All Chapters of สตรีโง่เขลาผู้นั้นตายไปแล้ว: Chapter 21 - Chapter 30

“อาวุธของคุณหนูฉี ช่างร้ายแรงยิ่งนัก แค่ชี้เข้าใส่มือสังหารก็ล้มลงทันที”เหล่าองครักษ์ที่พึ่งสังหารคนร้ายให้พ้นทางสำเร็จ หันไปพูดคุยกันด้วยความรู้สึกตื่นเต้นกับภาพอัศจรรย์ใจหากไม่มีอาวุธชนิดนี้พวกเขาคงเสียเปรียบหนัก เพราะกำลังแขนขาเริ่มอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด“ใช่ ๆ ข้าเห็นยังรู้สึกตกใจมาก ว่าแต่คนพวกนั้นตายหรือเปล่า” สหายอีกคนตอบกลับ“ไม่มีเลือดอาจจะแค่สลบไป แต่ช่างเถิดพวกเราต้องจัดการพวกมันทีหลังอยู่แล้ว”สวีเจิ้งไห่หันมาตอบเหล่าบรรดาสหายรัก จากนั้นเขาก็รีบวิ่งตามเจ้านายไปให้ทันฟู่เส้าเสียนวิ่งตรงเข้าหาสตรีผู้แบกอาวุธร้าย นางหมุนอาวุธชนิดนั้นเป็นวงกลมอยู่หลายครั้งหลายครา ปลายด้ามยาวหมุนไปทางทิศใดบุรุษที่สวมชุดแปลกประหลาดก็ล้มลงหมดสติทันทีเมื่อฉีจิงลั่วเห็นว่าสถานการณ์ยืดเยื้อไม่จบลงง่าย จึงออกแรงกระโดดปีนขึ้นต้นไม้ใหญ่ซึ่งอยู่ไม่ไกล เพื่อหลอกล่อให้พวกคนร้ายตามมาจับตัวนางถึงที่ จะได้ไม่ต้องแบกปืนกลกราดยิงไปเรื่อย นอกจากไม่เปลืองกระสุนยังได้พักแขนไปในตัว เพราะน้ำหนักของปืนกลย่อมมากกว่าปืนพกทั่ว ๆ ไปหากเป็นต้นไม้ซึ่งมีลำต้นราบเรียบตามปกติ คงไม่อยู่ในแผนการใหม่อย่างแน่นอน แต่ต้นไม้ที่

“หม่อมฉันไม่เสียใจเลยเพคะ”บุรุษขาดสติจากฤทธิ์ของยาจำต้องยอมเป็นเก้าอี้โยก ให้สตรีใจกล้าหน้าไม่อายลุกนั่งอยู่นานสองนานใบหน้าหล่อเหลาจ้องมองออกไปกลางสระบัว ไร้ซึ่งการสัมผัสในจุดอื่น ๆ แค่จุดเดียวก็มากเกินพอต่อการยอมรับและด้วยฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด จึงไม่ทันได้สังเกตว่าฉีลู่เอินไม่มีอาการเจ็บปวดเลยสักนิด ทั้ง ๆ ที่นางกระซิบบอกว่ามอบครั้งแรกให้กับเขาผ่านไปอีกหนึ่งชั่วยาม เรื่องราวจำยอมที่เกิดขึ้นในศาลาริมสระบัวก็ดำเนินมาถึงตอนท้ายสุดองค์ชายสามฟู่เจิงเซิงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วจัดระเบียบอาภรณ์ของตนให้เข้าที่เข้าทาง สองมือปัดและเช็ดถูอาภรณ์จนคนมองเริ่มหวั่นใจเขานึกรังเกียจสตรีใจกล้าผู้นี้อยู่ไม่น้อย แค่ยังไม่ได้กล่าวหักหาญน้ำใจกัน ทว่าน้ำเสียงเย็นชาก็เอ่ยขึ้นด้วยประโยคหนึ่ง ซึ่งบาดลึกลงไปในหัวใจคนฟัง“อย่าให้ฉีจิงลั่วรู้เรื่องนี้อย่างเด็ดขาด ส่วนเรื่องบุญคุณชีวิตในอดีต ข้าจะถือว่าตอบแทนเจ้าด้วยร่างกายจนหมดสิ้น นับจากนี้อย่าได้เข้ามากล่าวอ้างอันใดอีก หากไม่เชื่อคำกล่าวของข้าอย่าหาว่าไม่เตือน”“พระองค์ร่วมรักกับหม่อมฉันแล้ว เหตุใดจึงกล่าวเช่นนี้เล่าเพคะ หม่อมฉันสู้น้องสาวไม่ได้ตรงไหนกั

“ท่านแม่ข้ามีแผนเจ้าค่ะ”มาถึงขั้นนี้แล้วคงให้มารดาช่วยเหลืออีกแรง“บอกแม่ได้หรือไม่ จะได้ช่วยกันวางแผน”“เรื่องเป็นเช่นนี้เจ้าค่ะ…”ฉีลู่เอินบอกเล่าแผนการจนหมดสิ้น คนที่ซุ่มดักฟังก็ได้ยินทั้งหมด“แม่จะจัดการให้เอง เจ้ารอแต่งเข้าตำนักองค์ชายสามเถิดลูกรัก ส่วนสินเดิมของมันย่อมตกเป็นสินเดิมของลูกแม่”เฝิงจี้ไป๋ไม่คิดมอบสินเดิมให้ลูกเลี้ยงมาแต่ไหนแต่ไร กุญแจห้องคลังเล็กนางยึดมาถือครอง ตั้งแต่เจ้าของมันตายจากเมื่อหลายปีก่อน“เจ้าค่ะท่านแม่”บุตรีผู้ถูกรักและตามใจมาโดยตลอดยิ้มแย้มอย่างมีหวังหากบิดามารดาไม่เห็นด้วยเรื่องคู่ครอง อย่างไรเสียฉีจิงลั่วย่อมไม่มีทางลงเอยกับบุรุษสูงศักดิ์ได้“ข้าจะตามไปส่งน้องสาว และจัดแจงให้เข้าหอกับบุรุษบ้านนอกด้วยตนเอง”เสียงหวานบ่นพึมพำ ขณะกำลังนอนแช่น้ำอุ่นที่สาวใช้เตรียมไว้ให้หลังจากตกลงกันอย่างมั่นเหมาะ มารดาจึงเดินกลับเรือนทันทีปล่อยให้บุตรสาวนอนแช่น้ำอุ่นเพื่อผ่อนคลายร่างกายทว่าเกิดเสียงดังแปลก ๆ บริเวณหน้าต่างเรือนนอน ฉีลู่เอินจึงรีบขึ้นจากอ่างน้ำ แล้วสวมเสื้อคลุมเพื่อเดินออกมาดูให้รู้แน่ชัด หากเป็นผู้ร้ายจะได้ตะโกนเรียกให้คนมาช่วย“เจ้าเข้ามาทำการใด แล้ว

“อะ..อืม ข้ารู้ หากเป็นข้าคงสังหารสามคนนั้นเช่นกัน”จอกสุราใกล้มือถูกยกขึ้นดื่มจนหมดในรวดเดียว สายตาไม่รักดีคอยแต่วกกลับไปมองหาบางอย่าง ซึ่งบังเอิญมองเห็นเข้าพอดี เลือดในกายหนุ่มเดือดพล่าน แต่เขาก็พยายามสงบใจไว้ก่อน“พวกมันจะจับข้าและคนเจ็บ ไปทำมิดีมิร้ายก่อนค่อยสังหาร”คนเล่าลุกขึ้นยืนแล้วจับแขนพี่ชายบุญธรรมเขย่าไปมาเพื่อฟ้องแบบเด็กน้อยทว่าจังหวะขยับแขนกลับเปิดกว้างให้เห็นบางส่วนเต็ม ๆ ตา มองดูคล้ายดอกบัวดอกใหญ่ที่มีส่วนปลายสีชมพู เพราะเจ้าตัวก้มต่ำในระดับใบหน้าคนพี่“อึก! อึก! บัดซบสิ้นดี! ข้าอยากรู้จริง ๆ ว่าผู้ใดบงการ”จังหวะอยากกลืนน้ำลายลงคอให้หนำใจ เขาจึงยกจอกสุราขึ้นดื่มแก้สถานการณ์ไปก่อน หากมองดี ๆ จะเห็นว่าลิ้นของคนกระหายแลบเลียริมฝีปากอย่างแผ่วเบาใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นบนเพดานเรือนนอนต้อนรับ แล้วแสร้งใส่อารมณ์มากเกินความเป็นจริงหากสังเกตดี ๆ จะรู้ว่าเป็นอาการของคนมีพิรุธ ทว่าคนออดอ้อนพี่ชายไม่ได้ใส่ใจจับผิดเลยสักนิด“อาจจะเป็นพวกเดียวกัน กับคนที่ตามสังหารท่านกับท่านป้า”ร่างอวบอิ่มยอมกลับไปนั่งเก้าอี้ตัวเดิม“พวกเดียวกัน”“ใช่ เจ้าค่ะ เรื่องนี้มีองค์ชายสาม ท่านกับท่านป้าเป็

“สุรารสนมสดจากเต้าข้าชอบยิ่งนัก”เมื่อรู้สึกไม่หนำใจเพราะความนุ่มลิ้นแห้งไวไปหน่อย ฟู่เส้าเสียนจึงอุ้มร่างกึ่งเปลือยไปวางหงายลงบนโต๊ะดื่มน้ำชากลางเรือนชายผู้หลงมัวเมาในรสชาติแปลกใหม่ เทราดน้ำสีอำพันลงบนทรวงสล้างอีกครั้ง จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาดื่มกินด้วยความเพลิดเพลินสำราญใจเสียงร้องของชายหญิงดังขึ้นสลับหมุนวนกันไป ฟู่เส้าเสียนทั้งลิ้มรสทั้งนวดเฟ้นจนขึ้นรอยมือ“ข้าก็ชอบให้ท่านดื่มนมสด อา…แบบนั้นเจ้าค่ะ”“เด็กดื้อเปิดยั่วข้า”“เห็นแอบมองอยู่บ่อย ๆ ข้าเลยใจดี”เจ้าของเต้าใหญ่แอ่นกายเข้าหาและสู้ไม่ถอยเมื่อไหร่ที่ความอร่อยแห้งเหือด ฟู่เส้าเสียนก็เทน้ำเมากรอกปากตัวเองแล้วพ่นใส่สองเต้าจนเปียกชื้น จากนั้นจึงเริ่มละเลงอย่างหนักทั้งมือและริมฝีปาก ดูดสะบัดรัวลิ้นคล้ายเสือร้ายยามหิวอาหารจานเนื้อฉีจิงลั่วร้องครางแผ่วเบาคลอเคลียไปกับจังหวะผงกศีรษะขึ้นลง สองเต้างามตูมเต่งซึ่งภูมิใจในความสมบูรณ์แบบมาโดยตลอด ถูกใช้งานเป็นครั้งแรกในปีที่ 28 นึกว่าจะแห้งเหี่ยวไปจนแก่เฒ่าเสียแล้ว!“ซื่อจื่อ อร่อยไหมเจ้าคะ”“อร่อยมากอยากดื่มทุกวันเลย”“เหลือสุราไว้ด้วยนะเจ้าคะ ยังมีหลายจุดที่ข้าอยากราดให้ท่านชิม”มือเล็