บทที่ 2

ถ้า “ที่รัก” ของฉันคือหนึ่งในพวกเขาจริง ๆ ฉันคงได้อยากแทรกแผ่นดินหนีตรงนั้นแน่

ฉันเริ่มค้นประวัติการแชตอย่างบ้าคลั่งเพื่อหวังว่าจะพบเบาะแสอะไรบ้าง

แล้วฉันก็ค้นพบจริง ๆ

เดือนที่แล้วเขาไปเลือกซื้อกระบอกน้ำที่ห้างสรรพสินค้าแล้วก็ถ่ายรูปส่งมาให้ฉันเยอะแยะเลย

[ที่รัก ผมกำลังเดินเล่นกับเพื่อนอยู่ อยากซื้อแก้วน้ำสวย ๆ สักใบ]

[ช่วยผมเลือกหน่อยสิว่าใบไหนสวยกว่ากัน ผมจะซื้อให้คุณใบหนึ่งด้วย]

สุดท้ายฉันก็ช่วยเขาเลือกแก้วไทเทเนียมแท้เคลือบมาใบหนึ่ง

เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ที่อยู่ถูกเปิดเผย ตอนนั้นฉันจึงปฏิเสธของขวัญของเขาไป

[ของที่ที่รักเลือกต้องดีที่สุดแน่นอน]

เขาซื้อแก้วใบนั้นตรงนั้นทันที

ดังนั้นขอแค่ดูว่าบนโต๊ะของใครมีแก้วใบนั้นวางอยู่ก็พอแล้ว

ฉันเดินวนในโซนออฟฟิศอยู่หลายรอบแต่ก็หาแก้วใบนั้นไม่เจอเลยสักนิด

ฉันจึงลองส่งข้อความไปหยั่งเชิงดู:

[คุณเอาแก้วใบนั้นมาใช้หรือยัง]

เขาตอบกลับมาทันที

[กำลังใช้อยู่เลย ดีมากเลย!]

แถมเขายังส่งรูปแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะมาให้ด้วย

แต่ที่แปลกก็คือแก้วในรูปก็วางอยู่บนโต๊ะทำงานแท้ ๆ แต่ฉันกลับหาตัวคนไม่พบ

ขณะที่ฉันกำลังสงสัย จู่ ๆ โปรแกรมแชตของที่ทำงานก็มีข้อความส่วนตัวเด้งขึ้นมา

เป็นฟู่อวิ๋นเซินเจ้านายผู้แสนจะเคร่งขรึมมาโดยตลอดของฉันนั่นเอง

[เจียงหวั่น แผนงานมีปัญหานิดหน่อย มาที่ห้องทำงานหน่อยสิ]

ตอนที่ฉันผลักประตูเข้าไป ฟู่อวิ๋นเซินก็กำลังถือโทรศัพท์คุยอยู่พอดี

น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนไม่เหมือนกับท่าทีตามปกติของเขาเลย

“ที่รัก ผมก็คิดถึงคุณ พรุ่งนี้มาหาผมที่บริษัทสิ”

“ใช่ พรุ่งนี้เหล่ากู้ก็จะมา คุณนั่งรถเขามาก็ได้”

“ผมกลัวคุณจะขับรถเหนื่อยน่ะสิ”

“โอเค ๆ ตามใจคุณ คุณขับรถมาเองก็ได้ เดินทางระวังด้วยนะ”

“ผมทำงานก่อนนะ จุ๊บ ๆ”

ฉันรีบหันหน้าออกไปทางหน้าต่างทันที

น่ากระอักกระอ่วนเกินไปแล้ว

คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้านายที่แสนจะเย็นชาตามปกติ พออยู่ลับหลังจะออดอ้อนติดคนขนาดนี้

ฟู่อวิ๋นเซินวางสายแล้วกระแอมออกมาหนึ่งเสียง ก่อนจะกลับไปทำท่าทางสุขุมเยือกเย็นเหมือนเดิม

“เจียงหวั่น ทางนักลงทุนดูแผนงานแล้ว โดยรวมถือว่าพอใจ แต่มีรายละเอียดสองสามจุดที่ต้องแก้ไข ผมทำเครื่องหมายเอาไว้แล้ว คุณกลับไปปรับแก้หน่อยนะ”

“รับทราบค่ะ ประธานฟู่”

ฉันกำลังเตรียมตัวจะเดินออกไป หางตาก็พลันเหลือบไปเห็นมุมโต๊ะของเขา

ตรงนั้นมีแก้วน้ำวางอยู่ใบหนึ่ง

เป็นวัสดุไทเทเนียมแท้และเคลือบด้านนอก

มันเหมือนกับใบที่ฉันเคยช่วยแฟนหนุ่มเลือกตอนนั้นไม่มีผิด

ในวินาทีนั้นฉันราวกับถูกฟ้าผ่า ร่างทั้งร่างแข็งทื่ออยู่กับที่

ฟู่อวิ๋นเซินเห็นฉันไม่ยอมขยับตัวจึงเงยหน้าขึ้นมามองฉัน

“เป็นอะไรไป”

ฉันฝืนตั้งสติพลางชี้ไปที่แก้วใบนั้น

“ประธานฟู่คะ แก้วใบนี้ดูแปลกตาดีนะคะ ซื้อมาจากที่ไหนเหรอคะ”

ฟู่อวิ๋นเซินเอ่ยชื่อห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งออกมาอย่างเชื่องช้า

ฉัน: …

เขายิ้มบาง ๆ พลางหยีตาลง

“ทำไม คุณก็อยากซื้อเหรอ”

ฉันรีบส่ายหน้า

“เปล่าค่ะ เปล่า ฉันก็แค่ถามดูเฉย ๆ”

ฉันพูดจบก็แทบจะวิ่งหนีออกจากห้องทำงานไป

ภายในหัวเหลือเพียงความคิดที่ไร้สาระจนถึงขีดสุดเพียงอย่างเดียว—

ฟู่อวิ๋นเซินก็คือแฟนออนไลน์คนนั้นของฉัน

แต่ถ้าฉันเป็นแฟนสาวของเขา

แล้ว "ที่รัก" ที่เขาเรียกในโทรศัพท์เมื่อกี้คือใครกันล่ะ

หรือว่า…

ฟู่อวิ๋นเซินจะเหยียบเรือสองแคม?!

ฉันแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมาแล้ว

ตลอดทั้งช่วงบ่ายฉันราวกับคนวิญญาณหลุดลอย

บทความยาวเหยียดที่แฟนออนไลน์ส่งมานั้น ฉันไม่มีอารมณ์จะตอบกลับไปเลยแม้แต่ตัวอักษรเดียว

ฉันฝืนตั้งสติแก้ไขแผนงานจนเสร็จ ก่อนจะกลับบ้านด้วยสภาพหมดเรี่ยวแรง

หน้าจอโทรศัพท์มือถือสว่างขึ้นมาไม่หยุด มีแต่ข้อความของเขาทั้งนั้น

[ที่รัก กำลังยุ่งอยู่เหรอ]

[ที่รัก หายไปไหนล่ะ]

[ทำไมถึงไม่สนใจผมเลยล่ะ ที่รัก]

[วันนี้คุณดูแปลก ๆ นะ ผมทำอะไรไม่ดีตรงไหน คุณพูดออกมาได้เลย เด็กดีจะแก้ไขให้แน่นอน!]

[คุณอย่าเงียบไปแบบนี้สิ ผมตกใจแล้วนะ!]

……

ปลายนิ้วของฉันสั่นเทาขณะพิมพ์ข้อความเย็นชาตอบกลับไปบรรทัดหนึ่ง

[เด็กดี คุณมีเรื่องอะไรปิดบังฉันอยู่ใช่ไหม]

อีกฝ่ายตอบกลับมาทันที [จะเป็นไปได้ยังไงล่ะที่รัก ผมจริงใจกับคุณมาตลอดเลยนะ]

[ที่รัก คุณเข้าใจอะไรผมผิดไปหรือเปล่า]

[เปล่า]

ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามกดข่มความรู้สึกที่ยุ่งเหยิงราวกับปมเชือกเอาไว้