Alle Kapitel von Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: Kapitel 161 – Kapitel 170

ARIF FULGENCIO POV "Dinig ko, may tatlo siyang anak, at siguro, may asawa na din siya. Ayaw ng pamilya Fulgencio ng iskandalo kaya bakit ayaw mong maghanap ng ibang babae?" seryosong tanong ko sa kanya Napansin kong saglit siyang natigilan. Pagkatapos noon, tumitig siya sa akin at hilaw na tumawa "May anak siya pero dinig ko, wala siyang asawa. Tsaka, dinig ko, masarap daw magmahal ang mga single Mom kaya ayos na sa akin iyun. Aanhin ko naman ang dalaga kung hindi naman kasing ganda ni Mikyla." nakangiti niyang wika Kung hindi lang matinong tao itong si Timothy, baka nabatukan ko na ito eh. Pero hindi, maayos siyang tao. Kahit na anak sa labas, nagbigay din ito ng karangalan sa pamilya Katunayan nga, may sarili itong negosyo eh. Hindi umaasa sa pera ng mga Fulgencio para mabuhay ng maalawan Kaya wala talagang dahilan para hindi ko siya kausapin ng maayos sa tuwing nagkakaharap kami "Wala pa akong experience na manligaw ng single Mom kaya hindi ko alam kung ano ang gagawi

MIKYLA POV "LIZA, lalabas lang ako ha? Ikaw na muna ang bahala dito." bilin ko kay Liza habang bitbit ko ang aking bag. "Yes, Doc. Ako na po ang bahala dito." sagot din naman niya sa akin. Tumango lang ako at tuluyan na akong lumabas ng clinic Direcho ako sa aking kotse at sumakay. At ilang saglit lang, pinasibad ko ang sasakyan sa way na hindi ko alam kung saan papunta. Ang gusto ko lang ngayun ay makahanap ng lugar kung saan pwedeng magmuni-muni. Sa loob ng walong taon, walang naging day off ang buhay ko. Umiikot ang mundo ko sa pag-aalaga sa triplets, sa pag-aaral at nang maka graduate, nagpursige ako para maging isang magaling na cosmetic surgeon. At ngayun, pagkatapos namin mag-usap ni timothy, parang may kung anong mabigat na bagay na bigla na lang dumagan sa dibdib ko Kay hirap isipin na may isa na namang Fulgencio ang gusto yatang manggulo sa mundo ko. Parang gusto ko na tuloy pagsisisihan kung bakit pa ako bumalik dito sa Pinas Tahimik ng ang mundo namin ng tri

MIKYLA POV “Ewan ko sa iyo, Mr. Arif Fulgencio. Feeling ko, naglolokohan na lang tayo eh. Sige na, mauna na ako sa iyo.” Seryoso kong wika at akmang maglalakad na ulit ako paalis nang muli na naman niya akong hawakan. Sa pagkakataon na ito, hindi na sa kamay ko kundi sa braso na “Ano ang ginagawa mo? Bitiwan mo nga ako!” yamot kong wika. “Bakit gusto mo akong takasan? Natatakot ka ano?” nakangisi niyang tanong “Ano ba iyang mga sinasabi mo? Hindi kita maintindihan!’” seryosong sagot ko “Hindi maintindihan? Talaga?” ‘Talaga! Kaya, pwede ba Mr. Fulgencio, bitiwan mo nga ako! Ang dami nang nasayang na oras sa akin nang dahil sa iyo. Kung hindi ka busy, manahimik ka.” yamot kong wika. “Bakit parang feeling ko, iniiwasan mo yata ako, Miss del Rosario. Don’t tell me na natatakot ka sa akin?” imbes na pakingan niya ang sinabi ko, ibang kataga naman ang lumabas sa bibig niya. At ang kamay niya ay patuloy pa rin na nakahawak sa kamay ko. “Bakit naman kita iiwasan? Sino ka ba?

MIKYLA POV "ANO ba ang problema mo, ha? Bakit bigla ka na lang humarang sa harapan ko? Paano kung nabangga ko ang sasakyan mo? Kasalanan ko na naman?" galit- galitan kong singhal kay Arif matapos kong tuluyang ibaba ang salaming bintana ng aking kotse. Sa sandaling ito, alam ko sa sarili ko na wala akong choice kundi ang harapin siya. Ngunit hindi siya natinag. Blanko ang ekspresyon ng kanyang mukha habang nakatitig siya sa akin. Ang dati niyang maiinit na mga mata ay napalitan ng malamig at seryosong titig na tila kayang basahin ang bawat kasinungalingang pilit kong itinatago. "Mikyla..." mahina ngunit madiin niyang sambit. "Hanggang kailan ka magpapanggap na ibang tao ka?" Parang may nagyelong tubig na ibinuhos sa buo kong katawan. Unti-unting nanlaki ang aking mga mata habang bigla akong nanigas sa aking kinauupuan. "A-Ano... ano'ng ibig mong sabihin?" pilit kong tanong kahit ramdam kong nanginginig ang boses ko. Isang mapait na ngisi ang gumuhit sa kanyang labi.

MIKYLA POV "Ano? Ano ba ang sinasabi mo? Anong ipapatay? Hindi kita maintindihan." Kunot noo niyang tanong. Na para bang gulat na gulat siya sa sinabi ko. Pero, hindi…magaling siyang magkunwari. Alam ko, nagkukunwari siya na walang nalalaman. Malinaw pa ang mga nangyari walong taon na ang nakaraan. Malinaw pa sa balintataw ko ang takot at kawalan ng pag-asa. Ang muntik ko nang pagkamatay pagkatapos kong tumalon sa bangin na iyun. “Gusto mo akong ipapatay eight years ago diba? Arif, bakit? Ano ba ang nagawa kong kasalanan sa iyo at bakit gusto mo akong patayin? Ha?” umiiyak kong wika sa kanya. Kaagad din naman siyang napailing. “Naniwala ako noon sa lahat nga mga sinabi mo. Sabi mo, mahal mo ako…pero, bakit? Bakit mo sinira ang tiwalang iyun? Sinabi ko naman sa iyo na hindi na ako magpapakita sa iyo kapag divorced na tayo. Pero, bakit mo pa ako hinahabol? Sabi mo, poprotektahan mo ako? Pero, bakit mo ipinadala ang mga armadong lalaking iyun para wakasan ang buhay ko?” umiiy