MasukShare
บทที่ 3
Bab terbaru
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 11
เขายืนจ้องฉันด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ราวกับว่าฉันควรจะยอมแพ้ แต่ฉันไม่ยอม“ลอเรนโซ” ฉันพูด “เลิกเรียกสิ่งนี้ว่าความรักสักทีเถอะ คุณแค่รับไม่ได้ที่สูญเสียอำนาจควบคุมฉันไป ก็แค่นั้น”เขายิ่งกัดฟันแน่นขึ้น“คุณคิดว่าถ้าคุณขอโทษ ถ้าคุณตามฉันมา ฉันจะกลับไปเป็นผู้หญิงที่นั่งรอคุณเหมือนเดิมอย่างนั้นเหรอ” ฉันส่ายหน้า“ฉันจะไม่ทำแบบนั้น” “ฉันจะไม่กลับไป และฉันจะไม่เปลี่ยนใจด้วย”เขาจ้องหน้าเขา หายใจแรง“คุณจะเดินหนีผมไปง่ายๆ แบบนั้นไม่ได้”ฉันเกือบจะหลุดหัวเราะ“คอยดูแล้วกันค่ะ”ผู้จัดการคลับกำลังเดินเข้ามาพร้อมหน่วยรักษาความปลอดภัย ฉันมองหน้าลอเรนโซแล้วพูดเสียงเรียบว่า“ถ้าคุณไม่ยอมจบเรื่องตรงนี้ ฉันจะให้เขาเรียกตำรวจ”เขาไม่ขยับ ฉันจึงหันไปหาผู้จัดการ “เรียกตำรวจเลยค่ะ”เขาโทรเรียกจริงๆ ที่นี่ไม่ใช่เนเปิลส์ เขาไม่สามารถทำให้ปัญหาหายไปได้ด้วยคำพูดเพียงคำเดียวกว่าตำรวจจะมาถึงและตรวจสอบกล้องวงจรปิด ความเสียหายก็เกิดขึ้นแล้ว เขาไม่ได้ถูกควบคุมตัวนานนัก แต่เขาต้องจากไปด้วยความอับอาย พร้อมรอยเลือดที่มุมปากก่อนจะไป เขามองหน้าฉันด้วยสายตาที่เกือบจะดูสิ้นหวัง“โซเฟีย” เขาพูด “บางทีผมอาจ
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 10
ฉันมองมือที่มัตเตโอยื่นมาให้ หลังจากชะงักไปครู่หนึ่งฉันก็ยอมจับมือเขา“มาเริ่มกันใหม่นะครับ ผมมัตเตโอ เฟอร์รี่” เขากล่าวยิ้มๆ“นานมากแล้วจริงๆ นะคะ”มื้อค่ำครั้งนี้ผ่านไปได้ง่ายกว่าที่ฉันคิด เมื่อผู้จัดการปลีกตัวออกไปครู่หนึ่ง เขาก็มองหน้าฉันแล้วพูดเบาๆ ว่า“มีบางอย่างที่ผมอยากจะบอกคุณด้วยตัวเอง ผมเคยชอบคุณตอนเรายังเป็นเด็ก และตอนนี้ผมก็ยังรู้สึกแบบเดิม”ฉันลังเล แล้วตอบไปตามตรง“ฉันยังไม่พร้อมสำหรับความสัมพันธ์ใหม่ค่ะ” ฉันกำลังตั้งท้อง และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นต่อไป ฉันตั้งใจจะรักษาระยะห่างจากทุกความรู้สึกใดๆ ก็ตามมัตเตโอพยักหน้า“ผมรู้ครับ ผมไม่ได้ขออะไรจากคุณในคืนนี้” เขากล่าว “ผมแค่ต้องการให้คุณรู้ว่า ถ้าถึงวันที่คุณพร้อม ผมอยากให้คุณนึกถึงผมเป็นคนแรก”ฉันยังไม่ทันจะอ้าปากพูดอะไร เสียงที่คุ้นเคยก็ดังแทรกข้ามห้องมา“เธอไม่มีวันทำแบบนั้นหรอก”ฉันนิ่งไปทันที เมื่อหันไปก็พบลอเรนโซยืนอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่ก้าว เขาดูซูบลงกว่าครั้งสุดท้ายที่เห็นดูเคร่งเครียดและกดดัน แต่แววตาของเขาคงจ้องเขม็งมาที่ฉันด้วยความมั่นใจแบบหนักแน่นมัตเตโอลุกขึ้นยืนทันที ฉันพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 9
ฉันย้ายเข้าไปอยู่ในหอพักของบริษัท ผู้จัดการของฉันต้องขึ้นไปทางเหนือเพื่อทำโปรเจกต์ใหม่และอยากให้ฉันไปเรียนรู้งานด้วยฉันจึงตามไป ฉันเพิ่งจะเช็คอินเสร็จตอนที่แม่โทรมา“เขามาหาแม่”ฉันยืนอยู่ในระเบียงทางเดินของโรงแรม ถือกุญแจคีย์การ์ดไว้และนิ่งเงียบ“เขาไม่ได้ถามว่าลูกอยู่ที่ไหน ไม่ได้ถามตรงๆ เขาถามเรื่องไฟไหม้ ถามเรื่องช่วงวันก่อนเกิดเหตุ ว่าลูกเคยพูดเรื่องอยากออกจากเนเปิลส์บ้างไหม หรือแม่สังเกตเห็นอะไรผิดปกติหรือเปล่า”แม่เงียบไป “เขายังไม่กลับไปเลย”ฉันมองดูบัตรในมือแล้วรู้สึกเพียงความหงุดหงิดที่จืดจาง มันจะมีประโยชน์อะไร? เมื่อฉันจากไปแล้วเท่านั้นเขาถึงรู้ค่าของฉันแม่บอกให้ฉันเก็บตัวเงียบๆ ไว้ก่อน ฉันก็ตอบตกลง เย็นวันนั้น ผู้จัดการพาฉันไปที่โรงแรมริมทะเลสาบเพื่อพบกับทีมงานโปรเจกต์ก่อนจะเข้าไปข้างใน ฉันเดินออกมาที่ระเบียงเพื่อสูดอากาศ ลมที่พัดมาจากผืนน้ำนั้นเย็นยะเยือกฉันเพิ่งจะทัดผมไว้หลังหูตอนที่ได้ยินเสียงที่แสนคุ้นเคยมาจากด้านหลัง“...ยังไม่เจออะไรเลยเหรอ?”ฉันตัวแข็งทื่อ แล้วฉันก็หันไปพบกับลอเรนโซ เขายืนอยู่ห่างไปไม่ไกล เขาดูผอมลงกว่าครั้งสุดท้ายที่ฉันเห็น ดูซูบแล
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 8
หลายวันต่อมา ลอเรนโซแทบไม่ได้นอน เขาใช้เวลาทั้งวันอยู่ในห้องทำงาน ตรวจสอบรายงานเหตุเพลิงไหม้จนรายละเอียดเริ่มพร่าเลือนตอนกลางคืน เขาจะแวะไปที่คลับส่วนตัวของตระกูล ไม่ใช่เพื่อไปพบปะใคร แต่เพราะที่นั่นเงียบสงบพอที่เขาจะอยู่กับความคิดของตัวเองได้เขาเริ่มดื่มหนักเกินไป คนรู้จักที่รู้จักเขามานานคอยอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่มีใครกล้าพูดอะไรจนกระทั่งมีคนส่งข้อความไปหาเบียนก้าเงียบๆ เธอมาถึงในเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ลอเรนโซนั่งฟุบอยู่ที่มุมโซฟาหนังคอเสื้อเปิดออก ในมือถือแก้วเหล้าไว้แบบจะหลุด เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเห็นเธอที่ประตู แววตาของเขาก็เปลี่ยนไปเขาลุกขึ้นยืนก่อนที่สติจะกลับมาทัน เขาตรงเข้าไปคว้าตัวเบียนก้ามากอดไว้ ซุกหน้าลงกับไหล่ของเธอ“โซเฟีย...”เบียนก้าตัวแข็งทื่อแต่ลอเรนโซยังคงกอดไว้แน่น น้ำเสียงแหบพร่าด้วยฤทธิ์เหล้าและความเศร้า“คุณกลับมาแล้ว” เขากอดเธอแน่นขึ้น “อย่าไปไหนอีกนะ”สีหน้าของเบียนก้าเปลี่ยนไปทันที เธอผลักเขาออก“ดูฉันสิ!” เธอตะคอก น้ำตาไหลอาบแก้มอีกครั้ง “ฉันไม่ใช่เธอ!”เบียนก้ายืนตัวสั่นด้วยความอับอายและโกรธแค้น“สรุปว่านี่คือสิ่งที่ฉันเป็นสำหรับคุณสินะ” เธอพู
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 7
ลอเรนโซตรงจากชายฝั่งไปที่เพนท์เฮาส์ของเบียนก้าทันที เมื่อเธอเปิดประตู เธอมีสีหน้าโล่งใจที่เห็นเขา“ลอเรนโซ ฉันรู้ว่าคุณต้องกลับมา”เขาตัดบทเธอด้วยการผลักเธอไปติดผนัง รอยยิ้มหายไปจากใบหน้าของเธอทันที“ลอเรนโซ...”“ทำไม?” เขาถามเธอมองเขาด้วยความสับสนอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็กลายเป็นความหวาดกลัว“ทำไมเธอถึงไม่หยุดตามรังควานโซเฟีย?” น้ำเสียงของเขาเบาแต่เยือกเย็นจนน่าขนลุก“ทั้งสายตาในงานประมูล ทั้งคำพูดจิกกัด ทั้งการจงใจทำให้โซเฟียเห็นเรื่องพวกนั้น ทำไม?”น้ำตาของเบียนก้าคลอเบ้าทันที เขาแย่งโทรศัพท์จากมือเธอมาเปิดดู ใช้เวลาเพียงไม่นานเขาก็เจอสิ่งที่ต้องการ ทั้งสตอรี่ที่บันทึกไว้ รายชื่อคนที่ตั้งค่าให้เห็นโพสต์ รูปแบบการกระทำที่เขาเคยแกล้งทำเป็นมองข้ามไปโซเฟียไม่ได้คิดไปเองเลย เบียนก้าจงใจปั่นหัวเธอเมื่อลอเรนโซเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตาของเขาไม่เหลือความรู้สึกใดๆ อีกแล้ว“เธอต้องการให้โซเฟียอับอาย” เขาพูด “เธอต้องการบีบให้โซเฟียออกไป”เบียนก้าร้องไห้ออกมา เธอพยายามจะเอื้อมมือไปหาเขาแต่ก็ชะงัก“ฉันหึงนี่คะ” เธอพูด “ก็แค่นั้นเอง ฉันหึงเพราะฉันรักคุณ ทุกครั้งที่คุณกลับไปหาเธอ
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 6
เป็นเวลาหลายสัปดาห์ที่โซเฟียแทบไม่ห่างจากตัวเขาเลย แม้ไข้จะลดแล้ว แต่เธอก็ยังคงเฝ้าดูแลเรื่องยา เรื่องแผล และอยู่เป็นเพื่อนในคืนที่ความเจ็บปวดทำให้เขานอนไม่หลับ เมื่อเขาเริ่มฟื้นตัว เธอก็ยังคงอยู่ใกล้ๆ คอยดูแลให้เขาได้พักผ่อนให้เขาร่างกายอบอุ่น และไม่เคยไว้วางใจจนกว่าเขาจะปลอดภัยจริงๆลอเรนโซจำช่วงเวลาหนึ่งได้แม่นยำจนเจ็บปวด เขายืนอยู่บนระเบียง ร่างกายยังคงอ่อนแอและซูบผอมโซเฟียเดินมาข้างหลังแล้วจัดเสื้อโค้ทคลุมไหล่ให้เขาอย่างพอดีตอนนั้นเองที่เขาให้สัญญากับตัวเอง ถ้าเขารอดไปได้ เขาจะใช้ชีวิตที่เหลือทำดีกับเธอให้มากที่สุดแล้วเขาเริ่มลืมมันไปตั้งแต่เมื่อไหร่? เป็นเพราะโซเฟียรักเขาดีเกินไป รักจนหมดใจ จนเขาเริ่มเชื่อว่าเธอจะไม่มีวันไปจากเขาอย่างนั้นเหรอ?หรือเขาแค่เริ่มเคยชินกับความทุ่มเทของเธอจนมองไม่เห็นคุณค่าของมันไปแล้ว?ลอเรนโซหลับตาลง เบียนก้าดึงดูดเขาเพราะเธอดูสดใส บ้าระห่ำ และมีชีวิตชีวาจนดูอันตรายความเป็นเด็กและท่าทางที่ไม่แคร์โลกนั่นเตือนให้เขานึกถึงโซเฟียเมื่อหลายปีก่อน แต่ถึงกระนั้น เขาก็ไม่เคยคิดฝันว่าจะต้องสูญเสียโซเฟียไป ไม่เคยเลยแล้วทำไมเธอถึงจากไป?ลอเรน
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 5
ขณะที่ลอเรนโซเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ของเบียนก้า ภาพของโซเฟียตอนอายุสิบแปดก็แวบเข้ามาในหัวตอนนั้นเธอก็ดื้อรั้นเหมือนกัน แต่ไม่เคยดื้อกับเขาเลย เธอรู้วิธีทำให้เขาใจเย็นลง รู้วิธีผ่อนคลายอารมณ์ร้อนของเขา และยอมรับอารมณ์แปรปรวนของเขาโดยไม่เคยขออะไรตอบแทน ตอนนี้เองที่เขาเพิ่งเข้าใจว่าสิ่งที่เธอทำทั้ง
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 4
ระหว่างทางขับรถไปที่เพนท์เฮาส์ของเบียนก้า ลอเรนโซรู้สึกปวดแปลบที่หน้าอก มันหายไปอย่างรวดเร็ว แต่ความไม่สบายใจยังคงอยู่ เขาสลัดความรู้สึกที่ว่าบางอย่างที่สำคัญกำลังหลุดมือไปไม่ได้ภาพของโซเฟียตอนจบงานประมูลวนเวียนอยู่ในหัว เธอช่างสงบนิ่งและห่างเหินจนเกินไป นั่นไม่ใช่แววตาที่เธอเคยใช้มองเขาเขาบ
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 2
คืนนั้น มีข้อความจากแม่ส่งมาหาฉัน“แล้วเจอกันสัปดาห์หน้า”ฉันจ้องมองหน้าจอครู่หนึ่ง ก่อนจะล็อคโทรศัพท์ตลอดหลายวันต่อมา เบียนก้าโพสต์รูปลงอินสตาแกรมอย่างไม่ลดละลอเรนโซกลับมาในหนึ่งสัปดาห์ให้หลังซึ่งตอนนั้น เหลือเวลาอีกเพียงสามวันเท่านั้นฉันคิดว่าเขาจะตรงไปที่สำนักงานของตระกูล แต่เขากลับเลือ
มอดไหม้ในนามโมเรตติ บทที่ 1
ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ ก่อนที่ฉันจะได้ยินเสียงที่ฟังดูเหมือนความโล่งใจจากแม่“โซเฟีย” แม่พูดด้วยน้ำเสียงที่เกือบจะยิ้มออกมา “ในที่สุดลูกก็ตัดสินใจได้สักที”“แม่จะให้พ่อเริ่มจัดการเรื่องเอกสารคืนนี้ น่าจะใช้เวลาประมาณสิบวัน รอรับโทรศัพท์จากแม่นะ”หลังจากวางสาย ฉันก็กลับบ้านเมื่อเดินเข้าไปในวิลล่า
Anda juga akan menyukai
เกิดใหม่ ให้พวกเขาเอื้อมไม่ถึง
ฉู่ฉู่7.0K Dibacaจากบ้านสู่เถ้าในทะเล
เบเกิล3.6K Dibacaชู้รัก วิวาห์แค้น
บุปผาร่วงโรย5.9K Dibacaงานวิวาห์ที่ไม่มีวันมาถึง
ส้ม8.5K Dibacaคำขอโทษที่ไร้ค่า
เหยียนเหยียน3.1K Dibacaจากเจ้าสาวที่ถูกทิ้ง สู่ราชินีโลกใต้ดิน
เชอร์ลีย์3.8K Dibacaเมียน้อยมาเฟียฮุบพันล้านของฉัน
คริสปี้ โคโค1.8K Dibacaของขวัญสั่งลาทั้งสี่ชิ้น แด่มาเฟียฟัลโคน
พิชชี่2.8K Dibaca
