mukha mo, baka mamaya, makilala ka ng puso niya." muilng wika niya Kaagad din namang napakunot noo ako. "Ma, ano po ang ibig niyong sabihin?" "Iha...nakilala ka nga ng dati mong alagang aso eh. Nag-aalala din ako baka makilala ka din ni Arif lalo na kapag palagi kayong nagkikita." seryosong sagot nya Hindi ko naman mapigilan

MIKYLA POV Para may katuturan ang pagpapaalam ko kay Mama Amor na may bibilhin lang, nagpasya na din akong mamili na lang din muna. Binili ko na din ang sandals na nagustuhan ko and then, lumapit ako sa ibang boutique para bilhan din ng mga damit ang kambal. Si Mama Amor naman ay bag ang binili ko sa kanya Pagkatapos kong magshopping, muli akong bumalik sa kinaroroonan nila Mama Amor. At sakto naman dahil palabas na ang triplets mula sa loob ng skating rink. "Tapos na ba?" masigla kong wika. Huli na nang mapansin ko kung sino ang katabi ni Mama Amor. Walang iba kundi si Mrs. Femmy Fulgencio? "Ano ang ginagawa niya? Bakit siya nandito?" mahina kong tanong sa aking isipan "Mommy, sa weekend, balik po tayo dito ha??" malambing na wika ni Oceana sa akin. Kaagad din naman akong tumango "Sure..." sagot ko. Pagkatapos noon, nakangiti kong ibinaling ang tingin ko kay Mrs. Femmy na noon ay tahimik lang habang palipat-lipat ang tingin sa triplets. Na feeling ko nga, hindi niya napa

MIKYLA POV "ANAK, ikaw na muna ang bahala sa mga apo ko ha? Gusto ko sanang samahan ka sa paghatid sa kanila sa School kaya lang may importanteng kliyente na naghihintay sa akin sa South Luzon branch natin." wika ni Mama Amor sa akin Halatang nagmamadali siya kaya nakangiti ko naman siyang nilapitan "Don't worry po, Ma. Ako po ang bahala! At bigyan niyo lang po ako ng isang buwan pa...ako na po ang magmamanage sa lahat ng branch para makapagpahinga na din po kayo." nakangiting sagot ko "Naku, ikaw talagang bata ka. Sige, pero aasahan ko din iyan ha? One month and retired na ako sa trabahong ito at gusto ko na lang na alagaan ang mga apo ko." nakangiting sagot niya. Kaagad din naman akong tumango "Opo...at mag-ingat po kayo, Ma." sagot ko. Hinalikan ko siya sa pisngi at tuluyan na siyang sumakay ng kotse Wala namang ikabahala kahit na medyo malayo ang pupuntahan ni Mama dahil may driver siya. May dalawa din siyang mga bodyguard. "Ako naman, sumakay na din ng kotse. Nag

ARIF FULGENCIO POV KINABUKASAN MAAGA pa lang, gising na ako. may pupuntahan kami ngayung araw. Iyun ay ang iskwelahan kung saan pumapasok ang mga anak ni Mikyla del Rosario Ewan ko ba, simula noong nakita ko ang mga batang iyun, iba na ang kutob ko. Hindi ko lang mawari kung ano...lalo na at para sa akin ang kanilang Ina ay isa pa ring istranghero. Naligo lang ako at kaagad na kaming bumiyahe patungo sa Iskwelahan kung saan pumapasok ang triplets. Halos isang oras din kaming matiyagang naghintay bago namin namataan ang pagdating ng sasakyan ni Mikyla del Rosario "Kung ganoon, siya nag personal na naghahantid sa mga anak niya?" seryosong tanong ko kay Giovann "Yes, Boss." sagot naman ni Giovann Tumango lang ako at muling napako ang paningin ko sa dalawang batang lalaki. At habang tinititigan ko sila, parang may kung anong magnet na humihila sa akin Gusto ko silang hawakan. Gusto ko silang makausap.. Gusto ko ding malaman kung sino ang ama nila. Hinintay lang namin na

ARIF FULGENCIO POV Uncle. Tinawag niya akong Uncle. Hindi ko napigilan ang mapangiti. Hindi ko inaasahan na sa simpleng salitang iyon ay para bang may kung anong unti-unting natutunaw sa matagal nang nagyeyelong bahagi ng puso ko. Mukhang hindi nasayang ang pagpunta ko rito. Hindi rin nasayang ang maliit na effort na ginawa ko para sa kanila. Kahit papaano... unti-unti na yatang lumalambot ang loob nila sa akin. At isa pa...sa wakas ay naliwanagan na rin ako. Ang batang laging nakakunot ang noo at parang may kaaway sa buong mundo ay si Blaze. Samantalang ang palangiti, madaldal, at mas madaling pakisamahan ay si Skyler. Finally. hindi na ako mapapahiya sa pagtawag sa maling pangalan. "Okay... fine." napabuntong-hiningang sabi ni Blaze. "Thank you sa food, Uncle." Bahagya pa siyang yumuko bilang pasasalamat bago binuksan ang food box niya. Napangiti ako. Kahit sa paraan niya ng pagpapasalamat, ramdam kong hindi siya sanay magpakita ng emosyon. Parang may pader na