บททั้งหมดของ ยอดชีวาชายาพระราชทาน: บทที่ 41 - บทที่ 50

 เมื่อมีราชโองการ เจิ้นเป่ยอ๋องและพระชายาก็น้อมรับราชโองการเร่งออกเดินทาง เพราะขันทีน้อยที่มามอบราชโองการกำชับนักกำชับหนาว่าให้เร่งเดินทางด้วยเกรงว่าจะไม่ทันงานเลี้ยงในวังหลวง เมื่อเป็นเช่นนั้นแล้วกู้เหิงและจ้าวสวี่จะทำอย่างไรได้เล่า นอกจากเร่งรีบเตรียมตัวแต่จะพูดแบบนั้นก็ไม่ถูกต้องนัก เพราะคนที่เร่งรีบก็เห็นว่าจะมีเพียงจ้าวสวี่เสียมากกว่า ท่านอ๋องยังคงไม่รีบร้อนและมองดูนางร้อนรนแล้วลอบขันท่าทีเช่นนี้หมายความว่าอะไรกัน“ท่านอ๋อง ไยไม่เตรียมตัวเล่าเจ้าคะ พรุ่งนี้ต้องเดินทางแล้ว”“เห็นเจ้าเตรียมแล้วข้าจะเข้าไปวุ่นวายอีกทำไม” เมื่อเห็นภรรยาเดินเข้ามาก็โอบรับนางให้มานั่งบนตัก มองใบหน้าที่ชวนฉงนก็ได้แต่ลอบยิ้ม“ก็...”“ไม่ต้องนำไปมากนักก็ได้ เอาไปแต่ของที่เจ้าจะเอาไปฝากท่านแม่เจ้าก็พอ ที่เหลือไปซื้อเอาในเมืองหลวง พกไปแต่เงินทอง ของจิปาถะขนไปก็เหนื่อยเปล่า”“ใช้เงินมือเติบไปหรือไม่เจ้าคะ ของมีอยู่แล้ว แต่จะไปซื้อใหม่แบ

“ทั้งสองน่ะเป็นสหายกันมาตั้งแต่ยังเยาว์ แต่คนรู้กันไม่มาก เพราะในตอนนั้นไม่มีใครสนใจพวกเขา คนหนึ่งเป็นบุตรชายของอ๋องต่างแซ่ที่อยู่ไกลถึงเจิ้นเป่ย มาอยู่ในเมืองหลวงก็ไม่ต่างอะไรกับตัวประกัน อีกคนก็ยังเป็นเพียงโอรสที่ไม่ได้สลักสำคัญใดในราชวงศ์”“เป็นเช่นนี้เอง ข้าถึงรู้สึกว่าท่านอ๋องทั้งสองคล้ายจะรู้จักมักคุ้นกันมาก่อน”จ้าวสวี่ขานรับการบอกเล่าของจางหยาหรง พระชายาของตวนอ๋องที่มานั่งคุยเล่นกับนาง ในขณะที่พวกบุรุษไปหารือกันในห้องตำรา นางจึงได้รู้ว่าท่านอ๋องทั้งสองนั้นเป็นสหายเก่ากันมาก่อน“เจิ้นเป่ยอ๋องมิได้บอกพระชายาเรื่องนี้หรือ”จ้าวสวี่ส่ายหน้าพร้อมรอยยิ้มเซียว ส่วนสตรีที่ได้ยินก็จิ๊ปาก“ผู้ชายพวกนี้ก็เหลือเกิน มีอะไรก็ชอบซุกเอาไว้ แต่พอไม่ได้ดั่งใจก็คอตกกลับจวน”เมื่อได้ยินคนบ่นสามี จ้าวสวี่ก็ยิ้มขัน แต่ก็เห็นด้วยกับนาง บุรุษพวกนี้น่ะคิดว่าต่อให้ท้องฟ้าถล่มลงมาก็จะแบกรับมันไว้เพียงลำพัง เรื่องใดที่มีเบื้องลึกเบื้องหลังหากไม่จำเป็นก็ไม่พูดให้ได้ยินแม้ครึ่งคำนั่งคุยกันได้ครู่หนึ่ง ท่านอ๋องทั้งสองก็เดินเข้ามาหาด้วยใบหน้าที่ประดับรอยยิ้มไว้จาง ๆ อาจเพราะมีแต่คนกันเองจึงไม่แสร้งทำขรึมให้

ในวันที่ไม่ได้มีนัดหมายใด กู้เหิงก็พาจ้าวสวี่ไปคำนับอาจารย์กง อาจารย์ที่ช่วยเหลือตนไม่น้อยในตอนยังเยาว์หรือแม้แต่ตอนนี้ก็ตาม เดิมทีอาจารย์เป็นราชครูของอดีตฮ่องเต้ ทว่าเมื่อฮ่องเต้องค์ปัจจุบันขึ้นครองบัลลังก์ก็ลาออกแล้วเลือกรับศิษย์มาสั่งสอนบ่มเพาะแทน ซึ่งก็มีเพียงไม่กี่คน และนับว่ากู้เหิงโชคดีที่ได้เป็นลูกศิษย์ของอาจารย์กงอาจารย์ก็ยังคงเป็นอาจารย์ สั่งสอนกู้เหิงที่แต่งภรรยาว่าให้รู้จักให้เกียรติและทะนุถนอม พร้อมกับอวยพรให้ชีวิตครอบครัวราบรื่น มีทายาทสืบสกุลในเร็ววัน ซึ่งเมื่อคู่สามีภรรยาได้ยินก็พากันขวยเขินรีบเปลี่ยนเรื่องพูดคุย จากนั้นทั้งสองก็ขอตัวลา เพราะยังต้องไปเยี่ยมบ้านภรรยาอีก มิอาจรั้งอยู่ต่อได้ ซึ่งอาจารย์ก็ไม่คิดขัด ส่งสองสามีภรรยากลับด้วยตัวเองแม้ว่าจะเข้าไปคำนับอาจารย์ด้วยรอยยิ้ม ทว่าเมื่อถึงจวนอันเล่อโหวรอยยิ้มที่เคยมีก็ค่อย ๆ หายไปสำหรับกู้เหิงที่นี่ก็ไม่ได้นับว่าสำคัญอะไร คนที่ตนอยากพบหาใช่อันเล่อโหว แต่เป็นแม่ของภรรยาต่างหาก...“สวี่เอ๋อร์” กู้เหิงกุมมือภรรยาที่นั่งเงียบตั้งแต่ออกมาจากจวนอาจารย์กง “มีข้าอยู่ไม่มีอะไรต้องกลัว หากใครกล้าดูแคลนเจ้า...ข้าไม่ปล่อยคนผู้น

เมื่อฤกษ์ดีมาถึง งานเลี้ยงฉลองอันโอ่อ่าในวังหลวงก็คลาคล่ำไปด้วยผู้คน เหล่าขุนนาง เชื้อพระวงศ์ และแขกต่างบ้านต่างเมืองล้วนเข้าวังหลวงมาพร้อมกับฮูหยิน เช่นเดียวกับเจิ้นเป่ยอ๋องที่เดินเคียงมากับชายา แต่ด้วยกฎเกณฑ์ของวังหลวงการจัดเลี้ยงบุรุษและสตรีต้องแยกกัน เมื่อเป็นเช่นนั้นจ้าวสวี่จึงถูกส่งตัวให้กับจางหยาหรง ส่วนคนเป็นสามีก็ได้แต่มองตามจนสุดสายตา“ท่านอ๋องสำรวมกิริยาด้วย”สหายที่ได้เห็นสายตาละห้อยของเจิ้นเป่ยอ๋องก็ป้องปากเอ่ยปราม ส่วนคนที่ถูกปรามก็หันมองคนข้าง ๆ ตาเขียว แล้วเดินไปตามทางเดิน โดยมีตวนอ๋องเดินตามไม่ห่าง“นายอำเภออู๋ออกเดินทางไปเหลียนเซียวแล้ว”“ก็ยังถือว่ามีหัวคิดอยู่บ้าง”“เขาพูดไปทั่วว่าท่านอ๋องมีคำสั่งให้เร่งไปยังเหลียนเซียว”สองขาที่ก้าวยาว ๆ ก็พลันชะงัก หันมองสหายที่รายงานเรื่องพวกนี้ “...ข้าแค่ชี้แนะ แต่กล้าพูดเด็ดขาดเช่นนั้นเชียวหรือ”หลี่เชียนไหวไหล่อย่างไม่รู้จะตอบอย่างไร กู้เหิงที่เห็นท่าทีเช่นนั้นก็เลิกซักไซ้ คนผู้นั้นไปเหลียนเซียวแล้วก็ดี อย่างไรเหลียนเซียวก็ไม่ควรไร้ผู้ปกครอง ตนอยู่ที่นี่ หากมีนายอำเภอคอยดูแลก็น่าจะเบาใจไปได้บ้าง แม้ว่าคนพวกนั้นจะไร้ประโยชน์มา

  เมื่อสิ้นเรื่องในเมืองหลวงก็ถึงคราวต้องกลับเหลียนเซียว เจิ้นเป่ยอ๋องและชายาจึงเก็บเกี่ยวช่วงเวลาสองวันที่เหลือในเมืองหลวงให้สมใจ โดยที่จ้าวสวี่เลือกที่ใช้เวลาที่เหลือโดยส่วนใหญ่กับผู้เป็นมารดา ซึ่งกู้เหิงก็ไม่คิดขัดแต่ทุกอย่างย่อมมีวันเลิกรา เมื่อถึงเวลาก็ต้องกล่าวคำลาต่อกัน จ้าวสวี่ลามารดา โดยมารดาของนางก็ยังคงอวยพรให้นางมีความสุข ครองคู่กับท่านอ๋องได้อย่างราบรื่น ท่านอ๋องเองก็รับปากว่าตราบใดที่ตนยังอยู่ ก็ไม่มีวันปล่อยให้จ้าวสวี่ต้องลำบากและเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยก็เตรียมตัวออกจากเมืองหลวง ร่ำลาสหายที่ให้ที่พักพิงในช่วงที่ผ่านมาอย่างใจกว้าง ซึ่งเรื่องพวกนี้ตวนอ๋องและพระชายาก็ถือว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย ไม่อาจถือเป็นน้ำใจอะไรได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งความสัมพันธ์ระหว่างพระชายาทั้งสองที่สนิทสนมดั่งพี่น้องยิ่งทำให้จางหยาหรงมีสีหน้าเศร้าสลดเมื่อต้องกล่าวคำลา“ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้เจอกันอีก”“อย่างไรก็ต้องได้เจอกัน อย่าได้กังวลไปเลยเจ้าค่ะ” จ้าวสวี่ปลอบจางหยาหรง ก่อนจ