Semua Bab Eski Kocamın Pişmanlığı: Bab 61 - Bab 70

"Çık dışarı!" Ayağa kalkıp kapıyı işaret ettim.Saçmalıklarını daha fazla dinlemeyecektim. Bugün hissettiğim mutluluğun içine etmesine izin vermeyecektim.O da ayağa kalktı. "Ne? Planını anlamam hoşuna gitmedi mi? Herkesin bu saldırıların sahte olduğunu anlaması an meselesi.""Bana ne kadar aptal olduğunu göstermeyi bitirdin mi?" diye sordum. "Saldırıları benim uydurduğumu düşünüyorsun ama ne düşündüğümü bilmek ister misin? Bence bunların arkasında sen varsın. Benim senden başka düşmanım yok. Ben trajik bir şekilde ölürsem bundan kim kazançlı çıkar? Sen. Ben ortadan kalkınca Rowan tamamen senin olacak ve tam velayet Rowan'a verileceği için beni etrafta görmeye de katlanmak zorunda kalmayacaksın."Bana şaşkınlıkla bakakaldı. Ya gerçeği anladığımı fark ettiği için ya da onu açıkça suçladığım için şaşırmıştı. Bu konu üzerine çok düşünmüştüm ve artık her şey yerine oturuyordu.Emma'nın beni öldürmek istemesi için iki sebebi olabilirdi. Birincisi intikam, ikincisi de bir şekilde kendin

Telefonum bugün yüzüncü kez çalıyordu. Ekranda Letty'nin adı yazıyordu. Diğer aramalarında yaptığım gibi yine cevap vermedim. Dünden beri bana ulaşmaya çalışıyordu.Onunla konuşacak durumda değildim. Hâlâ uzak durmak istediğim dünyayla ve insanlarla bağlantısı vardı. Bu da beni ne yapacağımı bilemez bir hâlde bırakıyordu."Bir tane daha ver." dedim barmene, telefonumun sesi kesilir kesilmez.Bugün doğum günümdü ve ben böyle kutluyordum. Bir barda tek başıma oturmuş, meyveli bir içki içiyor, Rowan'ın iğrenç sözlerinin açtığı yarayla boğuşuyordum.O düşünceleri kafamdan atmak için çok uğraşmıştım. Bana söylediği her kelimeyi unutmak için çok çabalamıştım ama kolay değildi. Hepsi lanet olası bir dövme gibi zihnime kazınmıştı.Yıllardır evliydik ama onun beni bir sürtükten başka bir şey olarak görmediği hiç aklıma gelmemişti. Yatakta beni Emma'nın yerine koyduğunu düşünmek bile canımı yakıyordu. O gün evimde yaşananlardan beri kalbim defalarca kırılmıştı.Emma'nın söylediği her kelim

Dokuz yıl önceTelefonuma yeni bir bildirim geldi ve beni yine huzursuz bir uykudan uyandırdı. Nedense son iki yıldır doğru düzgün uyuyamıyordum.Bir yanım bunun Rowan yüzünden olduğunu düşünüyordu. Artık yanımda olmadığı için hem kalbim hem de zihnim huzur bulamıyordu sanki. Huzursuzluğum, onun iki yıl önce üniversiteye başlamasıyla ortaya çıkmıştı. Üniversitede olduğu dönemlerde neredeyse hiç uyumuyordum ama tatillerde eve geldiğinde bebek gibi uyuyordum.Yine uykusuz geçen bir gecenin ardından homurdanarak yataktan kalktım ve telefonumu kontrol ettim. Bildirimin ne olduğunu görünce şaşırdım ama bu şaşkınlığım kısa sürede yerini mutluluğa bıraktı.Birine para verip Rowan'ı takip edebilmemi sağlayan bir uygulama yükletmiştim. Şimdi de uygulama bana onun eve döndüğünü haber veriyordu.Yataktan fırlayıp hızla giyindim. Muhtemelen Emma'nın yanına dönmüştü ya da Travis veya Gabe'yle birlikteydi ama umurumda değildi. Onu görmek istiyordum, uzaktan da olsa.Hazırlanmayı bitirince yata

Ona bakıp içimdeki acıyı bastırdım. Birine ihtiyacı varmış gibi görünüyordu, ben de yanına gidip teselli etmek istercesine elimi omzuna koydum.Bana öfkeyle karşılık verdi. Beni öylesine sert itti ki yere düştüm."Sakın bana dokunma, kaltak!" diye kükredi. Öfkesi ve kırgınlığı dışarıdan bile hissediliyordu.Ayağa kalktım, gözlerim yaşlarla dolmuştu. "Rowan, bunu planlamadım."Bana tahammül edecek hali kalmamıştı."Siktir git... Yüzünü bir daha görmek istemiyorum." dedi. Sonra yatağın üzerine oturdu. Kalbi paramparçaydı, gözleri yaşlarla doluydu.Yüzündeki ifade yüreğimi parçaladı. Perişan ve paramparça görünüyordu. Ona yardım etmek istiyordum ama yardımımı kabul etmeyeceğini biliyordum. Bu yüzden hiçbir şey söylemeden çıktım.Bunun kötü bir rüya olmasını umuyordum ama değildi. İşleri fena hâlde batırmıştım.***İki gün sonra"Şu lanet kaltak nerede?" Emma'nın aşağı kattan çığlık attığını duydum.Kalbim göğsümü parçalayacakmış gibi çarpmaya başladı. İçten içe Rowan'ın ona ger

Pencereden başka bir çıkış yolu yoktu. Bir sandalye alıp cama vurdum ve camı kırdım. Camı kapatmak için çakılmış tahtaları itmeye devam ettim; sonunda tahtalar yerinden çıktı. Bavulumu pencereden dışarı ittim, yere düştü.Dediğim gibi, evin en uzak köşesindeki odasındaydım; bu yüzden çıkardığım gürültü kimsenin dikkatini çekmezdi. Kırık cam parçalarına dikkat ederek yavaşça aşağı indim. Yere ayak bastığımda rahat bir nefes verdim.Kaçmayı başardığım için mutlu bir şekilde bavulumu aldım ve çekiştirmeye başladım. Bir yandan da telefondan taksi çağırıyordum. Ancak birine çarptığımda mutluluğum hızla yok oldu. Başımı kaldırdım ve gözlerim Rowan'ın buz gibi gri gözleriyle buluşunca dehşet içinde geri çekildim."Bebeğimle birlikte kaçmaya mı çalışıyordun?" diye sordu; sesindeki tehditkâr ton açıkça hissediliyordu.Ellerimi havaya kaldırdım ve bavulumu yere bıraktım."Anneme onun senin bebeğin olmadığını zaten söyledim." diye yalan uydurdum. Bir adım da geri çekilmiştim.Bebeğimin böyl