สตรีโง่เขลาผู้นั้นตายไปแล้ว

“ฮือ ฮือ องค์ชายสามฟู่เจิงเซิง เกิดชาติหน้าข้าฉีจิงลั่วขอหลบให้ห่าง และไม่ขอผูกใจไว้กับท่านอีกแล้ว”

ฝ่ามือเล็กกอบกุมหน้าท้องเอาไว้ ด้วยความรู้สึกเจ็บปวดจวนเจียนขาดใจ นางแท้งบุตรเพราะถูกชายคนรักสั่งโบย แต่ไม่มีผู้ใดเข้ามาช่วยเหลือเลยสักคน มิหนำซ้ำยังถูกคนของเขาฉุดกระชากลากขึ้นรถม้า เพื่อเดินทางไปยังอารามบนภูเขาแถบชานเมือง

เอี๊ยด!!!

เสียงล้อรถม้าหยุดลงอย่างกระทันหัน พร้อม ๆ กับชายชุดดำสามคนตรงเข้าโอบล้อมรถม้าคันเก่าเอาไว้ คนขับรถม้ากลัวตายรีบวิ่งหนีเอาชีวิตรอดทันที ไม่สนใจเลยสักนิดว่าสตรีบาดเจ็บสาหัสจะเป็นตายร้ายดีอย่างไร

ย้อนกลับไปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ในงานเลี้ยงเฉลิมฉลองครบรอบวันพระราชสมภพ 25 ปี ขององค์ชายสามฟู่เจิงเซิง โอรสสวรรค์ลำดับที่สามซึ่งถือกำเนิดจากหวงกุ้ยเฟย

ฉีลู่เอินพี่สาวต่างมารดาของฉีจิงลั่ว ใส่ร้ายว่าถูกฉีจิงลั่วทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บหนักที่ข้อมือ ทำให้นางไม่สามารถวาดภาพได้อีกนานเป็นเดือน

สำหรับสตรีที่ชื่นชอบการวาดภาพเป็นชีวิตจิตใจ การบาดเจ็บที่ข้อมือคือความทุกข์ใจแสนสาหัส ดวงหน้าหวานแสร้งบีบน้ำตาร้องไห้ต่อหน้าบุรุษที่ตนหมายปอง

และที่แย่ไปกว่านั้นคือองค์ชายสามฟู่เจิงเซิงคนรักของฉีจิงลั่ว เชื่อคำลวงของสตรีอื่นทุกประโยคบอกเล่า โดยไม่สืบหาความจริงเลยสักครั้ง

สตรีคนอื่น ๆ ที่มาร่วมงานเลี้ยงในวันนี้ ต่างพากันรุมใส่ร้ายฉีจิงลั่วว่ากระทำผิดจริง เพราะหมายทำลายความงดงามเย้ายวนที่สตรีทุกคนด้อยกว่า ผิวพรรณขาวนวลเนียนไร้ราคี หากถูกลงโทษโบยเสียบ้างคงกลายเป็นรอยแผลเป็นให้ช้ำใจ

องค์ชายสามฟู่เจิงเซิง เคยติดค้างบุญคุณหนี้ชีวิตฉีลู่เอินเอาไว้ เขาจึงอยากตอบแทนผู้มีพระคุณให้ดีที่สุด แม้กระทั่งการสั่งลงโทษคนรักก็เป็นเรื่องของการตอบแทนบุญคุณ!

เขาสั่งลงโทษโบยฉีจิงลั่วมากถึงยี่สิบไม้ แล้วขับไล่ให้นางไปสำนึกตนที่อารามบนภูเขาเป็นเวลาหนึ่งเดือน อีกทั้งยังสั่งให้ผู้บาดเจ็บสวดมนต์ขอพรให้ฉีลู่เอินหายป่วยในเร็ววัน

ร่างสูงโปร่งเดินจากไปทันทีหลังสั่งลงโทษ อ้อมแขนของเขายังโอบประคองร่างของสตรี ที่อ้างว่าตนเจ็บข้อมือมากจนเดินเองไม่ไหว

ทุกอย่างเกิดขึ้นต่อหน้าราชครูฉีจุนเฟิงผู้เป็นบิดา แต่ราชครูวัยกลางคนก็ทำเพียงส่ายหน้าไปมา เพราะรักบุตรสาวคนโตมากกว่าคนรองมาแต่ไหนแต่ไร

“เหตุใดจึงใจร้ายกับข้าถึงเพียงนี้ วันนั้นข้าไม่น่าสละโอสถทิพย์ของท่านแม่ เพื่อช่วยเหลือคนชั่วอย่างท่านเลย”

เสียงคร่ำครวญแผ่วเบาขณะนอนคว่ำหน้ารอรับไม้พายหนัก ๆ ฟาดลงมาตรงกึ่งกลางลำตัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงหน้าหวานเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตาเริ่มพร่าเลือนลงเรื่อย ๆ จากนั้นก็หมดสติไปพร้อมกับเลือดเนื้อเชื้อไขที่ไม่มีโอกาสได้ถือกำเนิด

‘หมดเคราะห์กรรมแล้วลูกแม่ เกิดชาติหน้าขอให้เจ้าเกิดในครรภ์สตรีที่สามารถปกป้องชีวิตเจ้าได้ และขอให้เกิดกับบิดาที่รักเจ้ามากกว่าสิ่งอื่นใด’

หลังถูกโบยครบยี่สิบไม้ ฉีจิงลั่วก็ถูกพาขึ้นรถม้าแล้วออกเดินทางไปอารามบนเขาทันที ไม่มีแม้กระทั่งหมอมาตรวจดูอาการของคนหมดสติ เลือดซึ่งเกิดจากการแท้งบุตร ยังเปรอะเปื้อนอาภรณ์สีแดงของนางอยู่เลย ทว่าไม่มีผู้ใดล่วงรู้ หรือรู้แต่ไม่มีผู้ใดสนใจก็ไม่อาจรู้ได้

รถม้าคันเก่า ๆ เคลื่อนที่ออกจากเมืองหลวงไปด้วยความรวดเร็ว ประหนึ่งหวั่นเกรงว่าจะมีผู้มาเพิกถอนคำสั่ง รถม้าคันนั้นไม่มีแม้กระทั่งสาวใช้ข้างกายคุณหนูรองตระกูลฉี มีเพียงสตรีที่บาดเจ็บกับคนขับรถม้าเพียงสองคนเท่านั้น ซึ่งเรื่องนี้องค์ชายสามไม่ได้ล่วงรู้เลย

บุตรีที่บิดาไม่สนใจอีกทั้งมารดาก็ตายจากตั้งแต่เยาว์วัย เติบโตมาพร้อมกับความไม่เป็นธรรมในจวนราชครู สั่งสมให้ฉีจิงลั่วกลายเป็นสตรีอารมณ์ร้าย และนั่นเป็นจุดอ่อนที่ทำให้นางถูกพี่สาวต่างมารดา ใส่ร้ายด้วยท่าทีอ่อนหวานเสแสร้งมาโดยตลอด

เมื่อฉีจิงลั่วฟื้นคืนสติก็พบว่าตนอยู่ในรถม้าคันเก่าทรุดโทรม ไร้ซึ่งสาวใช้ข้างกายอย่างที่ควรจะเป็น มิหนำซ้ำยังถูกชายชุดดำสามคนห้อมล้อมหมายปลิดชีพ แต่นั่นก็ไม่เลวร้ายเท่ากับรับรู้ว่าบุตรในครรภ์จากไปแล้ว

“ลูกแม่ จะ…เจ้าไม่อยู่แล้วหรือ”

ใบหน้างดงามเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดและคราบน้ำตา น้ำเสียงที่เปล่งออกมาสั่นเครือฟังแทบไม่เข้าใจ เพราะบาดเจ็บจวนเจียนจะขาดใจตาย แต่นางยังตายไม่ได้จนกว่าจะได้สะสางแค้น

นิ้วมือที่ไร้เรี่ยวแรงพยายามกำแน่นเข้าหากัน ด้วยความรู้สึกโกรธแค้นชิงชังอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ องค์ชายสามฟู่เจิงเซิง ฉีลู่เอิน พวกมันต้องได้ชดใช้กรรมในครั้งนี้ เลือดต้องล้างด้วยเลือด!

โดยเฉพาะบุรุษชั่วผู้นั้น แอบเข้ามากินเนื้อหงส์อยู่หลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่มีแม้กระทั่งสถานะให้กัน ซึ่งตลอดระยะเวลาสองปีที่คบหาเป็นคนรักนางก็ไม่เคยเรียกร้องสิ่งใด เพราะเข้าใจว่าการหมั้นหมายต้องใช้เวลา

ทว่ายามนี้สตรีที่ยอมให้บุรุษกกกอดทุกครั้งเมื่อเขาต้องการ กำลังถูกปรักปรำต่อหน้าสาธารณะชน นอกจากคนผู้นั้นจะไม่ช่วยเหลือให้พ้นภัย ยังผสมโรงสั่งลงโทษจนนางแท้งบุตร!

หากมีโอกาสแม้เพียงน้อยนิด ข้าฉีจิงลั่วจะกลับไปเอาคืนพวกมันทุกคน ชีวิตของคนชั่วผู้นั้นซึ่งครั้งหนึ่งเคยช่วยยื้อเอาไว้ นางก็ขอทวงคืน!