Lahat ng Kabanata ng Let Me Go, Mr. Arrogant, I'M NOT YOURS: Kabanata 131 - Kabanata 140

ARIF FULGENCIO POV "MIKYLA, nasaan ka na?" paulit-ulit kong tanong sa hangin. Nandito ako sa gilid ng bangin kung saan ayun kay Giovann , dito tumalon si MIkyla. Sa ilalim nito ay malawak nang karagatan na nagkokonekto na umano sa iba't-ibang karatig na mga probensya Mula din sa aking kinataayuan, natatanaw ko din ang isang lumang rest house na pagmamay-ari ng mga del Rosario. Nakatirik iyun sa gilid ng dalampasigan kung saan, sa gilid din nito ay matatagpuan ang isang malaking bato "Boss, ang Mommy niyo po, nasa kabilang linya." kaagad akong napabaling ng tingin nang magsalita si Gueller sa tabi ko. Dali-dali kong tinangap ang cellphone para kausapin ang nasa kabilang linya "Mom-----" seryoso kong wiika "Arif, ano ba ang nangyayari sa iyo? Sinabi sa akin ng caregiver ng Lolo mo na bigla na lang daw inatake ang Lolo mo sa puso kaya isinugod nila sa hospital." tarantang wika ni Mommy Mariiin ko namang naipikit ang aking mga mata. Kanina, noong nakausp ko si Lolo, okay pa si

MIKYLA POV "AKO nga pala si Zyra Ventura. Pareho ng School ang mga anak mo at anak ko at sana, maging makaibigan sila." Friendly na wika ni Zyra sa akin. Kung alam niya lang, na ako ito. Si Mikyla na kakambal niya Gayunpaman, kagaya ng paulit-ulit kong pangako sa aking sarili. HIndi ko hahayaan na malaman nila kung sino ba talaga ako Patay na ang dating si Mikyla Ventura at ako na ngayun si MIkyla del Rosario Kailangan kong panindigan ang bagong ako lalo na at buhay at kinabukasan ng triplets kong mga anak ang nakasalalay. Isa pa, sa mundong ginagalawan namin, hindi ko din alam kung gaano na ba kalalim ang ugnayan ng mga Ventura sa mga Fulgencio "Mikyla...my name is Mikyla del Rosario." nakangiting bigkas ko din. Napansin kong natigilan si Zyra. Pinakatitigan niya ako bago sunod-sunod na umiling "Wow small world. Imagine, ang dami talagang kapangalan ng namayapa ko nang kakambal. Mikyla, at alam mo hindi ko alam kung nagkataon lang ba pero parang ka-boses mo din siya."

MIKYLA POV "YOU'RE so beautiful, Mommy!" tuwang tuwa na bigkas ni Oceana habang pinagmamasdan niya ako. Ready na kaming dalawa ni Mama Amor na pumunta sa party ni Don Fernando Fulgencio at sa totoo lang, kanina pa kumakabog ang dibdib ko sa kaba Paano ba naman kasi, alam ko na ano mang oras, makikita ko na ang mga taong dati kong kakilala. At hindi ko din talaga alam kung kaya ko ba silang pakikiharapan. "Thank you, babies! Kayo ha..matulog ng maaga dahil bukas, mamamasyal tayo sa amusement park." nakangiti kong wika "Wow! Talaga, Mommy?! Did you hear that, Skyler, Blaze? We're going to the amusement park tomorrow." excited ulit na bigkas ni Oceana. Hayyy, napakadaldal ng anak kong ito "Yes, we heard that, which is why we should go to bed early so we have more energy tomorrow." sagot din naman kaagad ni Blaze Hindi ko naman mapigilan ang mapangiti. Hindi ko talaga inaasahan na ganito pala kasaya ang magkaroon ng tatlong anak na magkamukha Bawat araw na nagdaan ay spec

MIKYLA POV Samut-saring damdamin ang lumulukob sa dibdib ko habang kaharap ko ngayon ang lalaking pinakahuling inasahan kong makikita pang muli Ang dating asawa ko na si Arif Fulgencio!! Ang lalaking mas piniling mamatay ako kaysa hayaan akong mabuhay nang malayo sa kanya. Siya rin ang lalaking walang puso at walang awa na nag-utos na pumatay sa caretaker ng rest house na iyon. Ang lalaking dahilan kung bakit hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam kung nasaan si Delilah. Kung buhay pa ba siya... o isa na rin siyang biktima ng mga taong ito. At sa kabila ng lahat, si Delilah pa rin ang isa sa mga dahilan kung bakit nakatakas ako noon. Dahil sa lakas ng loob ni Delilah, nagkaroon ako ng pagkakataong makatakas sa impiyernong iyon nang hindi tinatamaan ng bala. "Mikyla... small world? Kung gano'n, totoo pala talaga ang report ng mga tauhan ko. Marami nga palang kapangalan ang asawa ko." Muntik na akong mapatawa sa narinig ko. Asawa? Nagpakasal na siya kay Olga, pero asa

MIKYLA POV "HAPPY BIRTHDAY PO!" magalang kong bati kay Don Fernando, kahit sa kaibuturan ng puso ko ay wala akong anumang pagnanais na batiin siya. Ngunit kailangan kong magkunwari. Sa gabing ito, isa lamang akong ordinaryong bisita na nakikiisa sa pagdiriwang ng kaarawan niya. Hindi ako maaaring magpakita ng kahit katiting na pagkapoot. Isang maling kilos lang, maaaring magdulot ng pagdududa. Ako na ngayon si Mikyla del Rosario. At para sa mga Fulgencio... isa na lamang akong ganap na estranghero. Gayunpaman, hindi ko napigilang pagmasdan si Don Fernando. Walong taon ang lumipas, at kitang-kita ang bakas ng panahon sa kanyang mukha. Mas payat na siya, mas maputla, at tila bawat paghinga ay may kasamang hirap. Naka-upo na lamang siya sa wheelchair, halatang may malubhang karamdaman. "Maraming salamat sa inyong pagdating," malamig niyang tugon sa aming mga bumati. Blangko ang ekspresyon ng kanyang mukha. Mahirap basahin kung natutuwa ba siya o hindi Ngunit may isang bag