All Chapters of สตรีโง่เขลาผู้นั้นตายไปแล้ว: Chapter 31 - Chapter 40

ความรู้สึกแสบซ่านนิด ๆ กระตุ้นให้ลำลึงค์แข็งตั้งมากกว่าปกติ คนช่างคิดจุ่มแท่งอร่อยเคลือบน้ำสีอำพันจนพอใจ จากนั้นจึงดึงออกทันที ทำให้ส่วนหัวหยักครูดเข้ากับผิวเย็นเฉียบของปากไหเข้าพอดีบุรุษเจ้าของแท่งมหึมาเกือบเผลอตัวปลดปล่อยความสุขจนสิ้น แต่เขาพยายามอดทนจนสุดความสามารถ ครั้งแรกจะล่มปากไหไม่ได้เด็ดขาด!ไม่เพียงเท่านั้นโฉมงามยังคว้าเอาถ้วยน้ำผึ้งมาวางใกล้ตัว จากนั้นก็ใช้นิ้วปาดน้ำผึ้งป่าและทาไปทั่วท่อนลำ ซึ่งผงกหัวสู้มือจนกายหนุ่มสั่นเทาเมื่อได้ที่จึงรั้งร่างสูงใหญ่ให้มายืนคร่อมศีรษะตนเองในท่านอนหงายเช่นเดิม ไม่รอช้าริมฝีปากจิ้มลิ้มรีบอ้าอมท่อนยาวใหญ่จนคับแน่นเต็มปาก และใช้มือดันความยาวเข้ามาให้สุดลำคออ้อก! อ้อก!จมูกโด่งรั้นสูดดมกลิ่นพวงแฝดให้คุ้นชิน ท่วงท่านอนหงายและมีท่อนลำขยับเข้าออกเช่นนี้ ยิ่งทำให้ความยาวล้วงลงไปได้ลึกมากยิ่งขึ้น“ซี๊ด! ลั่วลั่ว”ฟู่เส้าเสียนยืนตัวสั่นเมื่อถูกริมฝีปากสีหวานจู่โจมโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อตั้งสติได้เขาก็ไม่ยอมแพ้เช่นกัน กายกำยำจึงเลื่อนเข้าไปยืนในท่วงท่าที่ถนัดมากกว่าเดิมสองมือกอบกุมสองเต้าเป็นหลักยึดในการโยกขยับเอว ใบหน้าขาวเนียนของบุรุษแดงก่ำจนน่า

“ไม่ต้องมองแล้วเจ้าค่ะ ข้าหมดแรงแล้ว”แค่เห็นสายตาก็รู้แน่ชัดว่าคนหน้าหนายังไม่อิ่มหนำ วันนี้นางสวมอาภรณ์ที่เขาซื้อให้ เพราะอยากสวมใส่ง่าย ๆ และรู้สึกสบายไม่อึดอัดตรงช่วงอก อาภรณ์ที่ท่านป้าให้คนจัดมาให้สวยงามมาก แต่ดูท่าน่าจะคับแน่นตรงช่วงบน“แค่มองไม่ได้หรือ”อาภรณ์สีแดงที่เขาซื้อให้เมื่ออยู่บนกายอวบอิ่ม กลับน่ามองและดูแพงกว่าอาภรณ์ที่สั่งตัดเสียอีก ทว่ามีข้อเสียคือส่วนนั้นนูนเด่นชัดเจนเพราะเนื้อผ้าบางเบากว่าอาภรณ์เนื้อดีบุรุษผู้ติดใจในความงามจ้องมองไม่วางตา น่าแปลกที่เวลาผ่านไปจนเกือบครึ่งวัน แต่กลับไม่มีใครมาตามพวกเขาไปกินอาหารมื้อเช้าเลยสักคน!“แค่อยากมองจริงหรือเจ้าคะ”ใบหน้าสวยขยับเข้ามาใกล้แล้วยิ้มล้อเลียน แถมยังก้มต่ำมากกว่าปกติเสียอีก“อึก! มีเรี่ยวแรงค่อยทำต่อ”เสียงกลืนน้ำลายมาพร้อมคำตอบแบ่งรับแบ่งสู้ คนดื้อแต่งกายไม่เรียบร้อยอีกแล้ว แต่เข้าใจได้เพราะได้ยินบ่นว่าแสบบางจุด นางเลยไม่สวมผ้ารัดหากไม่จำเป็น“แต่พรุ่งนี้ข้าขอไปตระกูลฉีนะเจ้าคะ อยากได้สมุดบันทึกของจิงลั่ว ข้าต้องรู้ทุกเรื่องเพราะไม่อย่างนั้นก็ไม่รู้เลยว่าต้องเริ่มตรงจุดไหน”“พักอีกสักวันสองวันค่อยเข้าไป ประเดี๋ยว

ฉีจิงลั่วเดินทางมาถึงหน้าจวนราชครูในช่วงสายตามที่ตั้งใจ วันนี้เป็นวันหยุดตามกฎของแคว้นป๋าย นางต้องการมาเยือนในยามที่ทุกคนอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน จะได้ไม่ต้องยืดเยื้อให้มากความสะสางให้จบทีเดียวและไม่จำเป็นต้องพักค้างคืนอย่างที่เข้าใจในคราแรก เพราะได้รับหนังสือตัดขาดจากทางการเป็นที่เรียบร้อย เหลือแค่ให้ราชครูฉีจุนเฟิงลงนามก็ถือว่าเสร็จสิ้นหนังสือตัดขาดจากทางการถูกส่งถึงมือตั้งแต่เช้าตรู่ มีคู่หมั้นรูปงามทำงานตำแหน่งใหญ่โต ฉีจิงลั่วจึงไม่ต้องลำบากไปขอเองที่ฝ่ายทะเบียนราษฎร์ แค่บอกว่าอยากได้หนังสือตัดขาด ผู้ชายก็รีบจัดการให้ทันที!“ถึงจะหื่นมากแต่ก็ใจดีมากเช่นกัน ข้าคงต้องใช้แรงแลกตำลึงไปตลอดชีวิต”น้ำเสียงหวานพึมพำกับตนเองแผ่วเบา เมื่อจ้องมองหนังสือตัดขาดในมือ ซึ่งถูกเขียนด้วยลายมืองดงามทรงพลัง และแน่นอนว่าไม่ใช่ลายมือนางอย่างแน่นอนที่เคยโอ้อวดว่าเรียนวัฒนธรรมจีนโบราณจบไปหลายหลักสูตรนั่นคือเรื่องจริง แต่ใช่ว่าจะเขียนคล่องเขียนสวยเสียเสียเมื่อไหร่ลายเส้นพู่กันจีนของนางยึกยือยิ่งกว่าไส้เดือนขาดน้ำเสียอีก และไม่ต้องกล่าวถามเรื่องความสามารถด้านอื่น เพราะฉีจิงลั่วมีเวลาเรียนแค่พอผ่านเกณฑ์

ผ้าสีขาวทึบในเรือนนอน ถูกนำไปปิดบังใบหน้าของฉีลู่เอินมากกว่าครึ่ง หากคนมองไม่ฉลาดพอคงดูไม่ออกว่าเป็นคนละคนอย่างแน่นอนเพราะช่วงหน้าผากของฉีจิงลั่วกับฉีลู่เอิน มีส่วนคล้ายคลึงกันอยู่มาก แตกต่างที่ดวงตาคนพี่เรียวเล็ก ส่วนดวงตาของคนน้องกลมโตดำขลับสดใสมากกว่าคนที่กินยาของมารดาเข้าไปยามนี้กำลังนอนหลับตาพริ้ม ร่างกายร้อนรุ่มรอคอยบางอย่างมาเติมเต็ม ส่วนคนที่ไม่ได้กินยารีบเดินเข้าไปหลบอยู่หลังฉากกั้นบานใหญ่ท้ายเรือน เพื่อเฝ้ามองทุกเหตุการณ์โดยไม่ให้คลาดสายตาข้อมือเรียวเล็กรีบเปิดอ่านสมุดบันทึก เพื่อจะได้รู้ว่าตนต้องจัดการใครและหนักเบามากแค่ไหนผ่านไปเพียงครู่เดียวชายร่างใหญ่บึกบึนใบหน้าเรียบเฉย ก็เดินเข้ามาในเรือนนอนเพื่อทำหน้าที่พิเศษ ขอให้เป็นหญิงสาวมันยินดีกระทำทุกคน ไม่ได้มีใจภักดีต่อผู้ใดทั้งนั้น“เข้ามาอีก”เสียงของสตรีผู้สวมผ้าปิดบังใบหน้า ทำให้ชายร่างใหญ่นึกสงสัยอยู่ไม่น้อย เพราะรู้สึกคุ้น ๆ ว่าเคยได้ยินจากที่ไหนมาก่อน ทว่าพอเริ่มลงมือความรู้สึกอย่างอื่นก็กลบความสงสัยจนสิ้นคนที่กำลังแอบฟังเสียงหยาบโลนของชายหญิงเริ่มทำตัวไม่ถูก จะแอบออกไปทางหน้าต่างทางด้านหลัง ก็เกรงว่าตนจะพลาดฉากเด

“ฉีลู่เอิน/ฉีลู่เอิน”ราชครูฉีกับองค์ชายสามเอ่ยขึ้นพร้อม ๆ กัน เมื่อได้ยินคนอาสาไปตามดูในเรือนนอน ตะโกนเสียงดังให้ได้ยินว่าใครกันแน่ที่กำลังทำเรื่องบัดสีอยู่ในเรือนนอน“ใช่เจ้าค่ะ ป่านนี้ยังไม่แยกจากกันเลย คงรักกันมากนะเจ้าคะ”คนรายงานกล่าวไปตามจริง ขนาดมีคนเดินเข้ามาใกล้ถึงเพียงนี้ ชายหญิงบนเตียงนอนยังไม่ยอมแยกจากกันเลย ยาเม็ดนั้นช่างออกฤทธิ์แรงมากจริง ๆ“โอ้! แรงดีกันใช่ย่อย พักกันก่อนเถิดเจ้าค่ะ คนอื่น ๆ กำลังรอที่หน้าเรือน องค์ชายสามก็มานะเจ้าคะ พี่สาวรีบแต่งกายเถิด ส่วนพี่เขยรีบตามมาด้วยกัน หากรักกันจริงท่านพ่อย่อมไม่ว่าอะไร”น้องสาวผู้หวังดี รีบบอกกล่าวสถานการณ์หน้าเรือนนอนให้พี่สาวรับรู้“องค์ชายสาม!”ฉีลู่เอินได้สติทันทีเมื่อได้ยินชื่อของบุรุษในดวงใจ นางผลักร่างสูงใหญ่ที่คร่อมทับออกห่างทันที แล้วเร่งมือจัดแต่งอาภรณ์ให้เข้าที่“พี่สาว พี่เขย ช่วยเร่งมือกันหน่อยเถิดเจ้าค่ะ คืนนี้ค่อยทำกันต่อ ข้าเข้าใจดีว่าคนยังไม่อิ่มย่อมอยากกินต่อให้อิ่ม”ใบหน้าสวยพยักหน้าขึ้นลงคล้ายเห็นใจ แน่นอนว่านางไม่ได้พูดเสียงเบา แต่ตะโกนจนคอเริ่มแห้ง“ขอรับคุณหนูคนงาม”ชายเลี้ยงม้าถึงกับเหม่อลอย เมื่อเห็