All Chapters of รัก (อีกครั้ง) ก็รักแค่เธอ : Chapter 11 - Chapter 20

เวลาล่วงเลยมานานนับเดือน ทุกค่ำคืนที่มีภรรยาคอยอิงแอบแนบกายล้วนแล้วแต่เป็นช่วงเวลาแห่งความสุข ดอกรักเบ่งบานท่ามกลางความผูกพันที่นับวันความรักของคนทั้งสองจะเพิ่มมากขึ้นอย่างรวดเร็วสายโด่จนแสงแดดเริ่มลอดผ่านผ้าม่านสีนวลเข้ามา ทว่าคนตัวสูงที่นอนกอดก่ายภรรยาคนสวยมาตลอดทั้งคืนกลับไม่มีท่าทีจะยอมลุกจากที่นอน เรียวแขนแข็งแกร่งที่โอบพาดอยู่รอบเอวบางยังคงเกี่ยวรัดแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไป ริมฝีปากอุ่น ๆ ของเจนฤทธิ์ยังคงพรมจูบซุกไซ้ไปตามซอกคอขาวหอมกรุ่นอย่างโหยหาฝ่ามือที่ตอนแรกวางอยู่นิ่ง ๆ เริ่มวนเวียนลากไล้ผิวเนียนละเอียด ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนต่ำลงไปจนเกือบถึงบริเวณกึ่งกลางกายสาว จนทำเอาปานรัมภาที่เพิ่งจะถูกปล่อยให้ได้พักหายใจหายคอไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ถึงกับต้องเอ่ยประท้วงพลางหนีบขาเรียวเข้าหากันแน่นเพื่อป้องกันการรุกรานจากสามีหน้าหล่อจอมหื่นกาม"พี่เจน... ไหนบอกว่าวันนี้ต้องเข้าบริษัทยังไงล่ะคะ นี่ก็สายมากแล้วนะคะ"ถึงปากจะห้ามแต่เสียงของเธอก็เริ่มสั่นพร่า เมื่อปลายนิ้วซุกซนของสามียังคงดื้อรั้นพยายามคืบคลานเข้าไปสัมผัสกับดอกไม้งามที่ยังคงเหนียวลื่นจากบทรักเมื่อเช้ามืดจนสำเร็จ เจนฤทธิ์ข

เวลาล่วงเลยมาจนถึงยามดึกสงัด เจนฤทธิ์และปานรัมภาเดินเคียงคู่กันออกมาจากห้องนอนที่อยู่ด้านบนดาดฟ้าหลักของเรือ ทั้งสองเพิ่งผ่านพ้นบทรักอันแสนหวานมาหมาด ๆ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูออกมา ลมทะเลหอบใหญ่ก็พัดโชยเอากลิ่นเกลือและไอเย็นฉ่ำมากระทบร่างกายที่เพิ่งคลายความร้อนรุ่มร่างสูงประคองร่างบางอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าลมแรงจะทำให้เธอปลิวหายไป เขาจัดแจงให้ภรรยาทิ้งกายนั่งลงบนโซฟานุ่มตัวยาวบนดาดฟ้าเรือ เบื้องหน้าของคู่สามีภรรยาคือท้องทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ดำมืดทว่าแฝงไปด้วยความลึกลับและทรงพลังจุดที่ทั้งคู่นั่งอยู่นั้นถูกออกแบบมาให้หันหน้าออกสู่ท้องทะเลกว้าง บรรยากาศยามค่ำคืนบนเรือยอชต์ลำหรูช่างสวยงามเกินคำบรรยาย แสงไฟระยิบระยับจากชายฝั่งพัทยาทอดยาวเป็นสายผ่านผิวน้ำออกไปจนสุดลูกหูลูกตา ผสมผสานกับแสงดาวบนท้องฟ้าที่ส่องสว่างโชติช่วง ทำให้พวกเธอสามารถมองเห็นทัศนียภาพเบื้องหน้าได้แบบ 360 องศา ราวกับโลกทั้งใบถูกหยุดหมุนไว้เพียงเพื่อคนสองคนเรียวแขนแกร่งของเจนฤทธิ์ยังคงโอบกอดมอบความอบอุ่นให้ภรรยาสาวอยู่ตลอดเวลา ประหนึ่งเกราะคุ้มกันไอเย็นจากลมทะเลที่เริ่มทวีความแรงขึ้น ใบหน้าสวยหวานผละจากการซบแผ่นอกกว

บ้านวรนันท์“ตอนนี้กี่โมงแล้วคะป้าจิ๋ว” เธอเอ่ยถามเสียงแผ่ว“ทุ่มครึ่งแล้วค่ะคุณปาน”“เอ๊ะ? จะสองทุ่มแล้วเหรอ?”เมื่อได้ยินคำตอบจากแม่บ้านที่คอยอยู่เป็นเพื่อนมาทั้งวัน หัวใจของปานรัมภาก็พลันหล่นวูบ ความกังวลเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความน้อยใจ“นี่พี่เจนยังไม่กลับอีกเหรอเนี่ย นัดกันไว้ตั้งแต่ช่วงเช้าแท้ ๆ มัวทำอะไรอยู่นะ...”“ป้าว่าคุณเจนอาจจะติดงานสำคัญอยู่ก็ได้นะคะ สักพักคงมา คุณปานหิวหรือยังคะ ป้าจะได้ไปตั้งโต๊ะให้” ป้าจิ๋วแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านวรนันท์เอ่ย ท่านยังไม่วายห่วงใยเจ้านายรุ่นลูกที่เห็นมาตั้งแต่ตัวเล็กตัวน้อยปานรัมภานิ่งไปครู่หนึ่ง จะบอกว่าหิวก็หิว แต่ความรู้สึกมันตื้อจนบอกไม่ถูก เพราะล่วงเลยเวลานัดกับสามีมาแล้วหลายชั่วโมง ทว่าก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าเขาจะกลับมา ทั้งที่เมื่อเช้าเขาเองที่เป็นคนออกปากนัดดิบดี ว่าจะมาเล่นที่บ้านวรนันท์และทานมื้อเที่ยงรวมไปถึงมื้อค่ำกับเธอและพ่อของเธอ“งั้นป้าจิ๋วไปอุ่นอาหารได้เลยค่ะ แล้วก็ตั้งโต๊ะด้วยเลย” เธอตัดสินใจเอ่ยออกมาในที่สุด เพราะไม่อยากให้ป้าจิ๋วต้องพลอยลำบากไปด้วย“ค่ะคุณปาน อีกสักสิบนาทีเชิญที่โต๊ะอาหารเลยนะคะ”หลังจากนั่งทานมื้อค่ำคนเดี

อดีตเรือนกิตติภัทรยามเช้าตรู่ช่างดูสดชื่น กลิ่นดอกไม้หอมโชยมาตามลมสลับกับกลิ่นหอมของอาหารที่ปรุงสุกใหม่จากเรือนครัว คุณหลวงอิท เดชกุญชร ในชุดโจงกระเบนสีเข้มพาดผ้าสไบแพรอย่างขุนนางสองเพศชั้นสูง ก้าวขึ้นบันไดเรือนมาด้วยท่าทางองอาจ"ไอ้มั่น นายของเอ็งตื่นหรือยัง" คุณหลวงอิทเอ่ยถามบ่าวคนสนิทของคุณหลวงฤทธิ์ที่กำลังก้มหน้าก้มตาเช็ดถูพื้นชานเรือนอยู่"ตื่นแล้วขอรับคุณหลวงอิท บัดนี้กำลังผลัดผ้าอยู่ทางห้องโน้นขอรับ เชิญคุณหลวงทางนี้ก่อนขอรับ กระผมจะเตรียมน้ำชาให้" ไอ้มั่นรีบวางมือแล้วกุลีกุจอเข้าไปรับรองสหายรักของนายตนไม่นานนัก คุณหลวงฤทธิ์ ก็ก้าวออกมาจากห้องพัก ใบหน้าหล่อเหลาทว่าแฝงความนุ่มนวลฉายชัดถึงความเป็นบุรุษสองเพศที่หาได้ยากยิ่ง เมื่อเห็นสหายรักมาถึงก็แย้มยิ้มทักทาย"มาแต่เช้าเชียวหนาหลวงอิท ที่นัดแนะกันไว้ว่าจะมารับสำรับเช้าด้วยกัน ข้าก็เกรงว่าเจ้าจักติดราชการด่วนจนปลีกตัวมามิได้เสียแล้ว""ตื่นสายจริงหนา หลวงฤทธิ์ ข้ามานั่งรอจนน้ำชาในถ้วยจักจืดชืดหมดแล้ว" หลวงอิทเอ่ยทักทายสหายรักด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ ขณะเห็นเจ้าของเรือนก้าวออกมาจากห้องนอน"ประเดี๋ยวเถิดหลวงอิท ข้าเพิ่งจักผลัดผ้าเ

อดีตยามสายของวันอันสดใส ณ ตลาดท่าเตียนที่คลาคล่ำไปด้วยผู้คน ปานรัมภีร์ ออกมาเดินเล่นเลือกซื้อของ โดยมี นังแต้มและบ่าวไพร่คอยตามรับใช้อยู่ไม่ห่าง ร่างบอบบางในชุดสไบสีนวลเดินไปตามทางเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งสายตาสะดุดเข้ากับร้านขายเครื่องประดับร้านหนึ่ง เธอเลือกที่จะหยุดอยู่ตรงหน้าร้าน สายตาจดจ้องไปยังเครื่องประดับหลากสีบนแผงลอยนั้นอย่างเพลินตา"สนใจสร้อยคอหรือแม่หนู สร้อยคอนี้เป็นสร้อยคอที่ทำขึ้นจากต่างเมืองเชียวหนา เหมาะกับสตรีรูปงามเช่นเจ้า" พ่อค้าเอ่ยปากเชิญชวนเมื่อเห็นหญิงสาวมีท่าทีสนใจปานรัมภีร์โปรยยิ้มอ่อนตอบกลับอย่างมีมารยาท "ข้าเห็นว่าร้านของท่านเครื่องประดับสวยดี ก็เลยหยุดชม""ไม่สนใจซื้อสักชิ้นหรือแม่หนู หากสร้อยคอเส้นนี้ได้ไปอยู่บนคอของเจ้า คงงามมากเชียวแหละ ข้าจะขายให้ถูก ๆ"ปานรัมภีร์มองสร้อยคอเส้นนั้นอยู่นาน ใจหนึ่งก็นึกชอบ อีกใจก็ลังเล "คือข้า…"ทว่าในขณะที่เธอกำลังตัดสินใจอยู่นั้น เสียงหนึ่งก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง"แม่ปาน!! แม่ปานรัมภีร์ใช่หรือไม่ขอรับ?””กระผมหลวงพิพัตน์นะขอรับ””กระผมเคยเห็นแม่ปานรัมภีร์ตามคุณหญิงกลีบลำดวนมาที่ตลาดแห่งนี้บ่อย ๆ แต่ไม่มีโอกาสได้เข้าม