Alle Kapitel von Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: Kapitel 171 – Kapitel 180

MIKYLA POV "HINDI ako ang gustong magpapatay sa iyo, MIkyla. Naalala ko pa ang huli kong pagdalaw sa iyo noon. Alam kong nagalit ka dahil umalis kaagad ako. Gusto mo na ding umalis sa lugar na iyun pero, hindi ako pumayag. Alam mo ba kung bakit ko ginagawa ang bagay na iyun?" seryosong tanong niya Kaagad din naman akong umiling "Iyun dahil ayaw kong mawala ka sa akin. Habang itinatago kita, binabalak na din nila Lolo Fulgencio na ipakasal ako kay Olga. Bilang head ng pamilya Fulgencio, dapat may maipakita akong asawa sa lahat. Kaya, kahit na labag sa kalooban ko, sinunod ko ang nais nila." seryoso niyang wika. Hindi ko naman mapigilan ang maluha sa mga sinasabi nya. Kung totoosin labas naman na sana ako sa usaping iyun eh. "Halos mabaliw ako sa kakahanap sa iyo noon. HIndi ko matangap na baka may nangyari nang masama sa iyo." muli niyang wika "Arif...." mahina kong sambit. "Please, MIkyla, magtiwala ka sa akin. Promise, ha-huntingin natin ang kung sino man ang nasa likod

MIKYLA POV 'ANO na naman ito?" yamot kong tanong kay Arif. Heto na naman kami sa heirloom nila. Binawi na nila ito sa akin tapos gusto na naman nilang ibalik! "Ayaw ko nito." yamot kong wika. Mabilis kong hinubad ang nasabing singsing at ibinato pabalik sa kanya. Napansin ko naman ang kaagad na pagsalubong ng kilay niya na para bang hindi siya natutuwa sa ginawa ko Well, hindi lang naman siya ang natutuwa eh. Ako din! "Mikyla---- "Arif, hindi ako tatanggap ng kahit na ano sa angkan niyo. Hiwalay na tayo at kung may balak kang ibalik sa dati ang lahat, hindi na ako pumapayag. Tapos na ang responsibilidad ko sa pamilya niyo kaya tigilan niyo ako." muli kong wika Hindi na naman na siya sumagot pero ramdam ko ang biglang pagbigat ng kanyang awra. Ako naman itinoon ang buo kong attention sa labas ng sasakyan Malapit na kami sa iskwelahan ng triplets at ngayun pa lang kailangan ko na yatang pag-isipan kung paano ko ba ipapakilala itong si Arif sa mga anak niya "Haysst, ang h

MIKYLA POV "ANO ANG GINAGAWA MO? Hindi ba't sinabi ko sa iyo na huwag mo na munang sabihin sa kanila ang katotohanan? Bakit ba palagi mo na lang akong pinangungunahan!" yamot kong wika kay Arif Talagang pinauna ko ang triplets sa pagsakay sa sasakyan para makumpronta itong si Arif eh. Dahil mamaya, alam kong hindi ko siya makakausap ng ganito kapag nasa harapan na kami ng triplets. Kailangan ko talagang masabi sa kanya ang mga gusto kong sabihin dahil feeling ko, kay bilis ng lahat Kailan lang, nalaman niya ang tungkol sa pagkakaroon ng anak namin at ngayun, heto na siya, nagpakilala na kaagad na siya ang ama at tinangap naman siya ng triplets ng walang pag-aalinlangan. Ganoon lang kabilis ang lahat-lahat Na para bang nasayang lang ang walong taon kong pagtatago sa kanya. Ni hindi ko man lang napahirapan itong si Arif. Na ang lahat na lang yata ay pumapabor pa rin sa kanya "Ano ang masama? Ako naman talaga ang ama nila at nakita mo ba ang reaction ng mga anak natin? Tuwang

THIRD PERSONS POV INUTIL! Binigyan kita ng walong taon para mapalapit kay Arif pero ano ang nangyari? Wala! Wala!' galit na sigaw ni Timothy sa babaeng kaharap niya. Ang dating maamo at palangiti niyang hitsura ay napalitan ng bangis. Walong taon...matagal-tagal na ding panahon ang pagtitimpi na ginawa niya para lang mapasakanya ang buong Fulgencio! Pero, hindi talaga pumapanig sa kanya ang kapalaran kahit na ano ang gawin niya "Timothy!" naluluhang wika ng babae! Ang babaeng walang iba kundi si Olga na ngayun ay nanginginig na sa takot. "Ni hindi ka din niya ma-buntis! Para ano pa at nanatili ka sa posisyon na iyan kung wala ka naman palang kwenta." muling wika niya sa babae. "Ginawa ko naman ang lahat pero naging bato si Arif. Ayaw niya sa akin. Wala siyang ibang iniisip kundi ang babaeng iyun. Ang dating asawa niyang si MIkyla Ventura." naluluhang wika ni Olga Kinakabahan siya at the same time, natatakot din siya. Dahil kapag umatras si Timothy sa pagtulong sa kanya,

MIKYLA POV“Mas magandang nagkakaintindihan tayo. Alam mo namang wala akong ibang hangad kundi ang mapabuti ang kalagayan ng triplets.” mariin at seryoso kong wika. Hindi ko inaalis ang tingin ko kay Arif, para iparamdam sa kanya na wala akong ibang iniisip kundi ang kapakanan ng mga anak namin.Bahagya siyang tumango bago tuluyang nagsalita.“Don’t worry. Iyon din ang gusto ko. Mikyla, pangako…” Sandali siyang huminga nang malalim, tila tinitimbang ang bawat salitang bibitawan. “Sa ngalan ng mga anak natin… gagawin ko ang lahat para maprotektahan kayo.”Seryoso din ang kanyang mukha. Wala na sa kanya ang dating ng isang taong basta nangungusap lamang. Sa paraan ng pagtitig niya sa akin, para bang buong-buo ang paniniwala niya sa sarili niyang pangako.Kaagad din naman akong tumango.Full of promises.Pero kahit anong pilit kong kumbinsihin ang sarili ko na baka sa pagkakataong ito ay iba na, may isang bahagi sa akin na nananatiling maingat. Itinatak ko sa isipan ko na hindi lahat n