บทที่ 1

ช่วงพักกลางวัน ฉันกำลังแอบอยู่ในโรงอาหารของบริษัท นั่งหั่นสเต๊กที่ตัวเองสั่งมาอย่างสบายอารมณ์

พอคิดถึงหมอนั่นที่เมื่อก่อนมักจะบ่นเสมอว่ายุ่งจนไม่มีเวลากินข้าว ฉันก็เลยส่งข้อความไปเตือนความจำเขาสักหน่อย

[ยุ่งแค่ไหนก็จำไว้ว่าต้องกินข้าวนะ เป็นเด็กดีที่ว่านอนสอนง่ายหน่อย]

ไม่ถึงสิบนาที โทรศัพท์มือถือก็สว่างขึ้น

[ที่รัก ผมกินมื้อเที่ยงอย่างว่าง่ายแล้วนะ รีบชมผมหน่อยสิ~]

ด้านล่างยังมีรูปภาพแนบมาด้วย

ฉันกดเข้าไปดู มันคือสเต๊กเนื้อที่เพิ่งทอดเสร็จใหม่ ๆ

ฉันเพิ่งจะเตรียมเอ่ยชมเขาสองสามประโยค แต่ยิ่งดูกลับยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ

หลังจากมองอยู่พักใหญ่ ในที่สุดฉันก็พบว่าความรู้สึกคุ้นเคยนั้นมาจากไหน

ขอบจานมีตัวอักษรสีแดงสดสี่ตัวพิมพ์เอาไว้—

[ไมค์เทคโนโลยี]

นี่มันบริษัทที่ฉันกำลังเหยียบอยู่ไม่ใช่หรือไง

ฉันก้มหน้ามองจานในมือตัวเอง สลับกับมองรูปภาพในโทรศัพท์มือถือ

จู่ ๆ สเต๊กเนื้อในปากก็ไร้รสชาติขึ้นมาทันที

โรงอาหารแห่งนี้เป็นของพนักงานโดยเฉพาะ คนนอกไม่มีทางเข้ามาได้เด็ดขาด

นั่นก็หมายความว่า แฟนออนไลน์ของฉันคนนั้น มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะอยู่ในอาคารสำนักงานเดียวกันนี้

ทั้งร่างของฉันชาหนึบไปหมด

[ที่รัก ทำไมจู่ ๆ คุณถึงไม่ตอบผมล่ะ (น้อยใจ)]

[ผมกินข้าวอย่างว่าง่ายแล้วจริง ๆ นะ (จะร้องไห้แล้ว)]

[หรือว่าผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่า (หลบมุมวาดวงกลม)]

ข้อความเด้งขึ้นมาทีละข้อความอย่างต่อเนื่อง

ฉันยังไม่ทันตั้งสติจากความตกตะลึง

ถึงแม้จะรู้ว่าเขาอยู่ในเมืองนี้ แต่ฉันก็คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่ามันจะน่าเหลือเชื่อขนาดนี้—

ดันอยู่บริษัทเดียวกันซะได้

ฉันพิมพ์ข้อความลงในกล่องแชตซ้ำไปซ้ำมา

[ที่รัก คุณทำงานอยู่บริษัทไหนเหรอ]

[ที่รัก คุณอยู่ไมค์เทคโนโลยีใช่ไหม]

พิมพ์แล้วก็ลบ ลบแล้วก็พิมพ์ใหม่

ไม่รู้เลยว่าจะถามออกไปได้ยังไง

ถ้าถามออกไป เขาต้องถามกลับแน่ ๆ ว่าฉันทำงานที่ไหน

ถึงตอนนั้นถ้าพบว่าฉันก็อยู่บริษัทนี้เหมือนกัน มันจะไม่จบเห่หรือไง

ถ้าเขาตามเบาะแสมาหาฉันจะทำยังไงล่ะ

พอคิดว่าตัวเองต้องมาส่งสติกเกอร์ออดอ้อนไปมากับเพื่อนร่วมงานชายคนใดคนหนึ่งในบริษัททุกวัน ฉันก็กระอักกระอ่วนจนต้องจิกนิ้วเท้า

ฉันยังคิดไม่ออกว่าจะทำยังไง เขาก็ส่งมาอีกข้อความหนึ่ง

[ที่รัก คุณไม่สนใจผม หรือว่าแอบไปกินข้าวกับผู้ชายคนอื่นแล้ว!!!]

[คุณเป็นอะไรไปกันแน่ ผมชักจะลนแล้วนะ...]

ฉันจึงฝืนทำใจให้สงบแล้วตอบกลับไปเพื่อควบคุมสถานการณ์เอาไว้

[เมื่อกี้กินข้าวอยู่ก็เลยไม่ได้ดูโทรศัพท์ เด็กดีน่ารักมาก ลูบหัวนะ]

เขาก็อารมณ์ดีขึ้นมาทันที

[ฮี่ ๆ ผมกินอิ่มแล้วนะ ไปทำงานต่อก่อนละ~]

ฉันพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

พอฉันเงยหน้าขึ้นมองไปรอบ ๆ โรงอาหาร คนก็เดินออกไปกันเกือบหมดแล้ว

ที่เหลืออยู่ก็มีแต่เพื่อนร่วมงานหญิง แถมยังมีคุณลุงผมหงอกขาวอยู่อีกคน ไม่ว่าจะมองยังไงก็ไม่เหมือนเขาเลยสักนิด

ฉันบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง

ตอนนี้มีปัญหาสามข้อที่ต้องทำให้กระจ่าง

ข้อแรก เขาคือใครกันแน่

ข้อที่สอง ผู้ชายคนนี้เชื่อถือได้ไหม

ข้อที่สาม ถ้าหาตัวพบแล้ว จะเปิดอกคุยกันแบบต่อหน้า หรือจะคบกันผ่านออนไลน์ต่อไป หรือจะจบความสัมพันธ์ลงตรงนี้เลยดี

ยังไงซะการต้องมาเจอกันทุกวันที่บริษัทมันก็น่ากระอักกระอ่วนเกินไปจริง ๆ

พอนึกย้อนกลับไปในช่วงหนึ่งปีมานี้ เรารักษาความเป็นส่วนตัวกันอย่างเข้มงวดมาก

ไม่เคยส่งรูปถ่ายหน้าตรงให้กันเลย ชื่อหรือที่อยู่ก็ไม่เคยพูดถึง

เบาะแสเพียงอย่างเดียวที่มีก็คือการที่เขายอมส่งรูปกล้ามหน้าท้องมาให้สองสามรูปตามคำเรียกร้องอย่างหนักหน่วงของฉัน

แต่มองแค่กล้ามหน้าท้องฉันจะไปจำได้ยังไงล่ะว่าเป็นใคร

จะให้ไปไล่เปิดเสื้อของเพื่อนร่วมงานชายในบริษัททีละคนก็คงไม่ได้มั้ง

เมื่อกลับมาที่โต๊ะทำงาน ฉันมองไปรอบ ๆ กลุ่มเพื่อนร่วมงานชายที่ปกติมักจะชอบต่อล้อต่อเถียงและหยอกล้อกับฉันอยู่เป็นประจำ ก่อนจะอดรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาไม่ได้