บทที่ 4

เขาสวมชุดสูทคอวีสีเข้ม ด้านในสวมทับด้วยเสื้อคอเต่ารัดรูปสีดำ

สัดส่วนกระชับแน่นที่เผยให้เห็นเลือนรางเต็มไปด้วยพลัง ทว่ากลับถูกเสื้อคลุมเก็บซ่อนเอาไว้ได้อย่างพอดี

ช่างเย้ายวนใจมากจริง ๆ

เขายกถ้วยชาขึ้นมาด้วยมือที่มีข้อนิ้วเรียวสวยคู่นั้น ก่อนจิบเบา ๆ อึกคำ

ฉันถูกกลิ่นอายอันทรงพลังแบบนี้ข่มจนรู้สึกประหม่าอยู่นิดหน่อย จึงกลืนน้ำลายลงคอไปโดยอัตโนมัติ

ฉันรายงานให้กู้เฉินโจวฟังอย่างฉะฉานภายใต้การเร่งเร้าของฟู่อวิ๋นเซิน

พอเข้าสู่ขอบเขตความเชี่ยวชาญของตัวเอง ฉันก็กลายเป็นคนที่มีความมั่นใจและคล่องแคล่วขึ้นมาทันที

เมื่อการนำเสนอจบลง ฟู่อวิ๋นเซินก็นำปรบมือก่อน

“เจียงหวั่น พูดได้ดีมาก เฉินโจว นายช่วยประเมินหน่อยสิ”

เราสองคนหันไปมองเขาพร้อมกัน ทว่ากู้เฉินโจวกลับเอาแต่จ้องคอของฉันตาไม่กะพริบ

จู่ ๆ เขาก็โพล่ง ๆ ขึ้นมา “คุณเจียง สร้อยคอคุณดูแปลกดีนะครับ”

ฉันก้มหน้าลงมอง เสื้อคอเปิดที่ใส่มาวันนี้ค่อนข้างลึก จี้คริสตัลเส้นนั้นจึงโผล่ออกมาพอดี

ภายในใจของฉันกระตุกวูบขึ้นมา เพราะตอนซื้อสร้อยคอเส้นนี้ ฉันเคยส่งรูปถ่ายโคลสอัปไปให้ "เด็กดี" ดู

[หมาน้อยดูสิ สร้อยคอเส้นใหม่ที่ฉันเพิ่งได้มา สวยไหม]

[รูปภาพ]

ตอนนั้นเขาตอบกลับมาว่า: [ที่รักใส่อะไรก็สวยที่สุดเลย]

ตอนนี้สร้อยคอความแตกแล้ว ฟู่อวิ๋นเซินคงไม่จำฉันได้หรอกใช่ไหม

ฉันปรายตามองเขา โชคดีที่เขาไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลยสักนิด กำลังตั้งตารอให้กู้เฉินโจวแสดงความคิดเห็นอยู่

ก็ถูกของเขา เขากำลังยุ่งอยู่กับการพลอดรักกับแฟนสาวตัวจริง จะไปจำรายละเอียดของเครื่องมือแก้เหงาในโลกออนไลน์ได้ยังไงล่ะ

ฉันรีบยัดจี้กลับเข้าไปในคอเสื้อด้วยความลุกลี้ลุกลนพลางเอ่ยกลบเกลื่อน “ของชิ้นเล็ก ๆ ที่ซื้อมามั่ว ๆ น่ะค่ะ เอามาใส่เล่นเฉย ๆ”

ฟู่อวิ๋นเซินนั่งลงข้างกู้เฉินโจวพลางจี้ต่อ

“เฉินโจว คุยเรื่องงานกันเถอะ นายคิดว่าโปรเจกต์นี้พอจะพึ่งพาได้ไหม”

กู้เฉินโจวปรายตามองฟู่อวิ๋นเซินแวบหนึ่ง ทว่าสายตากลับเลื่อนลอยกลับมาที่ตัวฉันอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยออกมาสามพยางค์อย่างเชื่องช้า

“ยอดเยี่ยมมาก”

ฟู่อวิ๋นเซินดีใจจนตบไหล่ของเขาไปทีหนึ่ง

“สมแล้วที่เป็นเพื่อนรัก ได้ใจจริง ๆ”

ฉันคลายความกังวลในใจลง ไม่เสียแรงที่อดหลับอดนอนมาหลายคืน ในที่สุดก็ได้รับผลตอบแทนเสียที

กู้เฉินโจวปัดมือของฟู่อวิ๋นเซินออกด้วยความรังเกียจ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เอ่ยพร้อมจ้องมองฉัน:

“หลัก ๆ เป็นเพราะคุณเจียงความสามารถโดดเด่นครับ”

แม้จะเป็นการพบกันครั้งแรก แต่ฉันกลับรู้สึกแปลก ๆ อยู่บ้าง

สายตาของเขามองจนฉันรู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งใบหู

ฟู่อวิ๋นเซินก็มีสีหน้าประหลาดใจเช่นกัน

“โห ต้นเหล็กออกดอกแล้ว ประธานกู้รู้จักเอ่ยปากชมคนแล้วเหรอเนี่ย”

“ก็จริง เจียงหวั่นของเรายอดเยี่ยมจริง ๆ ใครเห็นก็ต้องยกนิ้วโป้งให้”

“แต่นายชมเพศตรงข้ามเป็นครั้งแรกนี่แปลกจริง ๆ เอ๊ะ...ไม่สิ ยกเว้นพี่สะใภ้ ไม่ใช่สิ พี่สะใภ้เพิ่งเตะนายทิ้งไป ดูปากเสีย ๆ ของฉันสิ”

ฉันหูผึ่งรอฟังเรื่องซุบซิบขึ้นมาทันที

สถานการณ์เป็นยังไงกัน ขาใหญ่ในวงการคนนี้โดนเทงั้นเหรอ

เทพคนไหนตาถึงขนาดนี้เนี่ย

วินาทีต่อมา สายตาตัดพ้อของกู้เฉินโจวก็กวาดมองมาที่ฉัน

ฉันก้มหน้าลงด้วยความร้อนตัว ก่อนจะรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

กู้เฉินโจวละสายตากลับไป กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

“ถ้านายยังพูดจาเหลวไหลอีก ฉันจะถอนทุน”

ฟู่อวิ๋นเซินรีบยกมือยอมแพ้

“ได้ ๆ ถือว่าฉันปากเสียเอง ล้อเล่นนิดหน่อยเองน่า”

ฉันกุมหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกจากคอหอย เอ่ยทิ้งท้ายว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันขอตัวก่อนนะคะ” ก่อนจะวิ่งหนีเตลิดไป

กลับมาที่โต๊ะทำงานได้ไม่นาน ข้อความส่วนตัวของฟู่อวิ๋นเซินก็เด้งเข้ามาอีก

[เจียงหวั่น ตอนเย็นว่างไหม ประธานกู้บอกว่ามีรายละเอียดบางอย่างที่ยังคิดไม่ตก อยากเชิญคุณกินข้าวแล้วคุยกันต่อหน้าน่ะ]

ฉันตอบกลับอย่างเย็นชา: [ไม่ว่างค่ะ]

[ถ้าจัดการเรียบร้อย โบนัสสิ้นปีสองเท่า]

จะมีปัญหากับใครก็อย่ามีปัญหากับเงิน ฉันยอมอ่อนข้อให้ทันที

[ดีลค่ะ ส่งที่อยู่มาได้เลย]

ฉันเก็บโทรศัพท์มือถือลง พลางนึกถึงเรื่องที่คืนนี้ฟู่อวิ๋นเซินจะต้องไปพบผู้ใหญ่ ในใจก็ยังรู้สึกจุกแน่นอยู่บ้าง อดเยาะเย้ยตัวเองไม่ได้

เจียงหวั่นนะเจียงหวั่น เธอนี่รุ่งเรื่องงาน แต่ร่วงเรื่องความรักจริง ๆ

ฉันมาถึงร้านอาหารสุดหรูตามเวลานัดหมาย

กู้เฉินโจวมารออยู่ในห้องส่วนตัวตั้งนานแล้ว

“ขอโทษค่ะ ฉันมาสาย”