All Chapters of สตรีโง่เขลาผู้นั้นตายไปแล้ว: Chapter 1 - Chapter 10

“คร่ำครวญไปก็เปล่าประโยชน์ เพราะอีกประเดี๋ยวเจ้าก็จะตายตามลูกในท้องไป”ชายชุดดำผู้เป็นหัวหน้า ยื่นดาบเข้าใส่เป้าหมายการสังหารในวันนี้ พวกมันไม่มีความรู้สึกสงสารเหยื่อเลยสักนิด รับงานกี่ครั้ง ๆ ก็เสร็จสิ้นง่ายดายกว่าออกไปทำงานแบบอื่น ทำชั่วเพียงไม่กี่ลมหายใจ ก็ได้รับค่าจ้างเป็นตำลึงก้อนโต“ไม่อย่าเข้ามานะ ข้าไม่เคยมีเรื่องบาดหมางกับพวกเจ้า เหตุใดจึงอยากสังหารข้า!”สตรีสภาพทรุดโทรมกัดฟันเอ่ยถามให้รู้แจ้ง หากเดาไม่ผิดคงเป็นพี่สาวสารเลวกับแม่เลี้ยงแสนชั่ว ที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ หากนางตายจากพวกมันก็จะได้สมบัติของมารดาผู้ลาลับ และสำคัญที่สุดคือได้องค์ชายสามไปครอบครอง“พวกข้ารับงานจ้างสังหาร ผู้ใดจ่ายตำลึงมากกว่าผู้นั้นย่อมมีสิทธิ์สั่งการ หรือเจ้ามีตำลึงมากกว่าผู้ว่าจ้าง ไม่แน่ว่าพวกข้าอาจจะพิจารณาไว้ชีวิตเจ้า”พวกมันไม่รู้ว่าใครเป็นผู้ว่าจ้าง เพราะรับงานผ่านคหบดีคนสำคัญของแคว้นป๋าย ใครอยากได้งานสบายค่าจ้างแพง มักจะเข้าไปรับงานจากคนผู้นั้น เรียกได้ว่ารับงานผ่านนายหน้านั่นเอง“ข้ามีตำลึง ข้าจะจ้างให้พวกเจ้าไว้ชีวิตข้า แล้วพวกเจ้าบอกได้หรือไม่ว่าผู้ใดสั่งมา”ถึงแม้จะมั่นใจไปมากกว่าครึ่งว่า

“ลูกพี่หน้าตาผู้หญิงสองคนนี้คล้ายกันเลย หรือพวกมันจะเป็นฝาแฝดกัน ถ้าอย่างนั้นพวกเราก็ฆ่าแล้วเอาศพไปขอรับค่าจ้างสองเท่าดีไหม”หนทางร่ำรวยอยู่ตรงหน้า พวกมันต้องไขว่คว้ากอบโกยให้มากที่สุด ขนาดศพเดียวยังจ่ายมากขนาดนี้ ถ้ามอบให้สองศพพวกมันคงรวยเละ!“เออดี พวกเอ็งก็ฉลาดไม่เบา จัดการเสียให้สิ้นซากยามนี้ไม่เช้าแล้ว ข้าจะไปนั่งพักขาสักหน่อย ไม่คิดว่าคนใกล้ตายจะวิ่งเร็วขนาดนี้”ลำพังจัดการผู้หญิงแค่สองคน คงไม่ต้องเปลืองแรงมันหรอก หากไม่รีบไปรับค่าจ้างมันคงเล่นกับผู้หญิงจนพอใจเสียก่อน ยิ่งผู้มาใหม่ใบหน้าสวยหวานงดงามจับตา รูปร่างอวบอิ่มตึงแน่นส่วนนั้นกลมนูนต้องตาต้องใจมันยิ่งนัก!ชิ้ง! ชิ้ง!เสียงดาบเตรียมการพร้อมกุดหัวสตรีสองนาง เพื่อรับตำลึงค่าจ้างก้อนโต ชีวิตต่อจากนี้ของพวกมันจะได้สุขสบายเสียที ทุกวันนี้ถูกหัวหน้าผู้ตรวจตราความปลอดภัยของแคว้นป๋าย ตามล่าจนเกือบไม่มีที่ซุกหัวนอน เมื่อได้รับค่าจ้างจำนวนห้าพันตำลึงทอง พวกมันจะอพยพหนีไปอยู่ต่างแคว้น“รีบหนีไปเถิด ข้าคงไม่รอดแล้ว”เมื่อเห็นว่าผู้อื่นต้องมารับเคราะห์พร้อมตน คนใกล้ตายจึงล้มเลิกทุกความคิดฉีจิงลั่วยังคงอยากแก้แค้นไม่แปรเปลี่ยน แต่ก็ไม่

ฉีจิงลั่วผู้มาเยือนเป็นสายลับสาวอายุยี่สิบแปดปีเต็ม ย่อมเติบโตสมส่วนมากกว่าเด็กสาววัยสิบเจ็ดปีตรงหน้า ยิ่งออกกำลังกายตามผู้เชี่ยวชาญแนะนำมานานหลายปี ยิ่งมีรูปร่างทรงนาฬิกาทรายชัดเจนแขนขาของเธอเรียวยาวมีกล้ามเนื้อพองาม ไม่ได้แขนขาเล็กอ้อนแอ้นแบบเด็กสาวอายุสิบเจ็ดปี หน้าอกขนาดใหญ่ซึ่งมีติดตัวมาตั้งแต่แรกสาว ก็ออกกำลังกายจนกระชับมีรูปทรงหยดน้ำขนาดใหญ่สวยงาม ไม่หย่อนคล้อยแถมยังตั้งเต้าน่าหลงใหล“เขาไม่เคยใส่ใจมองข้าหรอก หากเขาสนใจข้าบ้างสักนิดคงไม่อยู่ในสภาพนี้ บุตรในครรภ์ถูกตีจนตายเลือดไหลเปรอะเปื้อนอาภรณ์ก็ไม่สนใจ คนที่เขาสนใจมีเพียงพี่สาวคนเดียว”ยิ่งนึกย้อนไปถึงสายตาคนรัก ที่ใช้มองพี่สาวต่างมารดาตลอดสองปีที่ผ่านมา เลือดก้อนใหญ่ซึ่งกำลังรอคอยให้อาเจียนออก ก็เอ่อล้นมาจุกตรงลำคอจนเกือบพูดไม่จบประโยค“เอาล่ะน้องสาว เธอคิดเรื่องเดิม ๆ ก็เสียใจโดยเปล่าประโยชน์ รักษาตัวให้หายค่อยหาผู้ชายคนใหม่มาดามใจ เธอก็สวยไม่ต่างจากฉันเลย เราจะออกท่องเที่ยวไปล่าผู้ชายด้วยกัน ดีไหม”เมื่อเห็นสภาพคนบาดเจ็บ ฉีจิงลั่วผู้มาเยือนก็นึกสงสารจับใจ จึงเอ่ยปลอบด้วยคำพูดทะเล้นประจำตัว“เจ้าช่างตลกและมีอารมณ์ขัน หากเ

“ข้าก็คิดเช่นเดียวกันกับท่าน บุรุษมักเห็นแก่ตัวคิดว่าสตรีต้องยอมทุกอย่าง อยู่ที่นี่ข้าได้รับอิสระทางความคิด และปล่อยวางได้มาก เรื่องอะไรจะกลับไปปวดหัวที่จวน ปล่อยให้พวกละโมบโลภมากต่อสู้กันไปเถิด พวกเราตื่นเช้ามาสวดมนต์ให้ใจสงบ พอเสร็จกิจก็นั่งจิบน้ำชาที่ทำกันเอง แค่นี้ก็มีความสุขมากแล้ว”ฮูหยินอีกคนซึ่งนั่งถัดไปอีกไม่ไกล ออกความคิดเห็นตามที่ตนประสบพบเจอสารพัดคำปลอบโยนจากคนแปลกหน้า ทำให้ฉีจิงลั่วรู้สึกได้ว่าการหลงมาอยู่ในยุคที่ไม่คุ้นเคย ก็ไม่ได้แย่ไปเสียทุกเรื่อง อย่างน้อย ๆ ความเอื้ออาทรจากเหล่าฮูหยินก็พอทำให้เธอหายเหงา และทำให้นึกถึงมารดาผู้ลาลับ“ขอบคุณฮูหยินทุกท่านมากเจ้าค่ะ ที่ไม่นึกรังเกียจสตรีที่ผู้คนกล่าวหาว่าทำร้ายพี่สาว หากข้าทำจริง ๆ พี่สาวดอกบัวขาวคนนั้นคงมือหักแน่เจ้าค่ะ แต่นางทำตัวเองแล้วใส่ร้ายข้า”คนเล่าทำท่าทางหักข้อมือด้วยท่าทางทะมัดทะแมง ให้สตรีวัยกลางคนซึ่งนั่งพูดคุยกันราว ๆ ห้าคนดูเป็นตัวอย่าง บุคลิกภาพอันโดดเด่นแลดูเข้มแข็งและมีเสน่ห์ กลายเป็นจุดรวมสายตาของบรรดาฮูหยิน ที่มาแสวงหาความเข้มแข็งให้หัวใจ“ไม่เลย ๆ พวกข้าแค่ฟังเขาเล่ามา เมื่อเห็นใบหน้าและท่าทางของเจ้า

ทั้งสองมองเห็นโขดหินขนาดใหญ่อยู่ไม่ไกล ซึ่งดูแล้วน่าจะพอมีช่องว่างสำหรับให้สองคนเข้าไปหลบซ่อน จึงรีบเข้าไปหลบทันที ทว่าด้วยความพอดีของช่องหิน ผิวกายของชายหญิงจึงจำเป็นต้องสัมผัสแนบชิดกัน“สามคนนี้ใช่คนของซื่อจื่อหรือไม่เจ้าคะ”ใบหน้าสวยหวานไม่ได้แต่งแต้มสีสันจัดจ้าน เฉกเช่นสตรีในเมืองหลวง อยู่ในระยะสายตาของบุรุษรูปร่างกำยำสูงใหญ่วัย 35 ปี ซึ่งไม่เคยใกล้ชิดสตรีใดมาก่อนนอกจากมารดาผู้ให้กำเนิด และน้องสาวในช่วงวัยเด็กซื่อจื่อคิดไตร่ตรองอยู่ในใจเพราะรู้สึกคลับคล้ายคลับคลา จะว่าเคยเห็นนางมาก่อนเขาก็ไม่ค่อยแน่ใจสักเท่าไหร่ เพราะยิ่งมองใกล้ ๆ ยิ่งรู้สึกว่าเป็นการพบเจอกันครั้งแรก“ไม่ใช่คนของข้า ดูท่าคงไม่ได้มาดี”ฟู่เส้าเสียนหันไปจ้องมองผู้มาใหม่ทั้งสามคนก็ไม่คุ้นหน้า ร่างกำยำเตรียมออกไปปะทะ จะได้รู้แน่ชัดว่าคนทั้งสามมาทำการใด หากเป็นคนร้ายจะได้จับเข้าคุกหลวงให้หมด“แอบฟังพวกมันก่อนเจ้าค่ะ คนโง่ชอบพูดความจริงออกมาในยามที่หาเหยื่อไม่เจอ หลังจากนั้นค่อยจัดการก็ยังไม่สาย”ฉีจิงลั่วเคยดูละครสั้นของจีนจบไปหลายเรื่อง ในละครมักจะมีเหตุการณ์โง่เขลาเกิดขึ้นอยู่บ่อยครั้ง เมื่อพบเจอเหตุการณ์จริงหลายต่อ