All Chapters of แฟนออนไลน์ฉันเป็นเจ้านาย: Chapter 1 - Chapter 10

ช่วงพักกลางวัน ฉันกำลังแอบอยู่ในโรงอาหารของบริษัท นั่งหั่นสเต๊กที่ตัวเองสั่งมาอย่างสบายอารมณ์พอคิดถึงหมอนั่นที่เมื่อก่อนมักจะบ่นเสมอว่ายุ่งจนไม่มีเวลากินข้าว ฉันก็เลยส่งข้อความไปเตือนความจำเขาสักหน่อย[ยุ่งแค่ไหนก็จำไว้ว่าต้องกินข้าวนะ เป็นเด็กดีที่ว่านอนสอนง่ายหน่อย]ไม่ถึงสิบนาที โทรศัพท์มือถือก็สว่างขึ้น[ที่รัก ผมกินมื้อเที่ยงอย่างว่าง่ายแล้วนะ รีบชมผมหน่อยสิ~]ด้านล่างยังมีรูปภาพแนบมาด้วยฉันกดเข้าไปดู มันคือสเต๊กเนื้อที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ ๆฉันเพิ่งจะเตรียมเอ่ยชมเขาสองสามประโยค แต่ยิ่งดูกลับยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติหลังจากมองอยู่พักใหญ่ ในที่สุดฉันก็พบว่าความรู้สึกคุ้นเคยนั้นมาจากไหนขอบจานมีตัวอักษรสีแดงสดสี่ตัวพิมพ์เอาไว้—[ไมค์เทคโนโลยี]นี่มันบริษัทที่ฉันกำลังเหยียบอยู่ไม่ใช่หรือไงฉันก้มหน้ามองจานในมือตัวเอง สลับกับมองรูปภาพในโทรศัพท์มือถือจู่ ๆ สเต๊กเนื้อในปากก็ไร้รสชาติขึ้นมาทันทีโรงอาหารแห่งนี้เป็นของพนักงานโดยเฉพาะ คนนอกไม่มีทางเข้ามาได้เด็ดขาดนั่นก็หมายความว่า แฟนออนไลน์ของฉันคนนั้น มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะอยู่ในอาคารสำนักงานเดียวกันนี้ทั้งร่

ในเมื่อมั่นใจถึงแปดส่วนแล้วว่าอีกฝ่ายคือฟู่อวิ๋นเซิน งั้นเรื่องด่วนที่สุดในตอนนี้ก็คือการตรวจสอบให้แน่ใจว่าเขาเหยียบเรือสองแคมจริงหรือไม่และอีกอย่าง "แก้วตาดวงใจ" ในโทรศัพท์ของเขาคนนั้นเป็นใครมาจากไหนกันแน่ถ้าฉันแค่คิดมากไปเองล่ะผ่านไปไม่นาน เขาก็ส่งข้อความเด้งขึ้นมาอีกหนึ่งข้อความ:[จริงสิที่รัก แบรนด์ V ออกคอลเล็กชันใหม่แล้ว คุณช่วยผมดูหน่อยสิว่าจะเลือกตัวไหนดี พรุ่งนี้จะใส่!][แนบรูปภาพ]ฉันนึกแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ จึงตั้งใจเลือกเสื้อไหมพรมสีดำล้วนที่มีโลโก้ตรงหน้าอก เพราะเสื้อผ้าสไตล์นี้แค่มองแวบเดียวบนท้องถนนก็จำได้แล้วจริง ๆ ภายในใจของฉันยังคงหลงเหลือความหวังลม ๆ แล้ง ๆ อยู่นิดหน่อย: ถ้าพรุ่งนี้ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้ใส่เสื้อตัวนี้ นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าฉันจำคนผิดถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็ไม่ต้องมานั่งคิดมากแล้วว่าเขาเป็นผู้ชายเฮงซวยหรือเปล่าเช้าตรู่วันต่อมา ฉันถือเอกสารที่แก้ไขเสร็จแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของฟู่อวิ๋นเซินเขากำลังนั่งจิบชาอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ส่วนเสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างก็คือเสื้อไหมพรมสีดำตัวที่ฉันเป็นคนเลือกให้กับมือเมื่อวานนี้อย่างชัดเจนเป็นสีดำที่

ฉันชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือด้วยความกระอักกระอ่วน“ไม่เป็นไรครับ ผมมาถึงก่อนเอง คุณเจียง เชิญนั่งครับ”บนโต๊ะปูด้วยดอกกุหลาบสีสดใส ไม่ไกลนักยังมีคนกำลังเล่นเปียโนบรรยากาศแบบนี้ ดูยังไงก็เหมือนมาดูตัวชัด ๆกู้เฉินโจวเหมือนจะสังเกตเห็นความอึดอัดของฉันจึงอธิบายว่า“คุณเจียงอย่าคิดมากครับ ผมแค่ถูกใจอาหารร้านนี้”ฉันหัวเราะแห้ง ๆ ออกมาสองที ไม่ได้ตอบรับอะไรเขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง พนักงานเสิร์ฟก็ทยอยเดินกันเข้ามาเขาพลิกเมนูอาหารด้วยท่วงท่าสง่างาม สั่งอาหารจานเด็ดราคาแพงหูฉี่มาเต็มโต๊ะฟังชื่ออาหารเหล่านั้น ฉันก็ถึงกับชะงักไป ความทรงจำช่วงหนึ่งผุดขึ้นมาในเวลาที่ไม่เหมาะสมนักตอนนั้นฉันเคยแชร์โพสต์ของร้านอาหารนี้ให้แฟนออนไลน์[ที่รัก รอตอนเรานัดเจอกัน มาร้านนี้ดีไหม]ตอนนั้นเขาตอบกลับมาว่า: [ได้เลย ๆ ที่รักชอบกินอะไร เด็กดีจะจดลงสมุดเล่มเล็กไว้อย่างดีเลย]ฉันตอบว่า: [ล็อบสเตอร์บอสตัน กุ้งแดงเดเนีย คาเวียร์เกรดพรีเมียม...แต่มันแพงไปหน่อย ถึงตอนนั้นเราหารครึ่งกันนะ]เขาตอบว่า: [ไม่เป็นไรครับที่รัก กินให้อิ่มเลย เด็กดีจะพาคุณไปกินเอง (หัวใจ)]มาวันนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไป คนที่นั่งอยู่ฝั่

“ได้เลยค่ะ พูดแล้วไม่คืนคำนะคะ!”ตกกลางคืน พวกเราทั้งสี่คนก็มารวมตัวกินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่งนี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้เจอกับเซี่ยหวั่นเยว่เธอมีนิสัยตรงไปตรงมาและเข้ากับฉันได้ดีมากแต่พอคิดถึงฟู่อวิ๋นเซิน ฉันก็ไม่อาจคบหาเป็นเพื่อนกับเธอได้อย่างสนิทใจระหว่างที่คุยเล่นกันฉันก็ได้รู้ว่าพวกเขาคบหากันมานานถึงสามปีแล้วพอมาลองคำนวณดู ในความรักออนไลน์ครั้งนี้ฉันกลับกลายเป็น “มือที่สาม” ที่ไร้เดียงสาที่สุดไปเสียได้ฉันคิดว่าขอแค่ฉันไม่พูดออกไป ขอแค่ฟู่อวิ๋นเซินทำดีกับเธอได้ในวันข้างหน้า ฉันจะเอาความลับนี้ติดตัวลงโลงไปด้วยก็ยังได้กู้เฉินโจวสังเกตเห็นว่าฉันอารมณ์ไม่ค่อยดีจึงเอ่ยถามเสียงเบา“ดูใจลอยจัง เป็นอะไรไปครับ”ฉันส่ายหน้าเขามองคู่รักที่อยู่ตรงข้ามอย่างครุ่นคิด ราวกับมองสถานการณ์ออกเขาหันไปพูดกับฟู่อวิ๋นเซิน “พรุ่งนี้เราแยกย้ายกันไปเถอะ”ฟู่อวิ๋นเซินทำหน้าไม่พอใจ “ทำไมล่ะ ไปเที่ยวด้วยกันสี่คนออกจะครึกครื้น”กู้เฉินโจวทิ้งคำพูดแข็งทื่อไว้สองคำ “ไม่ดี”ฟู่อวิ๋นเซินยักไหล่ “ก็ได้ เอาตามที่นายว่าเลย”เซี่ยหวั่นเยว่ขยับเข้ามาชนไหล่ของฉันพลางกระซิบเสียงเบา“เจียงหวั่น ฉันรู้สึ

“ของที่นี่ กินได้จริง ๆ เหรอครับ”“รับรองว่าคุณกินเสร็จแล้วยังอยากกินอีกแน่นอนค่ะ”ฉันยื่นเนื้อแกะเสียบไม้ที่มันจนเป็นเงาวับให้เขาหนึ่งไม้ตอนแรกเขายังค่อนข้างต่อต้าน แต่พอเห็นฉันกินจนน้ำมันเลอะเต็มปาก ท้ายที่สุดก็อดชิมไปคำหนึ่งไม่ได้พอได้ชิมก็หยุดไม่อยู่แล้วเราชนแก้วผลัดกันดื่ม เขาเล่าเรื่องการหลอกลวงหักหลังในแวดวงธุรกิจให้ฉันฟัง ฉันก็คุยเรื่องน่าอายตอนเด็กให้เขาฟังผ่านไปไม่นานนัก เหล้าหลายขวดก็หมดเกลี้ยงฉันดื่มจนมึนหัวเดินโซเซ ตะเบ็งเสียงร้องตะโกนว่า“เถ้าแก่ เอามาอีกสี่ขวด!”“คุณเจียง คุณเมาแล้ว ดื่มต่อไม่ได้แล้วครับ”“ไม่ต้องมายุ่งค่ะ!”จากนั้นฉันก็ภาพตัดไปทันที ได้ยินเสียงพึมพำอย่างน้อยใจแว่วมาท่ามกลางสติที่เลือนรางว่า“ที่รัก คุณจะไม่ให้เด็กดียุ่งจริง ๆ เหรอ”พอลืมตาขึ้นมาอีกทีก็เป็นช่วงสายของวันรุ่งขึ้นแล้วตามแผนที่วางไว้ วันนี้ต้องนั่งเครื่องบินกลับแล้วฉันรื้อกระเป๋าหาทุกซอกทุกมุมก็ยังหาพาวเวอร์แบงก์ไม่เจอส่งข้อความหากู้เฉินโจว: [ประธานกู้ เห็นพาวเวอร์แบงก์ของฉันไหมคะ]เขาตอบกลับมาในวินาทีต่อมา: [อยู่ที่ผมครับ จะให้ผมเอาไปให้ไหม][ไม่รบกวนหรอกค่ะ ฉันไปเ