All Chapters of Eski Kocamın Pişmanlığı: Chapter 41 - Chapter 50

RowanBugün Emma'yla harika bir akşam geçirmeyi umuyordum ama Ava'yı Ethan'la buluşmuş hâlde görünce bütün planlarımın içine sıçıldı."Rowan?" Emma bana sesleniyordu ama beynimi çalıştırmayı bir türlü beceremiyordum.Orada, Ava başka bir adamın kollarında duruyordu. İlk başta gözlerime inanamadım. Ethan'ı başka bir kadınla dışarıda görmek beni mutlu etmişti çünkü bu, onun tam bir düzenbaz olduğunu kanıtlıyordu. Ta ki söz konusu kadının Ava olduğunu fark edene kadar.Ava inanılmaz güzeldi. Onu daha önce hiç böyle görmemiştim. Kusursuz teni gözler önündeydi ve üzerindeki küçük siyah elbise kıvrımlarını ortaya çıkarıyordu.Elbette onu daha önce çıplak da görmüştüm ama bu hâli beni bambaşka şekilde etkiledi. Özenip süslenmişti; oysa birlikteyken bunu hiç yapmazdı. Çünkü onu hiç dışarı çıkarmamış, onunla ilgilenmek için bile zahmete girmemiştim.Ethan'ın Ava'nın bir tutam saçını kulağının arkasına ittiğini izledim. Bu, içimdeki öfkeyi fena alevlendirdi ama asıl kanımı kaynatan, Ethan'

EmmaRowan gittiğinden beri bir santim bile kıpırdamadım. Sanki duvarlar üzerime üzerime geliyordu ve kaçacak hiçbir yerim yoktu. İçimde hissettiğim bu acıyı dindirecek hiçbir yol bulamıyordum.Her yerim acıyordu ve bunu nasıl durduracağımı bilmiyordum. Ne yapacağımı, nasıl tepki vereceğimi bilmiyordum.Bu neden benim başıma geliyordu? Kendime durmadan sorduğum soru buydu ama bir cevabı yoktu. Adamı elde ettikten sonra bile neden hâlâ bunca sıkıntıyla uğraşmak zorunda olduğuma dair en ufak bir fikrim yoktu.Gözyaşlarının yüzümden süzülüp düştüğünü hissediyordum. Zayıf görünmekten nefret ediyordum. Ağlamaktan nefret ediyordum. Daha ilk damlaların akmasına izin verdiğim için kendime kızarak gözyaşlarımı sildim.Babam öldüğünde yıkılmıştım. Ben onun prensesiydim, o da benim kahramanımdı. Farklı bir şehre taşındığım için onunla çok fazla vakit geçirememiştim ama birlikte olduğumuz zamanlar harikaydı.Onun ölümünü atlatamayacağımı düşünmüştüm. Bu yaşananların iyi hiçbir yanı olmadığın

AvaRowan'ın birkaç gün önce yaptıklarının etkisinden hâlâ kurtulamamıştım. Ona ne olduğunu bir türlü anlayamıyordum. Emma'yla olan ilişkisini tehlikeye atmaya mı çalışıyordu? Emma'yla daha fazla sorun yaşamamı mı istiyordu?Emma zaten onun erkeğinin peşinde olduğumu düşünüyordu. Rowan'ı ondan almak için elimden gelen her şeyi yaptığımı sanıyordu. Oysa anlamadığı şey, benim tek istediğimin huzur olduğuydu. Rowan'ı istemiyordum. Bunu daha önce yaşamış, deneyimlemiş ve acı bir şekilde dersimi almıştım."Bundan emin misin?" diye sordu sinir bozucu küçük bir ses. "Öpüşmekten hoşlandığını inkâr edemezsin. Seni öpüşünü hep böyle hayal etmiştin. İçinde arzudan ve tutkudan başka hiçbir şey olmadan…"Bu düşünceyi zihnimden uzaklaştırdım. Yanlıştı. Rowan'ı geride bırakmaya, kendime ait bir hayat kurmaya ve kendi aşkımı bulmaya kararlıydım. Vücudumun bana ihanet etmiş olması hiçbir şey ifade etmiyordu. Verdiğim tepki tamamen biyolojikti. Başka hiçbir nedeni yoktu."Kendine yalan söylemeye de

Ortalığı toparlayıp temizliği yeni bitirmiştim ki telefonum çaldı. Nedense temizlik yapmak beni her zaman rahatlatıyordu. Aklımı beni strese sokan şeylerden uzaklaştırmanın bir yoluydu bu.Artık kendi ayaklarımın üzerinde durabildiğim ve kendi başımın çaresine bakabildiğim için Lydia'yı göndermiştim. Bana çok yardımcı olmuştu ama artık bir hemşireye ihtiyacım yoktu. Hem ben bağımsız olmayı tercih ediyordum.Odanın karşısına geçip telefonumu elime aldım. Ekranda Letty'nin adını görünce bir an telefonu kapatmayı düşündüm. Hâlâ ona biraz kızgındım ama bir yanım da onu anlıyordu. Ben de sevdiğim adam için her şeyi yapardım; buna, onu küs olduğu kız kardeşiyle barıştırmaya çalışmak da dâhildi."Merhaba" diye cevap verdim ve odama doğru yürüdüm."Çok özür dilerim, Ava. Travis hakkında bir daha asla konuşmayacağıma söz vermiş olmama rağmen sınırı aştım." Sesindeki duygu beni hazırlıksız yakalamıştı.Sesi samimi ve biraz da üzgün geliyordu. Şaşırmıştım ve ne yapacağımı bilemiyordum. İnsan

Gözlerimi açtığımda kendimi salonda buldum, ellerim bir sandalyenin arkasına bağlanmıştı."Ah, uyandın. Ne kadar sürede kendine geleceğini merak ediyordum. Ne de olsa kurbanlarımı öldürürken bilinçlerinin yerinde olmasını tercih ederim." dedi adam. Sesi omurgamdan aşağı ürpertiler gönderdi.Köşeyi dönünce onu görebildim. Yüzü kapalı olduğu için sadece bedeninin bazı kısımlarını görebiliyordum. İri yarı, cüsseli bir adamdı. Kolları tek başına bir insanın kafasını ezebilecek kadar güçlü görünüyordu. Tehlike saçıyor gibiydi ve bunun sebebi o an onun kurbanı olmam değildi. Adamın kendisinde tehditkâr bir hava vardı.Karşıma oturdu. Elinde bir kadeh şarap vardı. Benim kadehim, benim şarabım... Sanki kendi evindeymiş gibi son derece rahattı.Kurtulmaya çalıştım ama ipler bir hayli sıkıydı."İstediğin kadar uğraşabilirsin ama bu sefer benden kaçamazsın." diye kıkırdadı. "Bana yeterince sorun çıkardın ve ben sorunlardan hiç hoşlanmam.""Sen kimsin ve benden ne istiyorsun?" diye sordum.