All Chapters of รัก (อีกครั้ง) ก็รักแค่เธอ : Chapter 21 - Chapter 30

อดีตเมื่อขบวนเสด็จของพระองค์พิชัยเคลื่อนลับตาไปจากเรือนกิตติภัทร บรรยากาศในเรือนกิตติภัทรก็กลับคืนสู่ความสงบ ทว่าไม่ทันไรบ่าวไพร่ก็ต้องพากันแปลกใจ เมื่อเห็นคุณหลวงฤทธิ์สั่งให้บ่าวไพร่สองสามคนช่วยกันหอบหิ้วฟูกหมอนและมุ้งขาวสะอาด เดินดุ่มๆ ข้ามฟากจากเรือนพำนักของเขามายังเรือนของคุณหญิงกลีบลำดวน และจัดการปูที่นอนลงกลางชานเรือนอย่างหน้าตาเฉย จนคุณหญิงกลีบลำดวนที่กำลังจะเข้าห้องนอนถึงกับชะงักฝีเท้า ยืนเท้าแขนมองลูกด้วยความฉงน“อ้าวพ่อฤทธิ์ ทำไมไม่เข้าไปนอนในห้องดีดีเล่า จะมานอนกลางเรือนทำไมกัน” คุณหญิงเอ่ยถามพลางขมวดคิ้ว“คุณแม่ขอรับ อย่าดุลูกนักเลย ลูกแค่อึดอัดอยากนอนที่โล่งๆ เท่านั้นเองขอรับ” หลวงฤทธิ์เอ่ยตอบหน้าตาย ทั้งที่ใจนั้นรู้อยู่เต็มอกว่าเหตุผลจริงๆ หาใช่อากาศธาตุไม่ แต่นึกเป็นห่วงใครบางคนที่ห้องหับอยู่ถัดไปไม่กี่ก้าวต่างหาก“เฮ้อ แม่ขี้เกียจบ่นให้เจ้าแล้ว อยากนอนตรงไหนก็นอนไปเถิดพ่อเอ๊ยย งั้นแม่เข้านอนก่อนละ” คุณหญิงส่ายหน้าอย่างอ่อนอกอ่อนใจกับความรั้นของลูก ก่อนจะสะบัดชายสไบเดินเข้าห้องนอนไปท่ามกลางความเงียบสงัดของยามวิกาล แสงจันทร์นวลผ่องทอฉาบลงบนชานเรือนไม้สักจนเป็นสีเงินยวง

อดีตเพลาเกือบเที่ยงคืน เสียงรถม้าเงียบลงที่หน้าประตูรั้วไม่นาน เสียงฝีเท้าหนักสม่ำเสมอก็เริ่มดังขึ้นบนขั้นบันไดเรือนไม้สัก ปานรัมภีร์ที่นอนใจสั่นระรัวอยู่บนฟูกรีบลุกขึ้นมานั่งประคองสติ เธอได้ยินเสียงฝีเท้านั้นหยุดลงที่หน้าห้องของเธอพอดีก๊อก ก๊อก ก๊อก"แม่ปาน...เจ้าหลับหรือยัง”เสียงทุ้มพร่าของคุณหลวงฤทธิ์ดังลอดบานประตูเข้ามา ปานรัมภีร์จำต้องลุกไปเปิดกลอนประตูออก เมื่อบานไม้เปิดกว้าง กลิ่นสุราหอมแรงผสมกับกลิ่นแป้งร่ำแปลกปลอมก็โชยมาปะทะจมูกเธออย่างจัง คุณหลวงฤทธิ์ยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมวาววับกว่าปกติด้วยฤทธิ์ของน้ำเมาที่ไปดื่มฉลองมากับเหล่า ขุนนางและขุนนางสองเพศ คนอื่นๆ“คุณพี่ เหตุใดจึงยังแวะมาที่นี่อีกเจ้าคะ ดึกดื่นเพียงนี้แล้ว” เธอเอ่ยเสียงเบาพลางก้มหน้าหลบสายตาคุณหลวงฤทธิ์ไม่ตอบ แต่เขากลับก้าวล่วงเข้ามาในห้องนอนของเธอหนึ่งก้าว ท่าทางคุกคามแต่ทว่าแฝงด้วยความอ่อนโยนตามจริตของบุรุษสองเพศที่มีความนุ่มนวลอยู่ในตัวแสงตะเกียงน้ำมันในห้องริบหรี่ลง ทอดเงาของคนสองคนลงบนฝาเรือนไม้สัก ปานรัมภีร์ยืนนิ่งพิงผนังเรือน หัวใจเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เมื่อข้าหลวงสองเพศ อย่างคุณหลวงฤทธิ์ขยับกายเ

อดีตเรือนกิตติภัทรในยามดึกสงัด มีเพียงเสียงน้ำในลำคลองที่กระทบตลิ่งเบา ๆ และเสียงแมลงกลางคืนที่ขับขานรำพัน แสงจันทร์วันเพ็ญทอรัศมีลงมาอาบไล้ศาลากลางน้ำจนกลายเป็นสีเงินยวง ปานรัมภีร์ ในชุดสไบสีกลีบบัวอ่อนนั่งนิ่งอยู่บนศาลาไม้ “พี่แต้ม...พี่ว่าจันทร์คืนนี้ดูโศก หรือดูเป็นสุขเล่า”ไร้เสียงตอบรับจากนางทาสผู้ภักดี ความเงียบที่ผิดปกติทำให้ปานรัมภีร์ต้องเหลียวกลับไปมอง ดวงตาคู่สวยก็ต้องเบิกกว้าง เมื่อพบว่านางทาสคนสนิทหายไปเสียแล้ว ทว่ากลับมีร่างสูงโปร่งในชุดกางเกงแพรสีเข้มก้าวเข้ามาแทนที่“พี่ว่า แสงของดวงจันทร์ช่างขาวนวลเหมือนแก้มน้องนัก”น้ำเสียงทุ้มหวานที่คุ้นเคยทำเอาปานรัมภีร์สะดุ้งน้อย ๆ หัวใจที่เคยนิ่งสงบกลับเต้นรัวแรงขึ้นมาเสียดื้อ ๆ“คุณพี่... กลับมาจากราชการเมื่อไหร่หรือเจ้าคะ น้องมิได้ยินเสียงฝีเท้าเลย”“พี่กลับมาได้สักพักแล้วหนาแม่คนงาม แต่พี่อ่านฎีกาอยู่บนเรือน พออ่านเสร็จพี่จึงเดินมาหาเจ้า” คุณหลวงฤทธิ์เอ่ยพลางทรุดตัวลงนั่งข้างๆหญิงสาว กลิ่นอายของน้ำอบฝรั่งจาง ๆ และกลิ่นซิก้าที่ติดตัวเขามาไม่ได้ทำให้เขาน่าเกรงขามน้อยลงเลย“เหตุใดจึงมานั่งตากลมเล่นอยู่ที่ศาลานี่เพียงลำพังเล่า น

อดีตพลบค่ำในป่าทึบ ปานรัมภีร์นั่งทรุดตัวอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ น้ำตาไหลหนองหน้าไม่ขาดสาย ร่างอ่อนแรงจากความเศร้าโศกเสียใจ เสียงสะอื้นปนคำกระซิบของหัวใจดังแผ่วเบา“คุณพี่เจ้าขา เหตุใดคุณพี่จึงมิเชื่อน้องเลย”แต่แล้ว….เสียงฝีเท้าเหยียบใบไม้แห้งใกล้เข้ามา ร่างสูงโปร่งของหลวงพิพัตน์ปรากฏตัวขึ้น“เจ้าจักร้องไห้ไปถึงเมื่อใด ปานรัมภีร์ ในเมื่อคุณหลวงฤทธิ์มิต้องการเจ้าแล้ว เหตุใดเจ้าจึงมัวแต่เสียใจ ข้าอยู่ตรงนี้ทั้งคน ข้าจักรักและดูแลเจ้าให้ดีที่สุด ข้ารักเจ้ามานานแล้วหนา”เขาก้าวเข้ามาใกล้ มือยื่นมาหาเธอ “ข้ารักเจ้าด้วยความรักทั้งหมดที่ข้ามี... เหตุใดเจ้าจึงไม่มองมาที่ข้าบ้าง?”ปานรัมภีร์เงยหน้าขึ้น น้ำตายังคลอแต่แววตาของเธอหาได้อ่อนแออีกต่อไปไม่ เธอลุกขึ้นช้า ๆ ประจันหน้ากับเขา ดวงตาเต็มไปด้วยไฟแห่งความแค้นและศักดิ์ศรี“เจ้ามิเข้าใจหรือหลวงพิพัตน์... หัวใจของข้า ร่างกายของข้า ดวงจิตทั้งมวลของข้า... เป็นของคุณพี่แต่เพียงผู้เดียว”“ไม่ว่าเจ้าจักพูดกี่พันคำ ยื่นมือมาอีกกี่ครั้ง... มันก็ไม่มีวันเปลี่ยน”หลวงพิพัตน์กัดฟันแน่น แววตาสั่นไหว “ข้าอยู่ตรงนี้ อยู่กับเจ้านะปานรัมภีร์ แต่หลวงฤทธิ์ผลักไสเจ้

ปัจจุบันเช้าตรู่ที่เรือนกิตติภัทร บรรยากาศเงียบสงบมีเพียงเสียงนกร้องเบา ๆ เจนฤทธิ์ คุณพ่อตัวสูงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากที่นอนอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของปานรัมภา เขาเดินลงไปชั้นล่างมุ่งตรงไปที่ห้องครัวเพื่อสั่งงานกับแม่บ้านคู่ใจ“อ้าวคุณเจน ตื่นแล้วเหรอคะ”“ค่ะป้า เจนจะมาบอกให้ป้าทำอาหารเช้าให้ปานน่ะค่ะ”“ได้เลยค่ะ คุณเจนสั่งป้ามาได้เลย”“เอาแบบที่ครบห้าหมู มีเนื้อปลา มีผัก มีแป้งนิดหน่อย มีผลไม้ อย่าใช้น้ำมันเยอะนะคะ ทำให้เป็นผลดีต่อสุขภาพของคุณแม่และคุณลูกในท้องให้มากที่สุด”“อิจฉาคุณปานจัง ที่ได้สามีดีดีอย่างคุณเจน”“ไม่ขนาดนั้นหรอกค่ะป้า ฮ่าๆ”ขณะที่กำลังพูดคุยกับป้าติ๋มอยู่นั้น เสียงโทรศัพท์เครื่องบางในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัวและดังขึ้นมาทำลายความเงียบ เขาขมวดคิ้วแล้วหยิบมือถือออกมาดูว่าใครโทรมาเช้าขนาดนี้ ทันทีที่เห็นชื่อบนหน้าจอ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที"ฮัลโหล มีอะไรญาญ่า คุณโทรมาทำไมอีก" เขาตัดสินใจกดรับสายแล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา"เจนจะไม่มาหาญ่าเลยใช่ไหมคะ จะเอาแบบนี้ใช่มั้ย!" เสียงปลายสายตวาดกลับมาอย่างเอาแต่ใจ"อะไรกันญ่า คุณพูดเหมือนกับว่าเราสองคนเ