All Chapters of สตรีโง่เขลาผู้นั้นตายไปแล้ว: Chapter 11 - Chapter 20

ไม่มีใครรูปโฉมงดงามและเย้ายวนเท่าคนรักของเขาสักคน แค่มองผ่านก็รู้สึกขัดลูกกะตา จึงไม่เคยเรียกใช้บริการนางกำนัลเหล่านี้เลยสักครั้งแต่มารดาก็ขยันส่งสตรีอุ่นเตียงมาที่ตำหนักไม่เว้นว่างถอยห่างเลยสักวัน และมักจะอ้างเรื่องการฝึกฝนขั้นพื้นฐานของบุรุษ เพราะปีหน้าต้องคัดเลือกพระชายาเอกแต่งเข้าตำหนัก“ออกไปให้หมด แล้วห้ามเข้ามาหากข้าไม่เรียก”น้ำเสียงห้วนตะคอกใส่สตรีห้าคน ซึ่งสวมใส่อาภรณ์บางเบาเปิดเผยเนื้อตัว ยิ่งมองยิ่งขัดหูขัดตา“พะ…เพคะ”ไม่ใช่ครั้งแรกที่เหล่านางกำนัลถูกเจ้าของตำหนักขับไล่ แต่พวกนางยังคงคาดหวังว่าจะได้สนองความต้องการเบื้องลึก ของบุรุษสูงศักดิ์เข้าสักวัน ยั่วยวนเรื่อย ๆ ประเดี๋ยวก็ได้เอง!หากผู้ใดมีบุตรก็จะได้รับตำลึงก้อนโตจากหวงกุ้ยเฟย พร้อมกับเลื่อนฐานะเป็นนางสนมขององค์ชายสามทันที“ก้งเทียนพรุ่งนี้ข้าจะเดินทางไปอารามบนเขา เตรียมรถม้าคันใหญ่ให้พร้อม ข้าจะพาจิงลั่วกลับเข้าเมือง”เสียงเข้มหันไปสั่งการองครักษ์คนสนิท ซึ่งยืนรอรับคำสั่งอยู่หน้าเรือนนอน“พ่ะย่ะค่ะ”เช้าตรู่วันใหม่มาเยือนวันนี้อากาศสดชื่นแจ่มใส ฝนไม่ตกและไม่หนาว รถม้าคันใหญ่ซึ่งติดตราประทับตำหนักองค์ชายสาม แล่นออก

“ใช่ขอรับ สตรีแซ่ฉีคนน้องชื่อฉีจิงลั่ว คบหาดูใจกับองค์ชายสามฟู่เจิงเซิงมาสองปีกว่า ๆ แล้ว”สวีเจิ้งไห่ตอบคำถามเจ้านายตามที่รู้ เขาเคยเห็นใบหน้าของฉีจิงลั่ว สตรีผู้ถูกกล่าวขานว่าเป็นโฉมงามอันดับหนึ่งของเมืองหลวงอยู่บ่อยครั้ง จึงจดจำใบหน้างดงามได้ขึ้นใจ“ฉีจิงลั่วถูกโบยยี่สิบไม้ แล้วถูกพาตัวมาที่อารามวันไหน เจ้าพอจะรู้หรือไม่”ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่สมเหตุสมผล สตรีถูกโบยหลายไม้จนบาดเจ็บสาหัสตรงกลางหลัง ย่อมล้มป่วยต้องพิษไข้ไม่ใช่หรอกหรือ เหตุใดคนที่เขาพบเห็นจึงมีเรี่ยวแรงมากถึงเพียงนั้นกันเล่าอีกทั้งท่าทีไม่ยอมใครแม้กระทั่งเขา นางยังไม่ยอมอ่อนข้อให้เลยสักนิด เหตุใดจึงปล่อยให้พี่สาวต่างมารดาเข้าถึงคนรักได้ง่ายดายเช่นนี้“ฉีจิงลั่วมาสวดมนต์ในวันที่ซื่อจื่อถูกตามสังหารจนถูกพิษร้ายแต่รอดมาได้ขอรับ วันนั้นแม่ชีคงมียาแก้พิษชนิดพิเศษ ซื่อจื่อจึงรอดจากพิษดอกเหมยราตรีพิษร้ายอันดับหนึ่งของแคว้นป๋าย”ทุกเรื่องราวที่เกิดขึนในอารามบนภูเขา ฟู่เส้าเสียนไม่ได้เล่าความจริงให้ใครรับรู้แม้กระทั่งองครักษ์คนสนิท เพราะรับปากกับผู้มีพระคุณเป็นมั่นเหมาะ หากจำเป็นค่อยบอกเล่าบิดเบือนความจริงออกไป“ข

“กลับตำหนัก!”สิ้นคำสั่งการของชายสูงศักดิ์ กลุ่มผู้มาเยือนจึงรีบเร่งเคลื่อนย้ายขบวนลงเขาทันที บุรุษเอาแต่ใจเดินสะบัดชายอาภรณ์จากไปไม่มองหลังด้านซ้ายมีสตรีร่างผอมบางเกาะแขนอยู่ไม่ห่าง ส่วนด้านหลังมีองครักษ์คนสนิททั้งห้าคนเดินตามไปติด ๆ“แม่ชีเจ้าขา ข้าคอแห้งมากเลยเจ้าค่ะ”เมื่อมลพิษทางสายตาหายไปจนพ้นสายตา คนที่พูดไม่หยุดจึงหันมาอ้อนผู้ปกครองใจดี เพราะเริ่มรู้สึกคอแห้งมากจริง ๆ“พูดไม่หยุดขนาดนั้นคอไม่แห้งก็แปลก มาดื่มชาสักหน่อยเถิดข้าจะไปเตรียมไว้ให้”แม่ชีส่ายหัวอย่างนึกเอ็นดู เจ้าเด็กคนนี้กล้าพูดจาเช่นนั้นกับองค์ชายสามได้อย่างไร ช่างไม่กลัวตายบ้างเลย แต่แม่ชีไม่ได้รู้สึกแปลกใจสักเท่าไหร่ เพราะเคยเห็นนิสัยมุทะลุดุดันจนชินตา“ป้าหลิวเจ้าขา ข้าเหนื่อยเหมือนน้ำตาลตกเลยเจ้าค่ะ ข้าขอกินขนมหวานฝีมือป้าหลิว สักชิ้นสองชิ้นจะได้หรือไม่เจ้าคะ”“ไม่ได้หมดเวลามื้อกลางวันแล้วเจ้าเด็กแสบ”หลิวซือน่วนยิ้มแย้มมีความสุข แม้กระทั่งบุตรแท้ ๆ ยังไม่เคยมีใครมาออดอ้อนกันเช่นนี้ยิ่งนึกถึงคำพูดของบุตรีคนเล็กก่อนจากมา ใบหน้าสวยสมวัยจึงหมองเศร้าลงเล็กน้อย“โธ่! คนพวกนั้นมาขัดจังหวะขนมหวานมื้อบ่ายแสนอร่อยของข

“บุตรชายคนดีของป้าอย่างไรเล่า อายุ 35 ปีแต่ยังไม่เคยมีสตรีเลยสักคน พวกเจ้าค่อย ๆ ทำความรู้จักกันเถิด ขั้นแรกก็เป็นพี่น้องกันไปก่อน”“ท่านป้าจะยกซื่อจื่อให้ข้าหรือเจ้าคะ”“เอาหรือไม่เล่า รับรองได้ว่าไม่มีสตรีอื่นมากวนใจอย่างแน่นอน ลูกชายป้ารังเกียจสตรีหน้าขาวจอมแสร้งอ่อนแอ ไม่มีแม้กระทั่งแรงเชือดไก่ สตรีในเมืองหลวงล้วนเป็นเช่นนั้น”คนอายุมากกว่าป้องปากกระซิบเสียงเบา เพราะเกรงว่าผู้อื่นจะมาได้ยินคำกล่าวลับหลัง“อยากได้อยู่นะเจ้าคะ แต่รอข้าสะสางทุกอย่างก่อน”คนอายุน้อยกว่าใช้มือป้องปาก กระซิบเสียงเบาตอบกลับเช่นกัน“ให้พี่เขาช่วยสะสางเถิด เจ้าเป็นสตรีต่างถิ่นหากไม่มีผู้หนุนหลังทำการใดย่อมลำบาก”“ข้าจะลองสอบถามพี่ชายดูนะเจ้าคะ”ปกตินางก็แอบเรียกเขาว่าพี่ชายอยู่ในใจมาโดยตลอด มาวันนี้มีโอกาสเรียกย่อมคว้าโอกาสเอาไว้ พี่ชายเช่นนั้นหรือดียิ่งนัก!“ปิ่นปักผมของป้าชิ้นนี้ ขอมอบเป็นของขวัญต้อนรับหลานสาวคนงาม”หลิวซือน่วนถอดปิ่นปักผมประจำกาย ซึ่งตกทอดมาจากบรรพบุรุษฝ่ายบิดา แล้วส่งมอบให้สตรีที่นางเอ็นดูเฉกเช่นลูกหลาน“แพงไหมเจ้าคะ ข้ากลัวทำหล่นหาย” ปิ่นหยกสีขาวประดับด้วยทองคำและเพชรพลอย แตกต่างจากปิ

“ข้าจะได้กลับสู่ตำแหน่งเดิมเสียที จะได้ไม่ต้องคอยหลบอยู่ใต้ชายกระโปรงผู้หญิงเช่นนี้”เสียงเข้มเอ่ยพึมพำกับตนเอง ขณะชำระล้างร่างกายในห้องอาบน้ำของเรือนรับรองแขกข้างกายมีสาวใช้คอยปรนนิบัติอยู่ไม่ห่าง หากวันนี้เขาไม่ถูกสตรีสองคนเรียกใช้งานจนเหนื่อยหอบ คงต้องให้สาวใช้ข้างกายช่วยสะสางความเครียดทั้งปวงเมื่อนึกถึงการล่มสลายของครอบครัว ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเฉกเช่นบุรุษที่ตากแดดอยู่เป็นประจำ ยิ่งแสดงสีหน้าตึงเครียดมากกว่าเดิมศักดิ์ศรีทั้งหลายที่เคยมีอย่างเต็มเปี่ยม ยามนี้ได้มลายหายไปจนสิ้น แม้กระทั่งเกาะชายกระโปรงสตรี ที่เคยอยู่เรือนหลังของบิดาเขาก็ต้องทำ!‘อีกไม่นานเกินรอหรอกฟู่เสียนหลง ข้าผู้นี้จะกลับไปทวงแค้นอย่างสาสม พี่ชายผู้โง่เขลาของเจ้ากับบุตรชายของมัน กำลังจะเป็นสะพานให้ข้าปีนป่ายไปบั่นคอเจ้าให้ขาดสะบั้นลง’“เอ่อ…คืนนี้คุณชายเครียดหรือไม่เจ้าคะ”สาวใช้เอ่ยถามด้วยท่าทีเขินอาย ขณะขัดถูชำระล้างร่างกายผู้เป็นนาย“วันนี้ไม่เครียดข้าอยากนอนพักมากกว่า พรุ่งนี้เจ้ามาแต่เช้าแล้วกัน ช่วงนั้นข้าเครียดหนัก”ถึงแม้จะปฏิเสธเพราะอ่อนเพลีย แต่ใบหน้ากลับขยับเข้าหาความอ่อนเยาว์ตั้งแต่ยอมใช้ศักดิ์ศรี