All Chapters of Eski Kocamın Pişmanlığı: Chapter 51 - Chapter 60

Rowan"Patron?" diye seslendi Drake. Sesi alışılmadık derecede titrek çıkıyordu. Emma'yla film izlerken, başını göğsüme yaslamış hâlde oturuyorduk. Sonunda beni affetmesini sağlamak hiç kolay olmamıştı. Onu zaten yeterince incitmişken daha da fazla üzmek istemiyordum. Her şeyin eskiden olduğu hâline dönmesini istiyordum.Hâlâ kafam karmakarışıktı; ne yaptığımı ben bile bilmiyordum. Kız kardeşlerden birini öpmüş, diğerine âşık olup onunla bir ilişkiye başlamıştım. Aradan günler geçmesine rağmen Ava'nın dudaklarının tadını hâlâ hatırlıyordum. Yine de onunla ilgili yaptığım her şeyde olduğu gibi, Ava'yı ve o öpücüğü zihnimin bir köşesine atıp unutmaya çalışıyordum.Emma'yla birlikte olmayı o kadar uzun zamandır beklemiştim ki bu kez her şeyi yeniden mahvetmeye hiç niyetim yoktu. Ava'ya karşı hissettiğim her neyse, bunun hiçbir önemi yoktu. Noah dışında Emma benim dünyamdı, her zaman da öyle olmuştu. Başka hiçbir şeyin yeniden bunu mahvetmesine izin vermeyecektim."Ne var?" diye çıkı

Anonim KişiÖfkeliydim. Öfke kelimesi bile yaşadıklarımı tarif etmeye yetmiyordu. Deliye dönmüştüm. Bir kez daha elimden kaçmıştı. Bir kez daha, ölmesi gerekirken hayatta kalmayı başarmıştı."Bana nasıl oluyor da hâlâ hayatta olduğunu anlat." diye sordum Ben'e."Yemin ederim, bu sefer neredeyse işini bitiriyordum. Onu öldürmeme ramak kalmıştı ama o herifin lanet olası koruması gelip onu kurtardı." diye mırıldandı.Beni aptal mı sanıyordu? Ne olup bittiğini bilmediğimi mi düşünüyordu? Bu iş başladığından beri ondan duyduğum tek şey bahaneydi. Üç kez cesedi getirmeyi başaramamıştı. İşin tek iyi yanı, henüz parasını ödememiş olmamdı. Bir düşünsenize, ya parasını çoktan ödemiş olsaydım ve o hâlâ işi bitirememiş olsaydı?İşi bitirdiği takdirde yarım milyon dolar alacaktı. Bu para, işini üzerinde anlaştığımız süre içinde tamamlaması için yeterli bir motivasyon olmalıydı.Viskimden bir yudum aldım. İçimi kemiren bir hayal kırıklığı yaşıyordum."Gerçekten mi? Onu neredeyse öldürüyordun,

"Christine, beni ortadan kaldırmak için elinden geleni yaptın çünkü Rowan'ın seni fark edeceğini düşündün. Evliyken bile onu baştan çıkarmak için elinden geleni yaptın ama o sana hiçbir zaman karşılık vermedi. Evet, beni sevmiyordu ama ben onun karısıydım. Sen ise onun hiçbir ilgisini çekmeyen sıradan bir sekreterdin. O yüzden aynı soruyu sana geri sorayım. Asla onun kadını olamayacağını bilmek nasıl bir duygu? Seni sekreterinden başka bir şey olarak asla görmeyeceğini bilmek nasıl hissettiriyor? Seni yeterince kadın olarak görmediğini bilmek nasıl bir duygu? Seni metresi yapmak yerine, nefret ettiği karısıyla yatmayı tercih ettiğini bilmek nasıl hissettiriyor? Peki ya Emma geri dönmüşken artık hiç şansın olmadığını bilmek nasıl bir duygu?" Sonunda sesimi çıkarmış olmanın verdiği mutlulukla sırıttım."Çirkin kaltak!" diye hırladı ve üzerime atıldı.Tam zamanında yana çekilmeyi başardım ve o son derece yüksek ve pahalı topuklularının üzerinde dengesini kaybetti. Hemen ayağa kalkıp yen

Ben ne istiyordum? Onu kullanıyor muydum, yoksa gerçekten onu mu istiyordum? İşleri ya da en önemlisi kendimi daha da karmaşık hâle getirmek istemiyordum. Rowan'ı unutmaya kararlıydım ama bunu gerçekten doğru şekilde mi yapıyordum?Ethan'ı incitmek istemiyordum, özellikle de benimle gerçekten bir ilişki yaşamak istiyorsa. Ama ona sağlıksız bir şekilde bağlanmaya başladığımdan da korkuyordum.Bana Rowan'ı ve ona duyduğum sevgiyi unutturuyordu. Ondan etkilenmemin asıl sebebinin bu olmasından korkuyordum.Her ne kadar dışarıdan bakınca kötü görünse de, bunun gerçekten kötü olup olmadığını düşünmeden edemiyordum. Hepimiz birini şu ya da bu nedenle isteriz. Ethan'ı, yaşadığım acıyı ve kalp kırıklığını bana unutturduğu için istemem yanlış mıydı?Arkamdan yükselen korna sesiyle irkildim. Düşüncelere o kadar dalmıştım ki çoktan Noah'ın okuluna geldiğimi fark etmemiştim.Otoparka girip kontağı kapattım ve arabadan indim. Otoparkı dolduran pahalı arabaları şöyle bir süzdüm. Yürümeye başladı

RowanEllerime bakakaldım. Annem yumuşak bir sesle konuştu. "Üzgünüm Ro, ama seninle konuşmayı reddediyor."Hayatımda hiç bu kadar incinmemiştim. Emma benden ayrılıp gittiğinde bile bu kadar canım yanmamıştı. Noah bana kızgındı ve aramalarımı cevaplamayı reddediyordu. Ava haklıydı, Noah her şeyden önce gelmeliydi ama ben onu hayal kırıklığına uğratmıştım.Emma'yı yatımla gezintiye çıkarmaya karar vermiştim. Konuşabilmemiz için biraz olsun baş başa kalmak istiyordum. Ava'nın yanına gitmek için onu yarı yolda bırakıp gittiğimi öğrendiğinde pek mutlu olmamıştı. Bunu telafi etmenin yolunun bu olduğunu düşünmüştüm. Şansa bak ki, zamanın nasıl geçtiğini tamamen unutmuştum, bir de telefonumun şarjı bitmişti.Ava'yı daha önce hiç bu kadar öfkeli görmemiştim, dün beni gerçekten şaşırtmıştı. Noah'ın arkasında durup davranışlarımı yüzüme vurması, içimde garip bir gurur duygusu uyandırmıştı. Demek omurgası varmış. Bunu görmek hoşuma gitmişti."Rowan?" Annem seslendi. "Telefonu kapatacağım."