جميع فصول : الفصل -الفصل 40

เจนฤทธิ์รีบจ้ำเท้ากลับมายังเรือนกิตติภัทรด้วยหัวใจที่ยังเต้นระทึก ในนาทีนี้เขาไม่ได้สนใจเลยว่าทัศนีญาจะโกรธเคืองหรือคลุ้มคลั่งเพียงใด เขาพ่นลมหายใจหนัก ๆ ออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อระบายความอึดอัดที่สุมทรวง ก่อนจะมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าเรือนเก่าหลังงาม เขาค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปและพยายามย่ำเท้าให้เบาที่สุดอย่างระมัดระวัง เพื่อไม่ให้เกิดเสียงดังท่ามกลางความเงียบสงัดจนกระทั่งเดินขึ้นมาถึงชั้นสอง เจนฤทธิ์พาตัวเองมาหยุดยืนอยู่ที่ข้างเตียง แสงสลัวภายในห้องทำให้เขาเห็นร่างบางของภรรยาที่นอนนิ่งอยู่ เขาถึงกับลอบถอนหายใจด้วยความโล่งใจเมื่อพบว่า ปานรัมภายังคงหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอนั้นทำให้เขาเชื่อสนิทใจว่าเธอคงไม่ได้รับรู้ถึงเหตุการณ์วุ่นวายที่ศาลากลางน้ำเมื่อครู่เจนฤทธิ์ตัดสินใจสอดตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา พลางวาดแขนโอบกอดคนร่างบางไว้ในอ้อมอกอย่างหวงแหน ประหนึ่งจะชดเชยความรู้สึกผิดที่แอบออกไปพบอดีตคู่นอน ทว่า...ทันใดนั้นเอง คนที่เขาคิดว่าหลับใหลกลับลืมตาโพลงและลุกขึ้นมานั่งจ้องมองหน้าเขาเขม็ง!"ไปไหนมาคะ...พี่เจนหายไปไหนมา!!"น้ำเสียงของปานรัมภาเรียบนิ่งทว่าสั่นเครือด้วยอารมณ์บางอย่าง เจนฤทธ

กลิ่นหอมฟุ้งของโอวัลตินร้อนๆ กับขนมปังปิ้งทาเนยสดและแยมส้มวางอยู่บนโต๊ะอาหาร ปานรัมภานั่งเหม่อแล้วเลื่อนสายตาไปยังแก้วโอวัลตินและจานขนมปังปิ้ง วันเวลาผ่านมาแล้วร่วมเดือน สำหรับการใช้ชีวิตโดยไม่มีสามี ความคิดถึงและความคิดเดิมๆ ที่ไม่เคยถูกผลักออกจากหัวใจได้พ้น มันวนกลับเข้ามาให้ได้นึกถึงอยู่ๆ น้ำตาก็เริ่มเอ่อขึ้นมาจนคลอหน่วย ปานรัมภาไม่สามารถหยุดความคิดของตัวเองได้ เมื่อสมองของเธอกำลังคิดไปว่าป่านนี้ เจนฤทธิ์ คงจะกำลังใช้ชีวิตอย่างอิสระและมีความสุขกับผู้หญิงของเขา มันเป็นความทรมานที่พอนึกถึงทีไร น้ำตาก็พร้อมจะหลั่งรินราวกับเขื่อนแตกการเริ่มต้นใช้ชีวิตในแต่ละวันสำหรับปานรัมภาไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะหัวใจยังบอบช้ำ การจมอยู่กับความคิดถึงที่ไม่มีวันเอื้อมถึง มันจึงกลายเป็นความทรมานที่ต้องรับมืออยู่ทุกวันเธอมองไปยังที่นั่งว่างเปล่าฝั่งตรงข้ามบนโต๊ะอาหาร ทุกเช้าที่เคยมีอีกคนคอยหยอกเย้า คอยเอาใจใส่ กลับกลายเป็นความเงียบเชียบที่ดังพิกล แม้พยายามจะเข้มแข็งเพื่อลูกในครรภ์เพียงใด แต่ความอ่อนแอที่สุมทรวงก็มักจะเอาชนะเธอได้เสมอความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเจนฤทธิ์ได้สิ้นสุดลงไปแล้ว แต่ความรักที่มีให้

นาฬิกาบนข้อมือบ่งบอกเวลาว่าล่วงเข้าสู่ช่วงเกือบสามทุ่ม เจนฤทธิ์จำต้องตัดใจลุกขึ้นเก็บสัมภาระเพื่อเตรียมตัวกลับไปพักผ่อนที่บ้านของตนตามข้อตกลงที่เคยมีไว้ แต่แล้วเสียงเล็ก ๆ ที่แสนโหยหาก็ดังขึ้นฉุดรั้งเขาไว้เสียก่อน"พ่อเจนขา... พ่อเจนจะไปไหนคะ"เจนฤทธิ์ชะงักงัน เบนสายตาไปหาใบหน้าจิ้มลิ้มที่กำลังปรือตามองอย่างงัวเงีย เมื่อเห็นลูกสาวตัวน้อยชูไม้ชูมือส่งสัญญาณขอให้อุ้ม สัญชาตญาณความเป็นพ่อก็ทำงานในทันที เขารีบช้อนร่างกลมป้อมขึ้นมาพาดไหล่ด้วยความทะนุถนอม น้องยอร์ชซุกซบใบหน้าเข้ากับซอกคออุ่นของบิดาอย่างแสนรัก ขณะที่มือหนึ่งของเจนฤทธิ์กำลังควานหากุญแจรถ ก่อนจะลูบแผ่นหลังลูกน้อยและตบเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมทุกกริยาที่เขาสื่อสารออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ ทั่งความอ่อนโยนและความละมุนละไมนั้น ช่างเป็นภาพที่สั่นคลอนหัวใจของปานรัมภาจนเต้นระส่ำ ความรู้สึกที่เคยพยายามแช่แข็งไว้กลับเริ่มสั่นไหวด้วยความอบอุ่นที่แผ่ซ่านเข้ามา จนเธอรู้สึกจุกตันที่ลำคออย่างบอกไม่ถูก"พ่อกำลังจะกลับบ้านค่ะลูก คนดีของพ่อตื่นแล้วเหรอคะ" เจนฤทธิ์กระซิบถามพลางกระชับอ้อมกอด"ยอร์ชตื่นแล้ว..." เสียงเล็ก ๆ ตอบอู้อี้อยู่ข้างหู พลางเกยคา

"ใครบอกว่าปานจะให้โอกาสพี่" ปานรัมภาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าดวงตายังคงคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความสับสน"หา... ปานคะ แต่ปานก็ยอมให้พี่ทำ" เจนฤทธิ์ถึงกับหน้าถอดสี ใจที่เคยพองโตเมื่อครู่กลับหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เขาจ้องมองใบหน้าอดีตภรรยาที่ยังคงมีรอยแดงระเรื่อจากบทรักเมื่อครู่ ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความระแวง"ปานจะรู้ได้ยังไงว่าเรื่องทำนองนี้มันจะไม่เกิดขึ้นอีก""ไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอนค่ะปาน พี่ขอสาบาน ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตามที่มันจะทำให้พี่เสียปานกับลูกไป มันจะไม่เกิดขึ้นอีกแน่นอนค่ะ" เจนฤทธิ์รีบละล่ำละลักบอก แววตาคมเข้มฉายแววหนักแน่นและจริงจังจนน่าใจหาย"เมื่อก่อนปานก็คิดแบบนั้นค่ะ" ปานรัมภาจ้องมองอดีตสามีนิ่ง ความเจ็บปวดที่ถูกซุกซ่อนไว้มาสี่ปีเริ่มพรั่งพรูออกมาทางสายตา"ปานเคยคิดว่าเรื่องนั้นจะไม่มีทางเกิดขึ้น เคยคิดว่าสามีที่ปานรักและหวังจะฝากชีวิตและลมหายใจเอาไว้ให้ดูแลจะไม่มีวันทำร้ายกัน แต่แล้วมันก็ไม่ใช่"คำพูดที่ตัดพ้ออย่างเจ็บแสบนั้นเปรียบเสมือนเข็มนับพันเล่มที่ทิ่มแทงหัวใจของเจนฤทธิ์ เขาคว้ามือบางขึ้นมาแนบแก้มตนเองอย่างวิงวอน"พี่ขอโทษค่ะปาน พี่ผิดเอง พี่ขอยอมรับผิด ให้โอกาสพี่นะคะ ให้โ

นับตั้งแต่วันที่ตัดสินใจหันหน้าเข้าหากันเพื่อเริ่มต้นใช้ชีวิตคู่ด้วยกันอีกครั้ง กาลเวลาที่หมุนผ่านไปหลายเดือนเปรียบเสมือนบทพิสูจน์อันล้ำค่า ปานรัมภาและเจนฤทธิ์ต่างได้รู้ซึ้งถึงความหมายของคำว่าโอกาสอย่างถ่องแท้ พวกเธอประจักษ์แจ้งแล้วว่าโอกาสไม่ใช่เพียงแค่การยกโทษให้แก่กัน ทว่าโอกาสคือการวางทิฐิที่เคยค้ำคอลง เพื่อถนอมหัวใจของคนที่รักเอาไว้หากในวันนั้นยังคงดึงดันที่จะกอดเก็บเอาความโกรธแค้นและทิฐิมาเป็นที่ตั้ง ชีวิตครอบครัวที่แสนอบอุ่นในวันนี้คงเป็นได้เพียงภาพฝันที่ห่างไกล รอยยิ้มของน้องยอร์ชที่เห็นพ่อแม่พร้อมหน้า หรือเสียงหัวเราะของคุณตาเชษฐ์และคุณหญิงลำดวนที่แว่วดังอยู่ในบ้านกิตติภัทร คงไม่มีวันเกิดขึ้นจริงได้เลยความสุขที่ละมุนละไมในยามนี้ จึงเป็นผลลัพธ์ของความอดทนและความเข้าใจที่ทั้งคู่ต่างมอบให้แก่กัน เป็นการย้ำเตือนว่าการให้โอกาสกันในครั้งนั้น คือการตัดสินใจที่ถูกต้องและทรงคุณค่าที่สุดในชีวิตของพวกเธอทั้งสองคนการเริ่มต้นชีวิตในแต่ละวันนับจากนั้น ไม่ใช่เพียงแค่การตื่นมาพบหน้ากันตามหน้าที่ ทว่าคือการใช้ความเข้าใจอันลึกซึ้งโอบอุ้มหัวใจของกันและกันไว้ไม่ให้หลุดลอย ทุกย่างก้าวที่เดินไป