บทที่ 3

ในเมื่อมั่นใจถึงแปดส่วนแล้วว่าอีกฝ่ายคือฟู่อวิ๋นเซิน งั้นเรื่องด่วนที่สุดในตอนนี้ก็คือการตรวจสอบให้แน่ใจว่าเขาเหยียบเรือสองแคมจริงหรือไม่

และอีกอย่าง "แก้วตาดวงใจ" ในโทรศัพท์ของเขาคนนั้นเป็นใครมาจากไหนกันแน่

ถ้าฉันแค่คิดมากไปเองล่ะ

ผ่านไปไม่นาน เขาก็ส่งข้อความเด้งขึ้นมาอีกหนึ่งข้อความ:

[จริงสิที่รัก แบรนด์ V ออกคอลเล็กชันใหม่แล้ว คุณช่วยผมดูหน่อยสิว่าจะเลือกตัวไหนดี พรุ่งนี้จะใส่!]

[แนบรูปภาพ]

ฉันนึกแผนการบางอย่างขึ้นมาได้ จึงตั้งใจเลือกเสื้อไหมพรมสีดำล้วนที่มีโลโก้ตรงหน้าอก เพราะเสื้อผ้าสไตล์นี้แค่มองแวบเดียวบนท้องถนนก็จำได้แล้ว

จริง ๆ ภายในใจของฉันยังคงหลงเหลือความหวังลม ๆ แล้ง ๆ อยู่นิดหน่อย: ถ้าพรุ่งนี้ฟู่อวิ๋นเซินไม่ได้ใส่เสื้อตัวนี้ นั่นก็พิสูจน์ได้ว่าฉันจำคนผิด

ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันก็ไม่ต้องมานั่งคิดมากแล้วว่าเขาเป็นผู้ชายเฮงซวยหรือเปล่า

เช้าตรู่วันต่อมา ฉันถือเอกสารที่แก้ไขเสร็จแล้วเดินเข้าไปในห้องทำงานของฟู่อวิ๋นเซิน

เขากำลังนั่งจิบชาอยู่บนโซฟาอย่างสบายอารมณ์ ส่วนเสื้อผ้าที่สวมอยู่บนร่างก็คือเสื้อไหมพรมสีดำตัวที่ฉันเป็นคนเลือกให้กับมือเมื่อวานนี้อย่างชัดเจน

เป็นสีดำที่แทงใจสุด ๆ

“ประธานฟู่ แผนงานเรียบร้อยแล้วค่ะ”

ฟู่อวิ๋นเซินเงยหน้าขึ้นมาส่งยิ้มอ่อนโยนให้กับฉัน

“เหนื่อยหน่อยนะ เจียงหวั่น”

“ช่วงบ่ายนักลงทุนจะเข้ามา คุณเตรียมตัวล่วงหน้าไว้หน่อยนะ”

“รับทราบค่ะ”

ฉันมองเสื้อตัวนั้นอยู่สองสามแวบ ก่อนจะแสร้งทำเป็นชวนคุยอย่างไม่ใส่ใจ

“ประธานฟู่คะ เสื้อตัวนี้ฉันไม่เคยเห็นคุณใส่มาก่อนเลย เข้ากับคุณมากเลยนะคะ”

เขายิ้มพลางเอ่ย “เพิ่งซื้อเมื่อวานนี้น่ะ”

คราวนี้ ก้อนหินก้อนใหญ่ในใจของฉันก็ร่วงหล่นลงพื้นอย่างสมบูรณ์—เขาคือ "เด็กดี" คนนั้นจริง ๆ

เมื่อกลับมาที่โต๊ะทำงาน ฉันไม่สามารถมีสมาธิกับการทำงานได้เลย ดวงตาเอาแต่เหลือบมองไปทางห้องประธานอยู่ตลอดเวลา

เมื่อวานฟู่อวิ๋นเซินบอกว่า "ที่รัก" ของเขาจะมาปรากฏตัวในวันนี้

ฉันก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าเป็นผู้หญิงคนไหนกันแน่

ถ้าความจริงเป็นอย่างที่ฉันคาดไว้ งั้นความสัมพันธ์ในครั้งนี้ก็สมควรจบลงเสียที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ผู้หญิงที่แต่งตัวประณีตและมีหน้าตาสะสวยคนหนึ่งก็เดินนวยนาดเข้าไปในห้องทำงานของฟู่อวิ๋นเซิน

ฉันใช้ข้ออ้างว่าจะไปกดน้ำที่ห้องน้ำชาเพื่อแอบเดินไปที่หน้าประตู

เสียงหัวเราะต่อกระซิกดังแว่วออกมาจากช่องประตูที่แง้มอยู่

“ที่รัก คิดถึงคุณจังเลย เสื้อไหมพรมตัวนี้หล่อมาก สีดำเหมาะกับคุณมากเลย”

น้ำเสียงของฟู่อวิ๋นเซินทั้งทุ้มต่ำและรักใคร่ “คุณชอบก็ดีแล้ว นี่ผมตั้งใจเลือกมาเลยนะ คืนนี้ต้องไปพบพ่อแม่คุณไม่ใช่เหรอ ผมกลัวว่าคุณลุงคุณป้าจะไม่ถูกใจน่ะ”

“จะเป็นไปได้ยังไงคะ สายตาของฉันซะอย่าง พ่อแม่ฉันต้องสนับสนุนแน่นอน”

เมื่อได้ยินถึงตรงนี้ ฉันรู้สึกราวกับหน้าอกถูกค้อนทุบเข้าอย่างจัง

ที่แท้การที่เขาให้ฉันช่วยเลือกชุดเกราะออกศึก ก็เพื่อเอาไปประจบพ่อแม่ของผู้หญิงอีกคน

แล้วฉันนับเป็นตัวอะไร ยางอะไหล่ที่ซ่อนตัวอยู่หลังหน้าจอเพื่อช่วยคลายเหงาให้เขางั้นเหรอ

วินาทีต่อมา ฉันหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา ก่อนจะฝืนกลั้นความขยะแขยงแล้วส่งข้อความไปสองสามตัวอักษร:

[คุณนี่มันน่าสะอิดสะเอียนจริง ๆ เลิกกันเถอะ!]

พอส่งเสร็จฉันก็บล็อกและลบเขาทิ้งทันที ทุกการกระทำลื่นไหลราวกับสายน้ำ

ผ่านไปไม่นาน ฟู่อวิ๋นเซินก็จูงมือผู้หญิงคนนั้นเดินออกมาด้วยตัวเอง ก่อนจะเดินไปส่งเธอขึ้นลิฟต์ด้วยสายตาหวานซึ้ง

บนใบหน้าของเขาไม่มีวี่แววของคนอกหักเลยแม้แต่น้อย

ฉันหัวเราะเยาะตัวเองพลางรู้สึกว่าตัวเองเหมือนตัวตลก

เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงคำหวานหูตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา ปลายจมูกของฉันก็รู้สึกแสบร้อนขึ้นมาวูบหนึ่ง

เรื่องเดียวที่ควรค่าแก่การยินดีก็คือ ฉันใช้แอ็กหลุมติดต่อกับเขามาตลอด

ไม่อย่างนั้นตอนบังเอิญเจอกันในบริษัทต้องกระอักกระอ่วนขนาดไหนกัน

ฉันปลอบใจตัวเอง: ในเมื่อผิดหวังเรื่องความรัก ก็ต้องเอาดีเรื่องหน้าที่การงานกลับคืนมาให้ได้

ในฐานะผู้หญิงที่เป็นผู้ใหญ่แล้ว ฉันไม่สามารถทิ้งหน้าที่การงานไปเพียงเพราะเรื่องพรรค์นี้ได้หรอก

ช่วงบ่าย ฟู่อวิ๋นเซินก็ส่งข้อความส่วนตัวมาหาฉัน

[เจียงหวั่น นักลงทุนคิดว่าแผนงานดูมีแวว คุณเข้ามาอธิบายรายละเอียดให้ฟังหน่อยสิ]

ฉันจัดการอารมณ์ของตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะผลักประตูเข้าไปเหมือนกับคนที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เจียงหวั่น นี่คือตัวแทนนักลงทุน และเป็นเพื่อนสมัยเด็กของผมที่ชื่อกู้เฉินโจว ไม่ต้องเกร็งนะ คุณเอาแนวคิดของคุณรายงานให้ประธานกู้ฟังหน่อยสิ”

ฉันมองข้ามฟู่อวิ๋นเซินไป หันไปมองผู้ชายที่อยู่บนโซฟา

ในวินาทีที่สายตาปะทะกัน ฉันก็ถึงกับอึ้งไป

กู้เฉินโจวแตกต่างจากความอ่อนโยนของฟู่อวิ๋นเซิน ทั่วทั้งร่างของเขาแผ่กลิ่นอายความสูงส่งออกมา และยังดูเย็นชาจนมีคำว่า "คนแปลกหน้าห้ามเข้าใกล้" เขียนเอาไว้เต็มไปหมด