ยอดชีวาชายาพระราชทาน のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 57

 เจิ้นเป่ยอ๋องถูกจับขังไว้ในคุกของศาล ทว่าคนที่ร้อนรนที่สุดคือเหล่าคนที่อยู่ในจวนของตวนอ๋อง ทั้งชายาของเจิ้นเป่ยอ๋อง และสหายของเจิ้นเป่ยอ๋องที่พยายามใช้เส้นสายในมือเพื่อสืบดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่สุดท้ายเรื่องนี้คงไม่พ้นเป็นสิ่งที่ไท่อู่ฮ่องเต้ปรารถนาตั้งแต่เรียกเจิ้นเป่ยอ๋องเข้ามาในเมืองหลวง แต่งตั้งนายอำเภออู๋และยั่วยุให้กู้เหิงเอ่ยปากให้เร่งไปเหลียนเซียวเพื่อทำหน้าที่ของตัวเองทุกอย่างเป็นแผน แต่แผนนี้จะสำเร็จได้อย่างไรหากเจ้าคนแซ่อู๋นั่นไม่รู้เห็น แต่คนเราทั้ง ๆ ที่รู้ว่ากำลังจะไปตายแล้วก็ยอมเดินไปตายน่ะหรือ ต่อให้เป็นคำสั่งของฮ่องเต้ ก็ต้องมีสิ่งแลกเปลี่ยน หรือไม่…เจ้าคนแซ่อู๋นั่นก็ไม่ได้ตายตั้งแต่แรก…หลี่เชียนเมื่อทบทวนเรื่องราวได้แบบนั้น ก็เร่งให้คนสืบเรื่องว่าระหว่างทางเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พร้อมกับเร่งตามศพของนายอำเภอผู้นั้น“ให้คนไปจวนสกุลอู๋ ทำวิธีใดก็ได้ให้มั่นใจว่าในโรงนั่นคือเจ้าสุนัขผู้นั้นจริง ๆ”ตวนอ๋องออกรับสั่งอย่างเด็ดขาด ในขณะที่พระชายาก็เดิ

กู้เหิงอดทนอยู่ในคุกได้ราว ๆ ครึ่งเดือนก็มีเรื่องแว่วเข้าหูว่าชายแดนมีการเคลื่อนไหว มีศัตรูที่รู้ว่าเจิ้นเป่ยอ๋องถูกกักตัวไว้ที่เมืองหลวงเริ่มเคลื่อนพลมายังชายแดนอย่างย่ามใจ และนั่นจึงเป็นเหตุให้ขุนนางน้อยใหญ่เร่งเข้าหารือกับฮ่องเต้สงครามเกี่ยวกับชายแดนทางเหนือ มีเพียงเจิ้นเป่ยอ๋องที่เคยรับมือกับศัตรูพวกนั้น และมีเพียงเจิ้นเป่ยอ๋องที่ศัตรูพวกนั้นยำเกรงแต่ต้าจิ้นไม่คิดว่าแผ่นดินอันกว้างใหญ่จะไร้แม่ทัพผู้เก่งกาจ จึงได้ส่งสารไปยังอ๋องต่างแซ่ตามเมืองต่าง ๆ ให้เร่งรุดไปช่วยปราบศัตรูแต่อ๋องต่างแซ่พวกนั้นกลับแสร้งว่าไม่ได้ยิน และไม่รับรู้ ขุนนางที่ถูกส่งไปก็ล้วนถูกสังหารระหว่างทางทั้งหมดนี่คือการโต้ตอบที่ไม่ดีสำหรับราชสำนัก...หากอ๋องต่างแซ่คิดแข็งข้อขึ้นมา หัวเมืองใหญ่ ๆ ของต้าจิ้นอาจจะไม่ใช่ของต้าจิ้นอีก โดยเหตุที่ทำให้อ๋องต่างแซ่ทั้งหลายมีท่าทีเช่นนี้ก็ไม่พ้นว่ารู้เห็นเรื่องที่ราชสำนักทำกับเจิ้นเป่ยอ๋องภักดียอมพลีกายถวายชีวิตในสงครามครั้งแล้วครั้งเล่ายังถูกจับขังคุกในเรื่องที่ยังพิสูจน์ไม่ได้ แล้วอ๋องอื่น ๆ เล่าไยจะไม่สิ้นศรัทธา...ในเมื่อเรื่องจวนตัวก็ไม่พ้นวุ่นวายหาแม่ทัพอื่นไปต้านศ

  เมื่อเจิ้นเป่ยอ๋องออกจากเมืองหลวง ก็เป็นไปตามคาด ฮ่องเต้ส่งคนติดตามเจิ้นเป่ยอ๋องไปตลอดทาง อาจเพราะคนที่ติดตามเจิ้นเป่ยอ๋องในครั้งนี้มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้น และเพื่อมาดูให้มั่นใจว่ามีเพียงเจิ้นเป่ยอ๋องที่กลับเหลียนเซียวมิได้มีการเจ้าเล่ห์ใช้แผนการใดเพื่อลักลอบพาตัวชายากลับไปพร้อมตนเพราะมีคนมากมายเล่าลือถึงความรักอันลึกซึ้งที่เจิ้นเป่ยอ๋องมีให้พระชายา ฮ่องเต้จึงนำเรื่องนี้มาเป็นข้อต่อรอง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่วางพระทัย ให้คนติดตามมาด้วยเพื่อให้มั่นใจว่าอ๋องแห่งเจิ้นเป่ยจะไม่ทรยศแต่ก็ไม่รู้ว่าพระองค์มั่นใจได้อย่างไรว่าคนพวกนั้นจะรอดพ้นสายตาของเจิ้นเป่ยอ๋อง และมีความสามารถมากพอจะรอดพ้นเงื้อมมือของท่านอ๋องแห่งเจิ้นเป่ยไปได้ เพราะเมื่อควบม้าเข้ามายังดินแดนเจิ้นเป่ย ขบวนม้าของเจิ้นเป่ยอ๋องก็หยุดลง เหล่าทหารแห่งกองทัพเจิ้นเป่ยก็ออกมาจากที่ซ่อนรอรับคำสั่งจากเจิ้นเป่ยอ๋อง“ใครเข้ามายังเขตแดนเจิ้นเป่ย...ฆ่าไม่เว้น”คำสั่งสั้น ๆ ที่ทำให้เหล่าทหารดาหน้าค้นหาที่ติดตามเจิ้นเป่ยอ๋อง

  จ้าวสวี่เป็นคนส่งท่านอ๋องให้ออกเดินทางไปสมทบกับตวนอ๋อง หลังจากนั้นก็ได้รับข่าวมาเป็นเนือง ๆ ว่าสถานการณ์เป็นเช่นไรบ้างถือว่าการกระทำในครั้งนี้ตวนอ๋องวางแผนมานานปีได้อย่างรอบคอบและรัดกุม เพราะใช้เวลาไม่ถึงเดือนก็เข้าคุมราชสำนักของต้าจิ้นเอาไว้ได้ สำเร็จโทษฮ่องเต้ที่ไร้ความสามารถ เนรเทศขุนนางทรยศ และจัดสรรขุนนางในราชสำนักใหม่ พร้อมกับขึ้นนั่งบัลลังก์เป็นชิงเหอฮ่องเต้ ส่วนจางหยาหรงก็ขึ้นเป็นฮองเฮานับว่าการใหญ่ในครั้งนี้ลุล่วงไปด้วยดี และท่านอ๋องของจ้าวสวี่ก็มิได้แปดเปื้อนจากเรื่องนี้ เจิ้นเป่ยอ๋องยังคงเป็นเจิ้นเป่ยอ๋องที่ผดุงความถูกต้อง และได้เป็นผู้ปกครองดินแดนเจิ้นเป่ยแห่งนี้ต่อซึ่งเมื่อได้ข่าวการแต่งตั้งจากวังหลวงแล้ว คล้อยหลังจากนั้นได้เพียงครึ่งเดือน สตรีที่เฝ้ารอการกลับมาของสามีก็บรรลุความปรารถนาในวันที่ท้องฟ้าสดใส มีสายลมอ่อน ๆ โชยพัดมา แม้อากาศรอบตัวจะหนาวไม่คลาย แต่ร่างของจ้าวสวี่กลับอุ่นซ่านเพราะถูกตระกองกอดไว้ในอ้อมแขนของท่านอ๋องที่กลับมาพร้อมกับชัยชนะ&ldquo